แผนการรับมือฉบับอัจฉริยะ

“อาจารย์มาเรียคะ การบุกรุกครั้งนี้ไม่ใช่การสุ่มตรวจจากสภาหอคอยอย่างที่อาจารย์กังวล แต่เป็นการฝังตัวของ ‘หนอนบ่อนไส้’ ที่เตรียมจะชักนำกองกำลังภายนอกเข้ามาในช่วงเปลี่ยนผลัดเวรยามคืนวันพรุ่งนี้ค่ะ” ลูคัสเอ่ยขึ้นพลางเลื่อนแผนผังวงจรเวทมนตร์จำลองบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำภายในหอคอยต้องห้าม นิ้วเรียวยาวของเขาขีดเส้นสีน้ำเงินเชื่อมโยงจุดอ่อนของม่านพลังป้องกันโรงเรียนเข้ากับจุดจ่ายมานาสำรองที่ใครบางคนแอบเจาะไว้ มาเรียในชุดคลุมสีดำสนิทขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบของเธอหรี่ลงขณะกวาดมองความผิดปกติที่ลูคัสชี้ให้เห็น เธอพิงหลังกับชั้นวางตำราโบราณ กลิ่นอายของความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากตัวอาจารย์สาวผู้ลึกลับ “เธอแน่ใจนะลูคัส? ข้อมูลชุดนี้ถ้าหลุดออกไปถึงหูสภาฯ แล้วกลายเป็นแค่การคาดเดา... โทษทัณฑ์ที่เธอจะได้รับคือการถูกเนรเทศออกจากการเรียนการสอนตลอดชีวิตเลยนะ” “หนูไม่เคยเดิมพันด้วยสิ่งที่ไม่มีเหตุผลรองรับหรอกค่ะ” ลูคัสเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากไม่ได้แสดงความเย่อหยิ่ง ทว่ามันคือความมั่นใจที่ผ่านการคำนวณมาอย่างถี่ถ้วน “ถ้าเราประกาศเรื่องนี้ออกไป สภาหอคอยจะตื่นตระหนก และนั่นคือสิ่งที่ศัตรูต้องการ—ความโกลาหลคือโอกาสทองในการร่ายเวทเคลื่อนย้ายทางไกลเพื่อพากองทัพเข้ามา ดังนั้น วิธีเดียวที่จะป้องกันได้โดยไม่ให้ศัตรูไหวตัว คือการ ‘ซ้อนแผน’ ค่ะ” เขากางฝ่ามือออก ไอเวทธาตุลมหมุนวนเป็นเกลียวเล็กๆ ก่อนจะเปลี่ยนรูปร่างเป็นโมเดลจำลองห้องโถงใหญ่ “เราจะใช้วิธีการปรับจูนความถี่มานาของม่านพลังใหม่ โดยเปลี่ยนให้มันกลายเป็น ‘กับดักลวงตา’ หากใครก็ตามที่พยายามจะเปิดช่องโหว่ในวันพรุ่งนี้ มันจะไม่ใช่การเจาะกำแพงให้แตก แต่จะเป็นการ ‘ดูดกลืน’ พลังของผู้นั้นให้ไหลย้อนกลับเข้าไปในห้องกักกันเวทมนตร์แทนค่ะ” มาเรียผ่อนลมหายใจยาว ความตึงเครียดบนใบหน้าของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อยก่อนจะแทนที่ด้วยความประหลาดใจ “เปลี่ยนการบุกรุกให้กลายเป็นการขังตัวเอง... เธอคิดจะล่อเสือเข้าถ้ำด้วยการวางอุบายโดยไม่พึ่งพาพลังทำลายล้างของสถาบันงั้นหรือ” “ไม่ใช่แค่ล่อเข้าถ้ำค่ะ แต่หนูจะทำให้พวกมันขยับตัวไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว” ลูคัสหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจดบันทึกย่อ “หนูต้องการให้อาจารย์ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของสภาหอคอยในวันพรุ่งนี้ ด้วยการจัดกิจกรรมสัมมนาเวทมนตร์ขั้นสูงที่หอคอยทิศตะวันตก ยิ่งคนระดับหัวกะทิไปอยู่ที่นั่นมากเท่าไหร่ พื้นที่รอบหอคอยหลักก็จะยิ่งปลอดคน และศัตรูจะยิ่งตัดสินใจลงมือได้ง่ายขึ้น” มาเรียจ้องมองลูกศิษย์คนนี้ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ครั้งแรกที่เจอกัน