ความสุขที่เหมือนภาพลวงตา

เสียงกุญแจกระทบกันเบาๆ ที่หน้าประตู ไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยที่ดีนักสำหรับคนที่มีความลับจะปกปิดค่ะ รินรดาชะงักค้างอยู่ในท่าทางที่เกือบจะเรียกว่าแนบชิด พริมาที่เพิ่งถูกดันหลังติดกำแพงห้องนอนหรูหราถึงกับเบิกตากว้าง ความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินล่วงล้ำเข้ามาอย่างไร้มารยาท และก่อนที่สมองอันฉับไวของเลขาสาวจะประมวลผลทัน ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่ควรจะมาเหยียบ ณ ที่แห่งนี้ในเวลานี้ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงกรอบประตูห้องนอนเป็นที่เรียบร้อย "คีย์..." เสียงอุทานของรินรดาหลุดลอดริมฝีปากออกมาด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกชั่วพริบตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ถูกงัดขึ้นมาป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ พริมาที่ยืนอยู่ใกล้กันไม่แพ้กัน เคลื่อนตัวหลบฉากออกมาหนึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ แต่นัยน์ตาคู่คมกลับกวาดมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เลขาฯ สาวไม่ได้แสดงอาการลนลานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยืนกอดอกพิงขอบเตียงอย่างใจเย็นราวกับกำลังชมละครฉากหนึ่งที่ผู้จัดจงใจใส่ตัวละครน่ารำคาญเข้ามาเพิ่มเรตติ้ง "ตกใจที่เห็นฉันเหรอมริน" คีย์ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษมาให้ อดีตคนรักเก่าก้าวเข้ามาในห้องราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ โดยไม่สนใจเลยว่าเจ้าของห้องตัวจริงกำลังส่งสายตาพิฆาตมาให้ "ฉันโทรหาคุณตั้งหลายสายทำไมไม่รับ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแทบแย่" "ที่นี่คอนโดส่วนตัวของฉัน และฉันคิดว่าเราเคลียร์กันจบไปนานแล้วนะคะคุณคีย์ การถือวิสาสะเข้ามาโดยมีลูกกุญแจสำรองที่ฉันเคยให้ไว้ในอดีต มันไม่ได้แปลว่าคุณยังมีสิทธิ์นั้นในตอนนี้ค่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามดึงมาดท่านประธานผู้เย่อหยิ่งกลับคืนมาทันที แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวด้วยความกรุ่นโกรธก็ตาม พริมาเหลือบมองเจ้านายสาวที่กำลังพยายามเก๊กท่าทางเย่อหยิ่งกลบเกลื่อนความหงุดหงิด แล้วก็นึกหมั่นไส้จนต้องแอบกลอกตาเบาๆ เลขาฯ สาวขยับตัวเข้าไปใกล้รินรดากว่าเดิมเล็กน้อย จงใจสร้างระยะห่างที่น้อยเกินกว่าเพื่อนร่วมงานทั่วไปจะทำกัน เพื่อส่งสัญญาณบางอย่างให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญได้เห็นชัดเจน "นั่นสคะคุณคีย์ สมบัติผลผลัดใบที่เขาคืนเจ้าของไปแล้ว ถ้ายังหน้าด้านเก็บไว้ใช้เอง ระวังจะโดนข้อหาบุกรุกนะคะ" พริมาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา คีย์หันมามองพริมาด้วยสายตาแข็งกร้าวขึ้นทันที รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าหล่อเหลาเกือบจะหลุดร่วง "ฉันคุยกับริน... เลขาอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาสอดเรื่องเจ้านาย" "มีสิทธิ์ในฐานะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้... และมีสิทธิ์ที่จะเชิญคุณออกไปจากห้องนี้ค่ะ" พริมาตอบกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตาสีนิลจ้องมองตรงไปยังอดีตคนรักเก่าของเจ้านายอย่างท้าทาย บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นมาทันทีจนแทบจะได้กลิ่นประทุของสงครามประสาท รินรดากวาดตามองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย ลึกๆ แล้วเธอกลัวว่าพริมาจะเข้าใจผิดว่าเธอยังมีความเกี่ยวข้องอะไรกับคีย์อีก แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดหวังและรำคาญใจที่มีต่อคีย์ก็พุ่งสูงจนถึงขีดสุด "ออกไปจากห้องฉันซะค่ะคุณคีย์ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปจริงๆ" รินรดายื่นคำขาด น้ำเสียงเฉียบขาดและแววตาที่เด็ดเดี่ยวทำให้คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจที่ถูกหักหน้าต่อหน้าเลขาฯ คนสนิท "ริน... คุณใจร้ายกับผมเกินไปแล้วนะ เราคบกันมาตั้งนาน แค่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาปั่นหัวคุณไม่นาน คุณถึงกับกล้าไล่ผมเหรอ" คีย์พยายามเดินเข้ามาใกล้รินรดายิ่งขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือทำท่าจะคว้าแขนเธอไว้ แต่พริมาเร็วกว่า เลขาฯ สาวก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคนเอาไว้ทันที ร่างเพรียวบางยืนบังรินรดาไว้มิดชิด