เปิดโปงความโฉด

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะไม้ฮอกกานีชั้นดีดัง *ปึก* สะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของสภาธุรกิจตระกูลดิ่งเหว—ไม่ใช่สิ บัดนี้มันคือนรกโลกันตร์สำหรับคนที่เคยเหยียบย่ำเอวาลินน์ คาร์ไลล์ ให้จมดิน "นี่มัน... นี่มันอะไรกัน!" เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกของเคานต์โคลด์ ผู้สืบทอดจอมปลอมแห่งตระกูลดัง ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความหวาดกลัวเมื่อกวาดมองเอกสารทางการเงินที่กองอยู่ตรงหน้า ตัวเลขสีแดงฉาน บัญชีลับในเกาะสวรรค์ และลายเซ็นปลอมแปลงที่มัดตัวเขาไว้แน่นหนาไม่มีทางดิ้นหลุด เอวาลินน์แย้มยิ้ม มุมปากเชิดขึ้นอย่างงดงามและเย่อหยิ่ง ดวงตาสีไพลินทอประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอนั่งไขว่ห้างในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ ขับเน้นออร่าของหญิงสาวผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด รัศมีแห่งความฉลาดเป็นกรดแผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าสบตาเธอตรงๆ "ก็คือหลักฐานมัดตัวท่านไงล่ะคะ เคานต์โคลด์" เอวาลินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกพยางค์กลับบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของผู้ฟัง "ท่านคิดจริงๆ หรือคะว่าการซ่อนเงินทอนจากการยักยอกกองทุนฟื้นฟูตระกูลคาร์ไลล์เมื่อสามปีก่อน จะพ้นสายตาของคนที่เขาจับตามองท่านอยู่ทุกฝีก้าว" "แก... นังสารเลว!" โคลด์ผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มคว่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน มือที่สั่นเทาชี้หน้าเธอ "แกไม่มีทางชนะฉันหรอก! หลักฐานพวกนี้มันของปลอม! ฉันจะฟ้องแกข้อหาหมิ่นประมาท—!" "เชิญฟ้องตามสบายเลยค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มลึกดังแทรกขึ้นจากความมืดริมหน้าต่าง เซดริก เวสเทิร์น ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทแผ่ไอเย็นเยียบและอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้เอวาลินน์ ก่อนจะวางมือลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ราวกับเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของเซดริกมองกวาดไปยังเหล่าคณะกรรมการและผู้ถือหุ้นที่กำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้ม "ท่านโคลด์คงลืมไปสินะคะว่า สำนักงานกฎหมายที่รับรองเอกสารชุดนี้ และกระทรวงการคลังที่อนุมัติหมายจับ... คือบริษัทในเครือเวสเทิร์นโฮลดิ้งส์ทั้งหมด" เซดริกเหยียดยิ้มเย็นชา "ถ้าท่านอยากจะฟ้อง ก็เชิญไปตกลงกับผู้พิพากษาในเรือนจำหลวงเอาเองก็แล้วกันค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบเต็มยศนับสนายเดินเรียงแถวเข้ามา พร้อมกุญแจมือที่เตรียมพร้อม ความตื่นตระหนกพุ่งถึงขีดสุด เคานต์โคลด์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขาลนลานคลานเข้ามาใกล้เอวาลินน์ หมายจะควชายกระโปรงของเธอเพื่ออ้อนวอน "เอวาลินน์... ได้โปรด! ไว้ชีวิตฉันด้วย! เราเคยมีความหลังกัน—" "อย่าเอาความสกปรกของท่านมาแตะต้องตัวภรรยาของผม" เซดริกขยับตัวบังหน้าเอวาลินน์ไว้ทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยความสังหาร บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เจ้าหน้าที่ไม่รอช้า พุ่งเข้าล็อกตัวเคานต์โคลด์แล้วกดร่างนั้นลงกับพื้น เสียงร้องโหยหวนและคำอ้อนวอนขอความเมตตาค่อยๆ เงียบหายไปเมื่อร่างของอดีตผู้ทรงอิทธิพลถูกลากออกไปนอกห้องอย่างไร้ความปรานี ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องประชุมอีกครั้ง เอวาลินน์ถอนหายใจเบาๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มายาวนานนับปีมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความสะใจที่เอ่อล้นอยู่ในอก เรียวนะงดงามเอื้อมไปหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบช้าๆ ทว่าก่อนที่รสชาติฝาดหวานจะลามเลียทั่วริมฝีปาก เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนราคาสูงในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* เอวาลินน์เลิกคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู ปลายนิ้วเรียวสไลด์หน้าจอเพื่ออ่านข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งตรงจากระบบส่วนกลางของธนาคารกลางแห่งจักรวรรดิ ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นรอยยิ้มที่งดงามและอันตรายที่สุดในยามนี้ [แจ้งเตือนด่วน: ทรัพย์สินและหุ้นทั้งหมดของตระกูลโคลด์ ถูกโอนย้ายเข้าสู่บัญชีส่วนตัวของ "เอวาลินน์ คาร์ไลล์" เรียบร้อยแล้ว 100%] และทันทีนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินมาลอยลำอยู่เหนือยอดตึกกระจก เสียงใบพัดกังวานก้องสะเทือนเลื่อนลั่น พร้อมกับบันไดเชือกที่ถูกหย่อนลงมาที่ระเบียงห้องประชุมกระจกใส เซดริกหันมามองหญิงสาวข้างกาย นัยน์ตาสีดำสนิทพราวระยับด้วยประกายความรักและความท้าทาย เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ รอยยิ้มมุมปากทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้น "เกมจบแล้วล่ะค่ะที่รัก... ไปจดทะเบียนสมรสแล้วยึดครองโลกใบนี้ด้วยกันเถอะนะคะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เจ็บปวด และสะใจไปพร้อมกับตัวละครมาจนถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!