เธอเห็นเพียงเด็กหนุ่มที่ชอบทำตัวให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินในห้องเรียน แต่ยามนี้ เมื่อเขาอยู่ในโหมดของการวางแผน แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเฉียบคมราวกับเพชรที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี “แผนของเธอช่างอำมหิตพอๆ กับความฉลาดเลยนะลูคัส” มาเรียเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเธอคลุ้งไปทั่วบริเวณ “ถ้าระบบป้องกันถูกปรับจูนตามที่เธอบอกจริง สถาบันจะไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นจนกว่าศัตรูจะถูกจับมัดรวมกันอยู่ในห้องกักกัน... เธอต้องการอะไรเป็นการตอบแทนสำหรับความดีความชอบนี้?” ลูคัสยิ้มตอบ ดวงตาสีเข้มของเขาเป็นประกาย “หนูไม่ได้ทำเพื่อสถาบันหรอกค่ะอาจารย์ หนูแค่ต้องการความสงบสุขในการเรียนหนังสือเท่านั้น... อ้อ แล้วก็ขอให้บันทึกคาถาสายฟ้าโบราณที่อาจารย์เก็บไว้ในตู้ล็อคชั้นที่สาม เป็นรางวัลสำหรับการที่หนูช่วยรักษาความลับของหอคอยไว้ได้ก็พอค่ะ” มาเรียหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “เด็กเจ้าเล่ห์... ได้สิ ถ้าคืนพรุ่งนี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้ ฉันจะเปิดตู้ใบนั้นให้เธอเอง” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่ไม่มีใครคาดคิดกลับดังขึ้นในอากาศ—ไม่ใช่เสียงจากหอคอย แต่มันดังมาจากสร้อยข้อมือเวทมนตร์ของลูคัส แสงสีแดงฉานสั่นระริกอยู่ตรงหน้าเขา ราวกับกำลังเตือนภัยระดับวิกฤต *ตึ้ง!* [ภารกิจระดับ SSS: รอยร้าวในมิติถูกเปิดออกเร็วกว่ากำหนด] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้ถูกบันทึกในสารานุกรมกำลังแทรกซึมผ่าน ‘รอยแยก’ ที่คุณเพิ่งค้นพบ] [การปรับจูนม่านพลังเดิมที่คุณวางแผนไว้ จะทำให้สิ่งนี้หลุดออกมาได้ง่ายขึ้น—ลูคัส คุณเลือกทางผิดแล้ว] ใบหน้าของลูคัสเปลี่ยนสีทันที เขารีบกางแผนผังเวทมนตร์ขึ้นมาอีกครั้งแล้วพบว่าจุดที่เขาคิดว่าเป็น ‘จุดอ่อน’ ที่ศัตรูเจาะไว้ แท้จริงแล้วมันคือ ‘ซีลสะกด’ ที่มีใครบางคนวางไว้เพื่อกั้นบางอย่างจากต่างมิติเอาไว้ข้างนอก! “อาจารย์คะ... หยุดกิจกรรมสัมมนาเดี๋ยวนี้!” ลูคัสตะโกนเสียงหลง ในขณะที่ผนังหอคอยต้องห้ามเริ่มร้าวราน เสียงขูดขีดมหาศาลดังมาจากด้านหลังกำแพงราวกับมีสัตว์ร้ายกำลังพยายามพังประตูมิติออกมา “เกิดอะไรขึ้นลูคัส!” มาเรียรีบชักไม้กายสิทธิ์ออกมาเตรียมพร้อม “เราไม่ได้กำลังรับมือกับคนขายชาติ... แต่เรากำลังจะปลดปล่อยบางอย่างที่ควรจะถูกฝังอยู่ตลอดกาลออกมา!” ลูคัสกล่าวพลางจ้องไปยังรอยร้าวที่ค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นพร้อมไอหมอกสีดำมืดมิดที่เริ่มล้นทะลักออกมา ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังมาจากรอยแยกนั้น เงาร่างขนาดมหึมาที่ไร้รูปร่างชัดเจนก็ค่อยๆ เผยให้เห็นดวงตาเพียงข้างเดียวที่เรืองแสงสีม่วงอาฆาต และมันกำลังจ้องมองตรงมาที่ลูคัส! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลูคัสและอาจารย์มาเรียในตอนนี้นะคะ!