การทดสอบธาตุที่โลกต้องตะลึง

นิ้วเรียวยาวของศาสตราจารย์มาเรียเคาะลงบนแฟ้มหนังสีดำเบาๆ สามครั้ง เสียงนั้นก้องกังวานในห้องพักอาจารย์ส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและสมุนไพรเวทมนตร์ "เด็กหลังห้องอย่างเธอ กล้าดียังไงถึงส่งกระดาษคำตอบเปล่าๆ มาให้ฉันตรวจ ลูคัส" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงประกายความท้าทายที่ยากจะคาดเดา ลูคัสไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองผ่านกระจกใสลงไปยังลานประลองเวทเบื้องล่าง ที่ซึ่งเหล่านักเรียนแถวหน้ากำลังแสดงพลังธาตุไฟและลมกันอย่างอวดโอ่ "กระดาษเปล่าไม่ได้แปลว่าไม่มีอะไรนี่ครับ... เอ่อ หมายถึง ไม่มีอะไรนะคะ" ลูคัสรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยของหญิงสาว มาเรียปรายตามองเด็กหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าสอบตกทุกวิชาเวทมนตร์พื้นฐาน ทว่าเธอกลับเป็นคนเดียวที่ล่วงรู้ความจริงอันน่าสะพรึงกลัว—*คำเตือนระดับ SSS: การตื่นขึ้นของสัตตบงกชธาตุ* กำลังดำเนินอยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา "ในสนามทดสอบภาคปฏิบัติวันนี้ ถ้าเธอทำคะแนนได้ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานอีกครั้ง ต่อให้ฉันอยากปกป้องเธอแค่ไหน คณะกรรมการวินัยของหอคอยเวทมนตร์ก็คงไม่ยอมปล่อยให้เด็กสร้างปัญหาอย่างเธอลอยนวลแน่" มาเรียวางแฟ้มลง เผยให้เห็นรายชื่อของลูคัสที่ถูกไฮไลต์ด้วยสีแดงฉาน "มาตรฐานของพวกเขามันแคบเกินไปต่างหากล่ะคะ" ลูคัสยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้มาเรียรู้สึกหมั่นไส้ระคนฉงน "โลกไม่ได้หมุนรอบธาตุหลักทั้งสี่เสียหน่อย บางครั้ง... การไม่มีธาตุอะไรเลย อาจหมายถึงการมีทุกสิ่งก็ได้นะคะ" ณ ลานทดสอบกลางแจ้ง หินวัดพลังเวทมนตร์ทรงลูกเต๋าขนาดมหึมาตั้งตระหง่านสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่าย ฝูงชนส่งเสียงฮือฮาเมื่อคุณหนูตระกูลใหญ่ปล่อยเปลวเพลิงสีฟ้าแผดเผาจนหินร้าวราน นักเรียนต่างพากันชื่นชม ขณะที่สายตาของอาจารย์คุมสอบกวาดมาหยุดอยู่ที่รายชื่อสุดท้าย "ต่อไป... ลูคัส นักเรียนทุนผู้ไม่เคยปรากฏร่องรอยพลังธาตุ เชิญ!" เสียงประกาศชื่อเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มเด็กแถวหน้า ลูคัสก้าวเดินเอื่อยๆ ออกมาด้วยท่าทางเกียจคร้าน มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย เขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ต่างจากมาเรียที่ยืนกอดอกอยู่บนระเบียงหอคอย สายตาคมกริบจับจ้องทุกย่างก้าวของเด็กหนุ่มด้วยความระแวดระวัง *ระบบเวทมนตร์ของโลกใบนี้ถูกออกแบบมาเพื่อตรวจสอบธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ และธาตุหายากอย่างละอองแสงและความมืด แต่ทว่า...* เมื่อปลายนิ้วของลูคัสแตะลงบนพื้นผิวศิลาเวทมนตร์ บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบสงบลงอย่างไร้สาเหตุ ไม่มีประกายไฟ ไม่มีสายลมพัดผ่าน และไม่มีแม้แต่ละอองน้ำ ผ่านไปสามวินาที... หินวัดพลังยังคงมืดสนิท เสียงหัวเราะคικคักเริ่มดังขึ้นชัดเจน "เห็นไหม บอกแล้วว่าไอ้เด็กหลังห้องคนนี้มันก็แค่พวกไร้ค่าที่หลงเข้ามาด้วยเส้นสาย!" เสียงซุบซิบดังระงับ แต่ทว่า ในห้วงมิติที่คนธรรมดามองไม่เห็น ระบบภายในจิตสำนึกของลูคัสกลับกรีดร้องเสียงดังลั่น หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการป้อนข้อมูลพลังงานเกินขีดจำกัด!] [กำลังปรับเทียบโครงสร้าง... ดิน น้ำ ลม ไฟ ผสานเข้ากับแก่นแท้สัตตบงกช!] [คำเตือน! พลังงานระดับตำนานกำลังทะลักออกจากรอยแยกมิติชั้นใต้ดิน!] ลูคัสหรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า รากไม้โบราณและกระแสมานากำลังพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง พื้นศิลาวัดพลังเวทมนตร์เริ่มสั่นระริก รอยร้าวสีทองอร่ามแตกแขนงออกราายใยแมงมุม สะท้อนแสงสว่างจ้าจนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องตา มาเรียที่ยืนอยู่บนหอคอยเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่กดทับบรรยากาศจนแทบหายใจไม่ออก "นั่นมัน... พลังบ้าอะไรกัน?" อาจารย์คุมสอบด้านล่างหวีดร้องด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น ศิลาวัดพลังเวทมนตร์ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินนับร้อยลอยเคว้งคว้างกลางอากาศด้วยแรงโน้มถ่วงที่ผิดเพี้ยน ท่ามกลางละอองแสงสีรุ้งเจิดจ้าที่แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ลูคัสยืนนิ่งอยู่ใจกลางพายุพลังงานนั้น เส้นผมสีนิลปลิวไสวตามกระแสลมที่หมุนวนเป็นเกลียว และในวินาทีที่ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่ง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวขึ้นมาจากรอยแยกมิติเบื้องล่าง พร้อมกับเงาร่างของบางสิ่งที่กาลเวลาควรจะลืมเลือนไปแล้ว... ได้ก้าวขึ้นมาประจันหน้ากับเขาต่อหน้าต่อตาผู้คนนับร้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "แอสทริดธาตุมนต์" นะคะ