การกลับมาของราชินีธุรกิจ

"ตัวเลขสามพันล้านเหรียญสหรัฐฯ บนหน้าจอนี้... คงจะทำให้ตระกูลวาลคีรีของพวกท่าน หายใจได้คล่องคอขึ้นอีกสักกี่วันกันคะ?" เสียงหัวเราะเยียบเย็นของเอวาลินน์ คาร์ไลล์ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่แห่งตลาดหลักทรัพย์มหานคร ร่างระหงในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีสีดำสนิทตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ เธอยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะประธานกรรมการ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนผู้บริหารระดับสูงหลายคนถึงกับเม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มขมับ เอกสารล้มละลายที่เคยถูกตระกูลใหญ่รุมทึ้งและหัวเยาะเย้ยในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นอาวุธชิ้นงามที่เธอยกขึ้นมาจ่อขมับพวกเขาเสียเอง สายตานับร้อยคู่ภายในห้องโถงจับจ้องมาที่หญิงสาวเป็นตาเดียว ไม่มีใครกล้าสบตาเธอนานเกินสามวินาที ความสะใจที่รอคอยมาแสนนานไม่ได้ถูกระบายออกด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น หากแต่เป็นการเชือดเฉือนด้วยตัวเลขทางบัญชีและสัญญากรรมสิทธิ์ที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน เคาน์เตอร์วาลคีรี ชายชราผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลคาร์ไลล์จนจมดิน บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก มือเหี่ยวย่นกำเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ "น... นังเด็กอวดดี! แกใช้วิธีสกปรกอะไรฮะ ถึงได้กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในมือเราได้ในเวลาแค่ข้ามคืน!" "วิธีสกปรกหรือคะ?" เอวาลินน์เลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ายوانแต่แฝงไปด้วยพิษสงอันตราย เธอก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้าหาโต๊ะประธานอย่างมั่นคง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความพินาศ "ดิฉันเพียงแค่เล่นตามกฎที่พวกท่านเป็นคนร่างขึ้นมาเองต่างหากค่ะ เพียงแต่... พวกท่านโง่เขลาเกินกว่าจะมองเห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของกระดานนี้ที่แท้จริง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ ทว่าท่ามกลางความหวาดกลัวของเหล่าผู้ถือหุ้น กลับมีร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก้าวตามหลังเอวาลินน์มาอย่างเงียบเชียบ เซดริก เวสเทิร์น ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปชั้นดี นัยน์ตาสีเทาเข้มดุจพายุหิมะกราดมองผู้คนรอบข้างด้วยความเย็นชา อำนาจมืดมิดและรัศมีอันทรงพลังของมหาเศรษฐีผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งโลกแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องหดคอถอยร่น เซดริกยื่นมือหนาออกมาแตะเบาๆ ที่พนักเก้าอี้ด้านหลังของเอวาลินน์ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เขารองรับและหนุนหลังหญิงสาวผู้นี้ด้วยทรัพยากรทั้งหมดที่เขามี "หากยังพูดจากล่าวหาภรรยาของผมด้วยถ้อยคำไร้รijออีกแม้แต่คำเดียว..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเซดริกเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจคน "ผมเกรงว่าธนาคารเวสเทิร์น กรุ๊ป คงต้องทบทวนสัญญาเงินกู้ยืมฉุกเฉินทั้งหมดของตระกูลวาลคีรีภายในสามวินาทีนี้... เริ่มนับถอยหลังได้เลยครับ" "อย่า! ได้โปรด... ท่านเวสเทิร์น โปรดระงับมือก่อน!" ทนายความประจำตระกูลวาลคีรีลนลานทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที ใบหน้าแนบชิดพรมราคาแพงด้วยความตื่นตระหนก หากธนาคารเวสเทิร์นถอนสภาพคล่อง ตระกูลวาลคีรีจะไม่เพียงแค่ล้มละลาย แต่จะกลายเป็นบุคคลล้มละลายทางอาญาที่มีหนี้สินติดตัวไปชั่วโคตร เอวาลินน์มองภาพความอัปยศอดสูเบื้องหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยถูกพวกเขารุมเหยียบย่ำในอดีตชาติ ถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยชัยชนะอันเด็ดขาดในวันนี้ ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีปรานี มีเพียงความจริงอันโหดร้ายที่เธอหยิบยื่นคืนให้สาสม "จำความรู้สึกในตอนนี้เอาไว้ให้ดีนะคะ" เอวาลินน์โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะนี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น... ของการชดใช้หนี้เลือดที่พวกท่านติดค้างไว้กับตระกูลคาร์ไลล์เท่านั้น" ทว่า ในจังหวะที่เกมการแก้กำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารตลาดหลักทรัพย์ หน้าจอแสดงผลหุ้นทั่วทั้งห้องดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพกราฟิกประหลาดรูปงูพันคานทองคำ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่สลักขึ้นกลางจอใหญ่ *‘เกมสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... ราชินีแห่งคาร์ไลล์’* เซดริกขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องทันทีด้วยสัญชาตญาณนักล่า "เอวาลินน์... ถอยมานี่!" ก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ก้าวถอยตามแรงดึง ประตูนิรภัยเหล็กกล้าทางด้านหลังห้องประชุมก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงมหาศาล ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวล พร้อมกับร่างของบุคคลในเงาสวมหน้ากากโลหะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และแสงเลเซอร์สีแดงจากปืนสไนเปอร์นับสิบกระบอกที่ส่องตรงมายังหน้าอกของเอวาลินน์และเซดริกอย่างแม่นยำ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!