คนร้ายกลายเป็นหมา

คราบกาแฟสีน้ำตาลเข้มที่หยดลงบนพรมเพอร์เซียราคาแพッドแปดหลัก ยังไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับรอยยิ้มเยาะที่ระบายอยู่บนริมฝีปากอิ่มของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ประโยคทักทายเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ชวนให้ต่อมความอดทนของทายาทตระกูลดังเส้นเลือดขอดกระตุกยิก ๆ รินรดากำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ สายตากวาดมองร่างโปร่งระหงของคีย์ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวอย่างถือวิสาสะราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่เสียเอง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูกไม่ได้ทำให้รู้สึกรื่นรมย์เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันชวนให้คลื่นไส้เหมือนกลิ่นของความพ่ายแพ้ที่เธียรพยายามปัดกวาดซุกซ่อนไว้ใต้พรมมาตลอด "เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าเดินกลับมาเหยียบที่นี่อีก คีย์" เสียงหวานใสที่มักจะใช้ตอกหน้าคนอื่นเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชา ระดับอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนแทบจะติดลบ รินรดาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายช้า ๆ ทว่ามั่นคง ดวงตากลมโตฉายแววคุกกรุ่นราวกับแมวป่าพร้อมข่วน "แล้วไหนล่ะ... คนที่เธอควรจะไปเคลียร์บัญชีด้วยจริง ๆ ทำไมถึงมายืนกวนประสาทฉันอยู่ตรงนี้" คีย์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ท่าทีสบายอกสบายใจนั้นช่างขัดแย้งกับสถานการณ์ตึงเครียดเสียเหลือเกิน เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของรินรดาอย่างถือดี ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "อ้าว... ก็เพราะคนคนนั้นไม่ใช่เหรอคะ ที่ทำให้ฉันต้องรีบเคลียร์ธุระฝั่งนู้นแล้วบินกลับมาด่วนขนาดนี้ คุณหนูรินรดาผู้สูงส่ง... หรือว่าคุณยังไม่รู้ล่ะคะว่า เลขาฯ คนเก่งของคุณน่ะ เขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางกระหม่อม รินรดาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แม้จะพยายามเก็บอาการตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง แต่มือที่สั่นระริกข้างลำตัวก็ทรยศความรู้สึกทั้งหมด "เธอหมายความว่ายังไง..." รินรดาเค้นเสียงถาม ลำคอตีบตันจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละค่ะ" คีย์ยิ้มมุมปาก ดวงตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์และสะใจ "พริมา... เลขาฯ ผู้ซื่อสัตย์และแสนดีของคุณหนู เขาคงทนความปากร้ายและนิสัยเอาแต่ใจไม่ไหว ถึงได้เก็บกระเป๋าหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้คุณหนูคนสวยต้องนั่งเหงาหงอยอยู่คนเดียวในห้องกว้าง ๆ นี่ไงล่ะคะ น่าสมเพชจังนะคะ" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนควบ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจนบังคับตัวเองแทบไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นผลักอกคีย์เต็มแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปหลายก้าว "หุบปากนะ! ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!" คีย์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคือง กลับยิ้มเยาะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เธอยกมือขึ้นปัดเสื้อสูทให้เข้าที่ก่อนจะก้าวถอยหลังไปที่ประตูอย่างผู้ชนะ "เชิญตามหาเลขาฯ ตัวแสบของคุณให้ทั่วเลยนะคะคุณหนู... หวังว่าจะหาเจอ ก่อนที่เขาจะไปจากชีวิตคุณ... ตลอดกาล" ประโยคสุดท้ายทิ้งไว้พร้อมกับเสียงปิดประประตูดังปัง สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน รินรดายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด ภาพของพริมาผุดขึ้นมาในหัว สมองสั่งการรวดเร็วกว่าความรู้สึก ตัวเองก้าวขาฉับ ๆ ไปที่โต๊ะทำงาน คว้าสมาร์ทโฟนออกมากดโทรหารัว ๆ แต่สิ่งที่ได้ยินมีเพียงเสียงสัญญาณรอสายที่ยาวนาน... และไม่มีใครรับ "รับสิพริมา... เธออยู่ไหนของเธอ!" รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยความร้อนรน มือบางขยุมเส้นผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ความเย่อหยิ่งทั้งหมดถูกโยนทิ้งไปในวินาทีนี้ เหลือเพียงความกลัว... กลัวว่าคนปากร้ายคนนั้นจะหายไปจากชีวิตเธอจริง ๆ ตามที่คีย์พูด ร่างระหงตัดสินใจพุ่งตัวออกจากห้องทำงานทันที ส้นสูงราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนเกิดเป็นเสียงกักขฬะสะท้อนไปทั่วทางเดิน รินรดาเดินตรวจตราทุกซอกทุกมุมในบริษัท ล็อบบี้ ห้องพักผ่อน ห้องประชุม ทุกที่ที่คิดว่าพริมาอาจจะอยู่ แต่สิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่า พนักงานในออฟฟิศต่างพากันหลบตาและถอยร่นเมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของท่านประธานสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหวี่ยงวีน แต่ในตอนนี้ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกเคว้งคว้างตีตื้นขึ้นมาจุกอก ยิ่งตามหากลับยิ่งไม่เจอ ยิ่งหัวใจเต้นแรงด้วยความกระวนกระวายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางการจราจรที่ติดขัดในช่วงบ่ายของเมืองกรุง สายตาคู่สวยกวาดมองไปรอบข้างอย่างไร้ความหวัง ร้านกาแฟริมทาง สวนสาธารณะ หรือแม้กระทั่งห้องพักของพริมาที่เธอเคยจำใจไปส่งครั้งหนึ่ง... ทุกที่ที่ไปล้วนปิดตายหรือไร้เงาร่างโปร่งที่คุ้นเคย เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นส้มอมแดง รินรดาทิ้งตัวลงพิงเบาะรถที่จอดสนิทอยู่ริมฟีบถนนหน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง แอร์เย็นฉ่ำในรถไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในอกลดลงเลยแม้แต่น้อย น้ำใส ๆ รื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างน่าสมเพช เธอไม่เคยคิดเลยว่าการไม่มีผู้หญิงคนนั้นอยู่คอยกวนประสาท จะทำให้โลกทั้งใบมันเงียบเหงาและน่าเบื่อได้ถึงเพียงนี้ *เธออยู่ที่ไหนกันนะ... พริมา...* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนในมือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย รีบกดเปิดหน้าจอด้วยความหวังอันริบหรี่ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ข้อความถูกส่งมาจากเบอร์แปลกปลอม แต่พอกดเข้าไปอ่าน ภาพที่ปรากฏและข้อความสั้น ๆ ด้านล่างก็ทำเอาลมหายใจของรินรดาขาดห้วงไปทันที ภาพถ่ายของพริมาที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนโซฟาในห้องพักแห่งหนึ่ง พร้อมกับข้อความกำกับว่า: *"ถ้าอยากเจอเลขาฯ ของคุณแบบครบสามสิบสอง... มาหาฉันตามโลเคชันนี้คนเดียวนะคะคุณหนู ไม่อย่างนั้น... ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของยัยตัวแสบคนนี้หรอกนะ"* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจขั้นสุด สติที่มีหลุดกระเจิงในชั่วพริบตา ความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวตีรวนกันจนแทบหายใจไม่ออก นิ้วเรียวรีบกำโทรศัพท์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ก่อนที่เธอจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปตามพิกัดที่ปรากฏบนหน้าจอทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ ขอตัวไปลุ้นต่อกับความแสบที่กำลังจะระเบิดขึ้นในตอนหน้ากันค่ะ!