การสอบคัดเลือกตัวแทนโรงเรียน

"ถ้านายยังกะพริบตาถี่แบบนั้นอีกครั้ง ฉันจะถือว่านายกำลังประหม่า และนั่นอาจหมายถึงจุดจบของตำแหน่งตัวแทนโรงเรียนที่นายเพียรพยายามทำตัว 'ไม่โดดเด่น' มาตลอดทั้งเทอมนะคะ ลูคัส" เสียงกระซิบแผ่วเบาจากอาจารย์มาเรียไม่ได้มีเจตนาจะข่มขู่ แต่มันคือการเตือนสติที่เฉียบคมพอจะทำให้เส้นขนอ่อนทั่วร่างของลูคัสลุกชัน เขานั่งอยู่บนอัฒจันทร์ไม้เก่าแก่ของสนามประลองเวทมนตร์กลางอาณาจักร ดวงตาของเขากวาดมองคู่แข่งนับร้อยที่กำลังเตรียมตัวอยู่ด้านล่าง สนามแห่งนี้ไม่ใช่สนามซ้อมทั่วไป แต่มันคือ 'สังเวียนอาคมกักขัง' ที่ปรับสภาพตามพลังของผู้เข้าแข่งขัน ลูคัสหันไปมองอาจารย์สาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ เธอสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟเวทมนตร์ที่กำลังวูบไหว ดวงตาคู่สวยของเธอมีประกายลึกลับซ่อนอยู่เสมอ แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่เขารู้ดีว่ามาเรียกำลังรวบรวมข้อมูลของทุกคนในที่นี้เพื่อส่งต่อให้เขา "ผมไม่ได้ประหม่าครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะอาจารย์ ติดนิสัยมาน่ะ" ลูคัสแก้คำลงท้ายทันทีเมื่อเห็นคิ้วเรียวสวยของหญิงสาวขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย "ผมแค่กำลังคิดว่า ทำไมถึงต้องเป็นผม? ทำไมอาจารย์ถึงไม่เลือกนักเรียนหัวกะทิจากหอคอยทองคำไปแข่งล่ะคะ?" "เพราะคนที่ 'เก่ง' เกินไป มักมีจุดอ่อนที่คาดเดาได้จากตำราค่ะ" มาเรียวางมือเรียวลงบนพนักเก้าอี้ ลมหายใจของเธอหอมกรุ่นด้วยกลิ่นสมุนไพรเวทมนตร์อ่อนๆ "ส่วนนาย... คือตัวแปรที่ระบบคำนวณไม่ได้ และนั่นคือสิ่งที่โรงเรียนต้องการในการแข่งขันระดับประเทศครั้งนี้" ทันใดนั้น เสียงฆ้องเวทมนตร์ดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วสนาม กฎของการคัดเลือกถูกประกาศผ่านพลังเสียงที่ขยายออกด้วยอาคม: *'ผู้ที่ยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายในวงเวทกักขัง คือผู้ชนะ'* ลูคัสลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสลัดคราบเด็กหลังห้องที่ชอบหลับในคาบเรียนออกไปจนหมดสิ้น ร่างกายของเขาปรับโหมดเข้าสู่สภาวะ 'เตรียมพร้อม' เวทมนตร์ธาตุทั้งสี่ที่เขากักเก็บไว้ใต้ชั้นจิตสำนึกเริ่มหมุนวนเป็นกระแสน้ำวนเงียบเชียบ เขาก้าวลงสู่สนามโดยมีสายตาของเหล่านักเรียนชั้นนำมองมาด้วยความเหยียดหยาม "ดูนั่นสิ... ลูคัส เจ้าเด็กหลังห้องนั่นก็ลงแข่งด้วยเหรอ?" เสียงซุบซิบดังขึ้นจากกลุ่มนักเรียนจากหอคอยชั้นสูง แต่ลูคัสเพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้มาเรียที่มองลงมาจากอัฒจันทร์ต้องอมยิ้มตาม การประลองเริ่มขึ้นด้วยความวุ่นวาย เมื่อสัญญาณเริ่มต้นดังขึ้น เวทมนตร์ธาตุไฟและดินต่างพุ่งเข้าหากันจนเกิดแรงอัดอากาศมหาศาล ลูคัสไม่ได้รีบร้อน เขาเลือกที่จะเดินหลบหลีกในมุมอับของวงเวทที่คนอื่นมองข้าม การเคลื่อนไหวของเขาราวกับน้ำที่ไหลผ่านซอกหิน ไร้ร่องรอยและเปี่ยมด้วยท่วงท่าที่ประหยัดพลังงานที่สุด 'ระบบ... วิเคราะห์รูปแบบเวทมนตร์ของผู้เข้าแข่งขันเบอร์ 