พร้อมกับปัดมือของคีย์ออกอย่างไม่ไว้หน้า "อย่ามาแตะต้องท่านประธานค่ะ!" พริมาเสียงแข็ง สีหน้าไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิง "ถ้าไม่อยากให้ฉันหมดความอดทนแล้วลงมือเอง เชิญเดินออกไปทางประตูที่คุณเพิ่งเดินเข้ามาซะ!" รินรดามองแผ่นหลังของพริมาที่ยืนบังเธอไว้จากอันตรายและความน่ารำคาญ หัวใจที่เคยเย็นชาและหวาดระแวงมาตลอด กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนเผลอยิ้มออกมาบางๆ โดยไม่รู้ตัว มือเรียวเอื้อมไปแตะชายเสื้อของพริมาเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าเธอจัดการเองได้ คีย์มองภาพนั้นด้วยความโกรธแค้นและริษยาที่แล่นริ้วขึ้นมาในดวงตา เขาเหยียดยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด "หึ... ที่แท้ก็ไต่เต้าจนได้ตัวเจ้านายมาครองนี่เอง ถึงได้กล้ากร่างขนาดนี้ ริน... ระวังตัวไว้เถอะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หวังดีกับคุณหรอก มันก็แค่พวกหิวเงิน!" *เพี๊ยะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องนอนกว้าง รินรดาเป็นคนลงมือเอง! ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว มือที่ใช้ตบสั่นระริกด้วยความโมโห "อย่ามาพูดจาสกปรกใส่คนของฉัน!" รินรดากัดฟันกรอด น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ไสหัวออกไปจากชีวิตฉันเดี๋ยวนี้ อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าคุณอีกเป็นครั้งที่สอง!" คีย์หน้าชา กุมแก้มตัวเองที่ขึ้นรอยแดงฝ่ามือไว้อย่างไม่เชื่อสายตา เขามองรินรดาด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหันไปมองพริมาที่ยืนยิ้มเยาะส่งท้ายให้ "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." เขากัดฟันพูดลอดไรฟัน ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดังสนั่น ปัง! ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดายืนหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธ ความตึงเครียดที่สะสมมาทำให้ร่างกายอ่อนล้าลงไปถนัดตา พริมาหันกลับมามองเจ้านายสาวที่ตอนนี้ดูเปราะบางกว่าทุกที เลขาฯ สาวถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปจับไหล่บางทั้งสองข้างเบาๆ "ใจเย็นลงได้แล้วค่ะคุณริน คนประเภทนั้นไม่คู่ควรให้คุณต้องโมโหจนมือเปื้อนหรอกนะคะ" พริมาเอמהเสียงนุ่มลงโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวเริ่มผ่อนคลายลง ความใกล้ชิดที่เพิ่งถูกขัดจังหวะเมื่อครู่กลับมาทาบทับพื้นที่ว่างระหว่างพวกเธออีกครั้ง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับพริมา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนแสงลงเหลือเพียงความเหนื่อยล้าและอารมณ์บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "ฉันขอโทษนะคะที่ต้องให้คุณมาเจอเรื่องน่ารำคาญแบบนี้..." "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันพร้อมปกป้องคุณ... ในฐานะเลขาฯ ที่เงินเดือนคุ้มค่าจ้างนะคะ" พริมาแกล้งแซวกลบเกลื่อนความเขินอายที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกเมื่อเห็นสายตาหวานเชื่อมที่รินรดามองมา รินรดาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศรอบตัวเริ่มอบอุ่นและเป็นใจ มือเรียวเลื่อนขึ้นไปจับมือของพริมาที่วางอยู่บนไหล่ของเธอลงมากุมไว้แน่น ความรู้สึกสุขสงบที่เหมือนภาพลวงตาเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งในห้องนี้ ราวกับว่าพายุร้ายที่เพิ่งพัดผ่านไปเป็นเพียงเรื่องโกหก แต่ทว่า... ความสุขมักอยู่กับเราได้ไม่นานค่ะ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะโน้มใบหน้าเข้าหากันเพื่อเติมเต็มความรู้สึกที่ค้างคาไว้ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของพริมาที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานซึ้ง หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับชื่อผู้ติดต่อที่ทำให้หัวใจของพริมาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รินรดาสังเกตเห็นสีหน้าของเลขาสาวที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความซีดเผือดที่ฉายชัดบนใบหน้าสวยทำให้ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก "ใครโทรมาคะพริมา..." รินรดาถามเสียงแผ่ว ลางสังหรณ์บอกว่าพายุลูกใหญ่กว่าเดิมกำลังจะซัดเข้าใส่พวกเธอแล้ว... และมันอาจจะรุนแรงเกินกว่าที่ทั้งคู่จะรับไหวค่ะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวในตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!