การเดินทางสู่ป่าอาถรรพ์

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ต้นหนามราตรีพวกนี้" เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งจากริมฝีปากของลูคัส ทำให้สมาชิกในกลุ่มหยุดชะงักทันที กลิ่นอายความตายลอยอบอวลอยู่ในอากาศหนาทึบของ 'ป่าเขตแดนหมอกดำ' ที่ซึ่งเวทมนตร์ทั่วไปมักจะถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น ลูคัสนิ่งสงบ ดวงตาสีรัตติกาลภายใต้กรอบแว่นจ้องมองไปยังรากไม้ที่กำลังเลื้อยไหวเหมือนงูพิษอยู่ใต้รองเท้าของเพื่อนร่วมทีม "ลูคัส นายเห็นอะไรที่พวกเราไม่เห็นงั้นเหรอ?" เอเลน่า เพื่อนร่วมชั้นสาวที่พยายามคุมสติให้มั่นคงที่สุดในสถานการณ์ที่ความกดดันสูงลิ่วเช่นนี้ ถามขึ้นพลางกระชับคทาในมือแน่น ลูคัสไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย สายลมธาตุเบาบางหมุนวนรอบปลายนิ้ว ก่อนจะดีดออกไปกระทบกับก้อนหินด้านหลัง ทันใดนั้น เงาร่างสีดำมืดที่กลมกลืนไปกับเปลือกไม้ก็พุ่งเข้าใส่ก้อนหินนั้นด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงกังวานในความเงียบ—มันคือ 'อสูรเงาพันปี' ที่ไม่มีใครในระดับปีหนึ่งควรจะได้เจอ "ทางรอดเดียวคือการทำลายความเชื่อมโยงของพวกมันกับพื้นดิน" ลูคัสกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มาเรียบอกผมเสมอว่า ป่านี้ไม่ได้สู้ด้วยพลังทำลายล้าง แต่มันสู้ด้วยการดึงดูดพลังงานจากผู้บุกรุก ใครที่ใช้มานาฟุ่มเฟือย คนนั้นคือเหยื่อรายแรก" ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนก สายตาของลูคัสเหลือบมองไปทางทิศเหนือ ทิศที่หอคอยต้องห้ามตั้งอยู่—เขาสัมผัสได้ถึงไอเวทที่คุ้นเคย มาเรียไม่ได้เพียงแค่ส่งพวกเขามาฝึกฝน แต่นี่คือการทดสอบที่ซ่อนนัยสำคัญบางอย่างไว้ มาเรียในชุดคลุมสีเงินยืนอยู่บนกิ่งไม้สูงลิบที่มองไม่เห็นจากเบื้องล่าง สายตาคมกริบของเธอกำลังจับจ้องเด็กหนุ่มคนนี้... ลูคัสไม่ได้ใช้พลังธาตุทั้งสี่อย่างบ้าคลั่งตามที่ใครคาดคิด แต่เขากลับใช้ 'การหักเหแสง' สร้างภาพลวงตาที่ซ้อนทับกับความเป็นจริง ทำให้พวกอสูรหลงทิศทางไปอย่างน่าอัศจรรย์ "เจ้าเด็กคนนี้..." มาเรียพึมพำ มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ "ความฉลาดในการประยุกต์ใช้ธาตุพื้นฐานให้เหนือกว่าธาตุชั้นสูง เป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง แต่ทว่า... ป่านี้ไม่ได้มีแค่อสูรเงา" ทันใดนั้น ผืนดินก็สั่นสะเทือน เลือดจากหยดน้ำค้างบนใบไม้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความมืดมิดรอบข้างขยายตัวจนบดบังแสงจันทร์ ลูคัสขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่แค่เด็กหลังห้องที่ชอบหลบมุมอีกต่อไป แต่เขากำลังทำหน้าที่เป็นแกนกลางของทีมที่กำลังเผชิญหน้ากับหายนะ "ทุกคน ถอยหลัง! การโจมตีของมันไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือการ 'ดูดกลืน'!" ลูคัสตะโกนลั่น พร้อมกับกางอาณาเขตเวทมนตร์ธาตุดินเป็นเกราะกำบังชั้นหนา แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้ากลับไม่ใช่ฝูงอสูรเงาอีกต่อไป นั่นคือรอยแยกแห่งมิติที่เปิดออกกลางอากาศ แรงดึงดูดมหาศาลกำลังจะฉีกกระชากพื้นที่ตรงนั้นให้หายไปในความว่างเปล่า ลูคัสคว้ามือเพื่อนในทีมไว้แน่น ขณะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ถูกปลุกเร้า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเขา—ไม่ใช่จากระบบปกติของโรงเรียน แต่เป็นหน้าต่างภารกิจสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา [ภารกิจลับระดับ SSS: เผชิญหน้ากับรอยแยกแห่ง 'ผู้เฝ้ามองดารา'] [เงื่อนไข: ปกป้องสมาชิกในทีมและปิดรอยแยกภายใน 300 วินาที] [คำเตือน: หากล้มเหลว โลกเบื้องล่างจะถูกกลืนกินโดย 'บอสลับ' ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลหมื่นปี] เงาสีดำมหึมาที่อยู่หลังรอยแยกค่อยๆ ลืมตาขึ้น—นัยน์ตาสีทองอำพันขนาดใหญ่จ้องมองลงมาที่ลูคัสโดยตรง แสงสีทองนั้นกดทับจิตวิญญาณจนสมาชิกในทีมเข่าทรุดลงกับพื้น ลูคัสสูดหายใจเข้าลึก เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมาเรียถึงเลือกที่นี่ มาเรียกระโดดลงมาจากกิ่งไม้ ร่างของเธอปรากฏขึ้นข้างกายลูคัสในชั่วพริบตา ความกดอากาศรอบข้างพุ่งสูงจนน่าอึดอัด เธอวางมือลงบนไหล่ของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่ทว่าอบอุ่นในคราวเดียวกันทำเอาลูคัสชะงัก "ลูคัส" เสียงของอาจารย์สาวกระซิบข้างหู "เวลาสำหรับการซ่อนตัวจบลงแล้ว เจ้าพร้อมที่จะแสดงให้ข้าเห็นหรือยัง ว่าทำไมข้าถึงเลือกเจ้าให้เป็นกุญแจดอกสุดท้าย?" ลูคัสเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเริ่มเปล่งประกายด้วยธาตุทั้งสี่ที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว รอยแยกตรงหน้าสั่นสะท้าน ราวกับมันกำลังหวาดกลัวต่ออำนาจที่กำลังจะปะทุออกมาจากเด็กหนุ่มตรงหน้า... และในวินาทีที่เขากำลังจะขยับตัว ปลายดาบสีดำสนิทก็พุ่งแทรกผ่านมิติมาวางพาดบนลำคอของเขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่น่าสะพรึงกลัวจากบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในที่แห่งนี้ "ยินดีที่ได้พบ... เจ้าหนุ่มผู้เป็นกุญแจแห่งหายนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลูคัสและอาจารย์มาเรียในตอนนี้นะคะ! แอสทริดธาตุมนต์