42 และ 89 ให้ฉันที' ลูคัสสั่งการในใจ *[ระบบแจ้งเตือน: กำลังวิเคราะห์... พบจุดบอดของเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าที่เบอร์ 42 ใช้ พลังงานรั่วไหล 15% ที่จุดศูนย์กลางของการร่าย]* ลูคัสพุ่งตัวออกไปทันที เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์รุนแรงเข้าปะทะ แต่เขากลับร่ายเวทธาตุลมเพียงเบาบางเพื่อดีดเศษหินเล็กๆ ให้กระเด็นไปกระทบกับ 'จุดบอด' ของศัตรู เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เวทมนตร์สายฟ้านั้นรวน เขาก็ดีดตัวเข้าไปประชิดแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ขอบคุณสำหรับช่องโหว่ค่ะ" แรงกระแทกเบาๆ ที่ไหล่ส่งร่างคู่แข่งกระเด็นออกนอกเขตเวทกักขังทันที! เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบสนาม นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยพลังทำลายล้าง แต่มันคือการต่อสู้ด้วย 'ความเข้าใจกลไกเวทมนตร์' ที่ลึกซึ้งเกินกว่าเด็กวัยเดียวกันจะทำได้ เวลาผ่านไปจนเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงห้าคนสุดท้าย ท้องฟ้าจำลองเหนือสนามเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีม่วงเข้ม บ่งบอกถึงระดับความยากของรอบสุดท้าย มาเรียลุกขึ้นยืน มือเรียวของเธอกำแน่น ความรู้สึกวิตกปนตื่นเต้นแล่นปราดเข้ามาในหัวใจ เธอรู้ดีว่าในบรรดาห้าคนนี้ มีหนึ่งคนที่เป็น 'สายลับ' จากสำนักเวทมนตร์มืดที่แฝงตัวเข้ามา ลูคัสสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงมาที่เขา เขาไม่ได้มองไปที่คู่ต่อสู้ทั้งสี่ แต่มองไปยังชายหนุ่มร่างสูงผู้ดูเหมือนจะควบคุมทุกอย่างในเงามืด ชายคนนั้นยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเริ่มร่ายเวทมนตร์ต้องห้ามที่ถูกผนึกไว้ในวงแหวนเวทรอบสนาม! ท้องฟ้าบิดเบี้ยว แรงโน้มถ่วงเริ่มผิดเพี้ยนไปจากเดิม! "ลูคัส! ถอยออกมา!" มาเรียตะโกนลงมาจากอัฒจันทร์ด้วยความลืมตัว แต่ทว่า ในวินาทีที่ลูคัสกำลังจะกระโดดหนี เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนก็ดังขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้เขานิ่งค้างไป *[แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS: เปิดเผยความลับของหอคอยต้องห้ามต่อหน้าสาธารณชน หรือเสียสละตนเองเพื่อปกป้องความลับนั้น]* *[ตรวจพบเป้าหมายระดับบอส: จอมเวทอาวุโสแห่งสภาที่สาบสูญ กำลังตื่นขึ้นจากผนึกใต้สนามประลอง]* พื้นดินแยกออก เผยให้เห็นดวงตาสีเลือดขนาดมหึมาที่จ้องมองขึ้นมาจากเบื้องล่าง ความเงียบงันเข้าครอบงำสนามประลองชั่วขณะ ก่อนที่พลังเวทสีดำทมิฬจะระเบิดขึ้นจากใต้เท้าของลูคัส จนเขาต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาทีเดียวว่า จะเผยพลังที่ซ่อนอยู่เพื่อทำลายบอสตรงหน้า หรือยอมรับความพ่ายแพ้และปล่อยให้หายนะกลืนกินโรงเรียนแห่งนี้ไปพร้อมกับอาจารย์ของเขา นิยายเรื่องนี้เขียนด้วยความตั้งใจเพื่อให้นักอ่านทุกท่านดื่มด่ำไปกับทุกตัวอักษรนะคะ แอสทริดธาตุมนต์ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาค่ะ