เสียงแจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS

"อาจารย์มาเรีย... รอยร้าวบนผนังหอคอยไม่ได้เกิดจากความทรุดโทรมตามกาลเวลาใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของลูคัสราบเรียบ หากแต่นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปที่รอยแตกขนาดจิ๋วซึ่งกำลังเรืองแสงสีม่วงหม่นอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเก่าแก่ เขาไม่ได้นั่งอยู่หลังห้องเรียนเหมือนทุกครั้ง แต่ในเวลานี้เขากำลังยืนอยู่ใจกลางหอคอยต้องห้าม สถานที่ซึ่งห้ามแม้แต่จะเฉียดกรายเข้าใกล้สำหรับนักเรียนทั่วไป มาเรียที่กำลังจรดปากกาขนนกเขียนบันทึกบางอย่างอยู่ชะงักมือทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองลูกศิษย์ที่เธอเฝ้าสังเกตการณ์มาตลอดหลายเดือน สายตาของอาจารย์สาวไม่ได้แสดงความตกใจที่เขาจับสังเกตได้ แต่มีความกังวลที่ปิดไม่มิดฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวยนั้น "เธอรู้อะไรมาบ้าง ลูคัส" มาเรียวางปากกาลง เสียงโลหะกระทบโต๊ะดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบสงัด เธอขยับกายลุกขึ้น แสงเทียนสีส้มสลัววูบไหวตามแรงขยับ กระโปรงยาวของเธอปัดผ่านกองตำราเวทมนตร์โบราณที่วางระเกะระกะบนพื้น "ไม่ได้รู้อะไรมากนักหรอกค่ะ เพียงแค่รู้สึกได้ว่าเวทมนตร์รอบตัวเริ่ม 'บิดเบี้ยว'" ลูคัสก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะรอยร้าวนั้นเบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส กระแสไฟฟ้าสีดำสนิทก็แล่นปราดขึ้นมาตามเส้นเลือดของเขา ลูคัสขมวดคิ้วแน่น ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกฉุดลงไปในมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง "มันไม่ใช่แค่รอยร้าว แต่มันคือประตู... ที่ใครบางคนกำลังจะพังเข้ามาจากอีกด้าน" มาเรียรีบก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้แล้วดึงออกทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด "ถอยห่างจากตรงนั้น! นั่นไม่ใช่เวทมนตร์ที่มนุษย์จะไปยุ่งเกี่ยวได้ มันคือ 'เงา' ที่ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับตำนานยุคปฐมกาล" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงหึ่งๆ ที่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณก็ดังขึ้นในหัวของลูคัส มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังชัดเจนมาจากระบบที่เงียบเหงามานาน [ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนภัยพิบัติระดับ SSS] [คำเตือน: รอยแยกมิติกำลังขยายตัว... 'ภัยพิบัติเงา' (Shadow Cataclysm) กำลังคืบคลานเข้าสู่เขตอาณาโรงเรียนเวทมนตร์เซเลสเทีย] [ภารกิจฉุกเฉิน: ยับยั้งการหลุดรอดของเงาบรรพกาลก่อนถึงเที่ยงคืน หากล้มเหลว... สถานะโรงเรียนจะถูกเปลี่ยนเป็น 'เขตแดนรกร้างแห่งความตาย'] [รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกพลังธาตุลำดับที่ 5 (ธาตุสูญหาย) และค่าความสัมพันธ์พิเศษกับอาจารย์มาเรีย] ลูคัสชะงักค้างไปชั่วขณะ ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมองดั่งเขื่อนแตก เขาหันไปสบตามาเรียที่ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ผิดปกติเช่นกัน เธอมีสีหน้าซีดเผือดขณะมองออกไปนอกหน้าต่างหอคอย ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามเข้มของยามค่ำคืน กลับเริ่มถูกกัดกินด้วยหมอกสีดำที่ดูเหมือนจะมีชีวิต "มันเริ่มแล้วสินะ" มาเรียพึมพำ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์ประจำตัวออกมา "ลูคัส ถ้าสิ่งที่ฉันคิดเป็นจริง วันนี้เราอาจจะต้องเลือกว่าจะรักษาความลับหรือรักษาโรงเรียนเอาไว้" ลูคัสแค่นยิ้มบางๆ แม้ในใจจะตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ แต่เขากลับรู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูเงาดำที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของอสูรกายในเขตป่าต้องห้ามหลังโรงเรียน "อาจารย์คะ การรักษาทั้งสองอย่างพร้อมกันน่ะ... คือสิ่งที่ผมถนัดที่สุดเลยไม่ใช่หรือคะ?" ลูคัสกล่าวพลางเรียกละอองธาตุทั้งสี่ขึ้นมาหมุนวนรอบฝ่ามือ แสงสีทอง สีฟ้า สีแดง และสีเขียวสลับกันวูบวาบ สร้างอาณาเขตป้องกันตัวจางๆ ขึ้นมา ทันใดนั้น เสียงระเบิดที่ดังมาจากกำแพงทิศเหนือของโรงเรียนก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาคาร เหล่านักเรียนในหอพักเริ่มส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เงาดำที่ลูคัสเห็นเมื่อครู่เริ่มแยกตัวออกเป็นร่างของอสูรไร้หน้าพุ่งเข้าใส่อาคารเรียนราวกับฝูงตั๊กแตน มาเรียพุ่งตัวมายืนเคียงข้างเขา "มันคือเงาที่สะท้อนจากความกลัวของนักเรียนทุกคนในโรงเรียนนี้ ยิ่งพวกเขากลัว มันยิ่งแข็งแกร่งขึ้น! ลูคัส เธอต้องช่วยฉันสร้างม่านพลังกักกันเงา ไม่อย่างนั้นมันจะกลืนกินทุกคนที่นี่!" ลูคัสไม่ได้ตอบรับในทันที เขาหลับตาลงสัมผัสถึงกระแสเวทมนตร์ทั่วทั้งโรงเรียน ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ถ้าจะสู้กับเงา เราต้องไม่ใช้แสง... แต่ต้องใช้ความว่างเปล่าต่างหาก" เขากางมือออก รวบรวมธาตุทั้งสี่หลอมรวมกันจนเกิดเป็นผลึกใสบริสุทธิ์ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้งด้วยความถี่ที่รุนแรงกว่าเดิม [คำเตือน: บอสลับ 'เงาแห่งปฐมกาล' ตื่นขึ้นแล้ว...] [ตำแหน่ง: อยู่เบื้องหลังของท่าน!] ลูคัสสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่ประชิดท้ายทอยอย่างฉับพลัน เขาหันกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเขาหยุดชะงัก เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่เขานึกภาพไว้ แต่เป็น... เงาของอาจารย์มาเรียที่แยกตัวออกมาจากร่างจริง และกำลังง้างมือหมายจะปลิดชีพเขาด้วยดาบแห่งความมืดมิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับลูคัสและอาจารย์มาเรียในตอนนี้ด้วยนะคะ!