ข่าวลือเรื่องผู้บุกรุก

“ถ้าเธอคิดว่าการนิ่งเฉยคือเกราะคุ้มกันที่ดีที่สุดในสภานักเรียน เธอคงต้องคิดใหม่แล้วล่ะ ลูคัส” เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสกดดันของประธานนักเรียนหญิงคนเก่ง ‘เอเลน่า’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมลับชั้นใต้ดิน แสงเทียนเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนเงาบนใบหน้าที่เรียบเฉยของลูคัส เด็กหนุ่มผู้ที่ใครต่างก็ตราหน้าว่าเป็นเพียง ‘นักเรียนหลังห้อง’ กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊กเก่าแก่ สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับความกดดันที่อีกฝ่ายจงใจปล่อยออกมาเลยแม้แต่น้อย “เกราะคุ้มกันน่ะเหรอครับ... เอ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง... เกราะคุ้มกันน่ะเหรอครับคุณประธาน” ลูคัสยิ้มบางๆ พลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “ผมก็แค่เด็กหลังห้องที่โชคดีรอดมาได้จากการไปเดินเล่นในป่าอาถรรพ์โดยบังเอิญเท่านั้นเอง จะให้ไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับ ‘ผู้บุกรุก’ ที่ว่านั่นได้อย่างไร” “บังเอิญเหรอ?” เอเลน่าโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ ดวงตาสีไพลินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูคัส “ร่องรอยการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ธาตุที่สูญหายไปนานถูกพบที่ใจกลางเขตต้องห้าม กิ่งไม้ถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งบริสุทธิ์ในขณะที่รากไม้ถูกเผาไหม้จนเป็นจินดากลายสภาพ—และที่สำคัญกว่านั้น กลิ่นอายธาตุที่หลงเหลืออยู่มันช่าง... คุ้นเคยเหลือเกิน” ลูคัสลอบถอนหายใจในใจ ระบบปฏิบัติการเวทมนตร์ภายในร่างกายของเขากำลังวิเคราะห์สภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว ค่าความระแวงของเอเลน่าพุ่งสูงถึง 85% หากเขาพลาดเพียงนิดเดียว สถานะ 'ตัวประกอบหลังห้อง' ของเขาคงพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี “ถ้ามันคุ้นเคยขนาดนั้น ทำไมคุณประธานไม่ลองเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านธาตุมาตรวจสอบดูล่ะครับ?” ลูคัสย้อนถามพลางเบนสายตาไปทางหน้าต่างบานแคบที่มองเห็นยอดหอคอยต้องห้ามของอาจารย์มาเรีย “หรือว่า... ข้อมูลที่คุณมี มันเป็นสิ่งที่บอกต่อกันมาในหมู่สภาฯ ว่าเป็น ‘เรื่องโกหก’ เพื่อปกปิดอะไรบางอย่างอยู่กันแน่?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันตา เอเลน่าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเหยียดยิ้ม “เธอฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะ ลูคัส แต่น่าเสียดายที่ความฉลาดมักนำมาซึ่งอันตราย” ขณะเดียวกัน ภายในหอคอยต้องห้าม มาเรียซึ่งกำลังเฝ้ามองภาพเหตุการณ์ผ่านกระจกเวทมนตร์ย่นคิ้วเล็กน้อย เธอใช้นิ้วเรียวยาวแตะที่ขอบกระจก แสงสีทองจางๆ แผ่ซ่านออกมา “ลูคัส... เธอไม่ควรเปิดเผยไหวพริบออกมาในตอนนี้เลยนะ” มาเรียพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์ประจำตัวขึ้นมา ขยับเพียงเล็กน้อย อักขระเวทมนตร์นับร้อยก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เธอรู้ดีว่า ‘ผู้บุกรุก’ ที่สภานักเรียนกำลังตามหานั้นไม่ใช่คน แต่เป็น ‘เศษเสี้ยวของรอยแยกมิติ’ ที่กำลังจะเปิดออกในไม่ช้า และหากลูคัสถูกดึงเข้าไปพัวพันในเกมการเมืองของสภาฯ ตอนนี้ แผนการทั้งหมดของเธอที่จะปกป้องเขาคงพังไม่เป็นท่า กลับมาที่ห้องประชุม ลูคัสสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากใต้พื้นดิน มันไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นเสียงก้องของ ‘อะไรบางอย่าง’ ที่กำลังพยายามพังทลายเขตแดนคุ้มกันของโรงเรียน “ดูเหมือนว่า ‘ข่าวลือ’ ที่ว่า จะไม่ใช่แค่เรื่องเล่าแล้วนะครับ” ลูคัสลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยดูเฉื่อยชาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด “คุณประธานครับ ถ้าอยากรู้ความจริง เราคงต้องหยุดทะเลาะกันแล้วไปดูที่นั่นด้วยตาตัวเอง ก่อนที่โรงเรียนนี้จะไม่มีเหลือซากให้คุณได้สืบสวน” “เธอคิดจะไปที่นั่นตอนนี้งั้นเหรอ? มันอันตรายเกินไป!” เอเลน่าร้องท้วง แต่ลูคัสไม่ได้รอฟังคำตอบ เขาสะบัดมือเบาๆ ม่านพลังโปร่งใสที่เขาแอบติดตั้งไว้รอบห้องก็สลายไป เผยให้เห็นรอยร้าวสีม่วงอมดำที่กำลังขยายตัวอยู่บนผนังห้องประชุม ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังแว่วมาจากภายนอก หอคอยหลักของโรงเรียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ระบบภารกิจภายในดวงตาของลูคัสกระพริบถี่รัวเป็นสีแดงฉาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากมิติที่สาม ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า’ ได้ตื่นขึ้นแล้ว] [ภารกิจระดับ SSS: ปกป้องหอคอยต้องห้ามจากภัยพิบัติมิติ] [คำเตือน: หากล้มเหลว ค่าสถานะทั้งหมดของโฮสต์จะถูกรีเซ็ตและโลกนี้จะถูกลบทิ้ง] ลูคัสหันกลับมามองเอเลน่าที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด “คุณประธานครับ เตรียมไม้กายสิทธิ์ของคุณให้พร้อม... เพราะค่ำคืนนี้ เราไม่ได้สู้กับแค่ข่าวลือ แต่มันคือจุดจบของสิ่งที่เรารู้จัก” ทันใดนั้น หน้าต่างห้องประชุมก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เงาดำขนาดมหึมาพุ่งทะยานผ่านท้องฟ้าเหนือโรงเรียน และเมื่อร่างนั้นหยุดลงบนยอดหอคอย... ลูคัสก็แทบหยุดหายใจ เพราะร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้น คือคนคนเดียวกับที่เขามั่นใจว่าเพิ่งจะคุยกับเขาผ่านกระจกเมื่อสักครู่... อาจารย์มาเรีย กำลังยืนอยู่บนนั้น พร้อมกับนัยน์ตาสีม่วงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! การเดินทางของลูคัสในฐานะนักเรียนหลังห้องกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลูคัสจนถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่มากกว่าเดิมนะคะ แอสทริดธาตุมนต์