คืนดีด้วยความจริงใจ

เสียงคำรามกורสะท้านของท้องฟ้าด้านนอก ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องรับรองวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมแกรนด์คาร์ไลล์แห่งนี้ค่ะ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ เซดริก?" เอวาลินน์ คาร์ไลล์ เปล่งเสียงถามออกไป ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วเรียวสวยที่เพิ่งตวัดปากกาเซ็นเอกสารมูลค่าหลายหมื่นล้านเมื่อครู่ กำลังกำด้ามปากกาหมึกซึมราคาแพงไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมกริบราวกับพญาเหยี่ยวจ้องมองร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า มหาเศรษฐีหนุ่มผู้ซ่อนตัวอยู่ใต้คราบองครักษ์ผู้จงรักภักดีมาโดยตลอด บัดนี้เขากลับสวมชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษเข้ารูป ขับเน้นไหล่กว้างและสัดส่วนทรงอำนาจที่ต่อให้คนตาบอดก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของราชาผู้กุมเศรษฐกิจโลก เซดริก เวสเทิร์น ไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตาพิฆาตนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาย่างก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิดอย่างมั่นคง ท่ามกลางเสียงฟ้าแลบแปลบปลาบและสายฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดกระจกใสบานยักษ์ด้านหลัง ดวงตาสสีอำพันเข้มคู่นั้นทอดมองเธอด้วยความลุ่มลึก เกินกว่าที่ใครจะคาดเดาความรู้สึกได้ "ผมไม่ได้เล่นเกม เอวา... สิ่งเดียวที่ผมจริงจังที่สุดในชีวิตนี้ ก็คือคุณ" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เขายื่นมือหนาออกมาเพื่อจะกุมมือเธอ เอวาลินน์เบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ามอง "ความจริงจังงั้นหรือคะ? คนที่กุมอำนาจทางการเงินระดับที่สามารถซื้อตระกูลคาร์ไลล์ได้ทั้งตระกูลด้วยเงินสดเพียงปลายนิ้ว... กลับยอมลดตัวมาเป็นเงาตามติดผู้หญิงตกอับที่กำลังจะล้มละลายเนี่ยนะ? คุณเห็นฉันเป็นตัวตลกในกำมือหรือไง เซดริก" ความโกรธระคนน้อยใจพวยพุ่งขึ้นมาในอก แม้เธอจะฉลาดเป็นกรดและผ่านการฟาดฟันกับพวกนักธุรกิจหน้าเลือดมานักต่อนัก แต่กับผู้ชายคนนี้... คนที่คอยอยู่เคียงข้าง ร่วมทุกข์ร่วมสุข เช็ดคราบน้ำตา และสนับสนุนเธอในวันที่มืดมนที่สุด การถูกปิดบังตัวตนที่แท้จริงมันทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกลัว—กลัวว่าทุกอย่างที่ผ่านมาจะเป็นเพียงแค่ความเวทนา เซดริกชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ แววตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะ ความรู้สึกผิดฉายชัดขึ้นมาในดวงคู่นั้น เขารู้ดีว่าความลับที่เขาเก็บงำไว้มันหนักหนาเพียงใดสำหรับการเริ่มต้นใหม่ของเธอ "ถ้าผมไม่ทำเช่นนั้น... วันที่เราถูกตระกูลลอว์เรนซ์รุมทึ้งจนแทบไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน คุณจะหันมามองผู้ชายที่ใช้เงินซื้อความสุขหรือเปล่าล่ะครับ?" เซดริกสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้ช่องว่าง ร่างสูงใหญ่โอบล้อมเธอไว้ด้วยอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยไออุ่น "คุณอยากได้หลักฐานความจริงใจไม่ใช่หรือไง เอวา? วันนี้... ทรัพย์สินทั้งหมดของเวสเทิร์นโฮลดิ้งส์ถูกโอนเข้าบัญชีชื่อคุณเรียบร้อยแล้ว ในฐานะ 'เจ้าของที่แท้จริง' เพียงคนเดียว" เอวาลินน์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อหู "คุณว่าอะไรนะ?... บ้าไปแล้วหรือไง! นั่นมันทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตลาดการเงินยุโรปเลยนะ!" "ผมไม่ได้บ้า ผมแค่มอบบัลลังก์ที่ผมสร้างมาทั้งหมดให้กับราชินีของผม" เซดริกโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นหอมเย็นประจำตัวของเขา ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มของเธอไปอย่างแผ่วเบา "เราผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน จากก้นบึ้งของเหว จนกระทั่งปีนป่ายขึ้นมาเหยียบหัวพวกมันที่เคยเหยียบย่ำเราได้สำเร็จ... ตอนนี้ ถึงเวลาที่เราจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดด้วยกันแล้วครับ เอวา" หัวใจของเอวาลินน์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันรัวเร็วเสียจนเธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความเยือกเย็นและเกราะป้องกันทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง พังทลายลงราบคาบต่อหน้าคำพูดและแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจอย่างไร้ข้อกังขาของเขา เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เธอยังคงพยายามดึงศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้ "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันยังไม่ให้อภัยที่คุณโกหกฉันล่ะ?" เซดริกหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดู เขายกมือขึ้นประคองแก้มนวลของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มใสอย่างรักใคร่ "ถ้าเช่นนั้น... ผมคงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ ในการชดใช้และพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า หัวใจดวงนี้เป็นของคุณ... ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป" ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดตึกระฟ้า ร่างของทั้งสองโน้มเข้าหากันอย่างช้าๆ ราวกับแรงโน้มถ่วงของจักรวาล บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและกำแพงแห่งความลับ บัดนี้ถูกหลอมรวมให้ละลายหายไปกับสัมผัสอันอ่อนโยนและลึกซึ้งริมฝีปากที่ประทับลงมาอย่างเนิ่นนานและโหยหา เอวาลินน์หลับตาลง ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริงในหัวใจ ปลายนิ้วที่เคยถือปากกาพิฆาตศัตรู บัดนี้เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้น เพื่อเหนี่ยวรั้งความอบอุ่นนี้ไว้ไม่ให้จางหายไป ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังโอบล้อมหัวใจของคนทั้งคู่ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งชั้นเพนต์เฮาส์! หน้าจอโฮโลแกรมระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่ดีดตัวขึ้นกลางห้องโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่าง... ประตูนิรภัยเหล็กกล้าที่เชื่อมต่อกับห้องนิรภัยลับกำลังถูกเจาะด้วยลำแสงพลาสม่าแรงดันสูง และบุคคลที่ก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น ก็ทำให้เอวาลินน์ต้องลืมตาโพลงด้วยความตกใจสุดขีด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!