ความลับในสัญญา

แฟ้มหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ให้ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับบรรจุหินผาไว้ภายใน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของพริมาเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความหนาของเอกสาร หากเป็นลายมือหวัดๆ ที่คุ้นตาอยู่บนกระดาษแผ่นแรกต่างหาก "คุณริน... เล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะ" หญิงสาวพึมพำกับความเงียบงันในห้องทำงานที่ไร้เงาเจ้าของ รินรดามักจะรอบคอบในทุกๆ เรื่องเสมอ เธอไม่เคยปล่อยให้เอกสารสำคัญระดับนี้หลุดรอดสายตา ยิ่งเป็นสัญญาซื้อขายหุ้นระหว่างบริษัทของตระกูลกับกลุ่มทุนของคีย์ด้วยแล้ว มันควรจะเป็นความลับสุดยอดที่ถูกเก็บไว้ในเซฟนิรภัย ไม่ใช่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานโล่งๆ ให้เลขานุการอย่างเธอมาเจอเข้าโดยบังเอิญแบบนี้ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะพลิกกระดาษแผ่นถัดไป ข้อความในสัญญาฉบับนั้นระบุเงื่อนไขชัดเจน—รินรดายอมยกหุ้นสามينเปอร์เซ็นต์ในมือแลกกับการที่คีย์ต้องยุติการฟ้องร้องและถอนตัวออกจากโครงการประมูลที่เธอกำลังดูแลอยู่ และที่สะเทือนใจที่สุดคือบันทึกข้อตกลงแนบท้าย ที่ระบุว่ารินรดายอมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง เพื่อ ‘ปกป้อง’ ชื่อเสียงและอนาคตของพริมา จากข่าวฉาวที่คีย์จงใจสร้างขึ้นเมื่อเดือนก่อน ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาในหัวเป็นฉากๆ วันนั้นพริมาเพิ่งถูกกลั่นแกล้งจนเกือบหลุดจากตำแหน่ง รินรดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง เย็นชา และเอ่ยปากไล่เธอด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนใจสารพัด จนพริมาคิดมาตลอดว่าผู้หญิงคนนี้เกลียดตนเองเข้าไส้และเห็นเธอเป็นเพียงตัวปัญหาที่คอยสร้างความรำคาญ ที่แท้... รyินรดาแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวมาตลอดอย่างนั้นหรือคะ ความรู้สึกอึดอัดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พริมาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธขึงที่เคยมีต่อเจ้านายสาวจอมหยิ่งมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก เธอมองไม่เห็นเลยว่าภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งกระด้างและวาจาเชือดเฉือนเหล่านั้น รินรดาต้องเอาตัวเข้าแลกกับอะไรบ้างเพื่อปกป้องคนที่ปากบอกว่าเกนักเกหนา แอด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างโปร่งของเจ้าของห้องที่ก้าวเข้ามา รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเลขานุการสาวยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตนเอง ในมือถือเอกสารลับฉบับนั้นค้างไว้ ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะฉายแววท้าทายและกวนประสาทอยู่เสมอกำลังคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใส รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าสวยเชิดขึ้นตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว เธอกวาดสายตาคมกริบมองเอกสารในมือพริมา ก่อนที่รอยยิ้มเยาะหยันจะถูกปั้นแต่งขึ้นมากลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในแววตา "คิดจะขโมยข้อมูลบริษัทไปขายให้ใครล่ะคะ คุณเลขานุการคนเก่ง ถึงได้มาแอบรื้อค้นโต๊ะทำงานของฉันลับหลังแบบนี้" น้ำเสียงติดจะเย่อหยิ่งและเหินห่างถูกงัดออกมาใช้ทันที ทั้งที่หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวด้วยความกลัวว่าความลับที่พยายามซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย พริมาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงข้าม ช้าๆ หยาดน้ำตาที่คลออยู่ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มแต่เจ้าตัวกลับไม่ได้ยกมือขึ้นเช็ดมัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและตัดพ้อจนรินรดาต้องชะงักฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา "คุณรินใจร้ายมากเลยนะคะ..." พริมาเอ่ยเสียงสั่น เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้เจ้านายสาวทีละก้าว "ทำไมถึงชอบทำตัวเป็นนางมารร้ายผลักไสทุกคนออกไป ทั้งที่ข้างใน... แหลقสลายไม่เหลือชิ้นดีอยู่แล้วแบบนี้" รินรดานิ่งงึดไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับ เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาประชิด "เธอพูดบ้าอะไรของเธอ พริมา... วางเอกสารลงแล้วไสหัวออกไปจากห้องฉันซะ!" "ไม่ค่ะ!" พริมาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงดุดันแต่สั่นเครือ "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าคุณจะตอบความจริงกับฉัน... ทำไมต้องยอมให้ผู้ชายสารเลวคนนั้นย่ำยีศักดิ์ศรี ทำไมต้องยอมเจ็บอยู่คนเดียว ทำไมถึงไม่ยอมบอกอะไรฉันเลยล่ะคะ!" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของคนทั้งคู่ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว ดวงตาสั่นระริกด้วยความอัดอั้นที่เก็บกดมานานนับเดือน มือเรียวบางกำจัดเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ "เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอยังไงล่ะ!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาภาพลักษณ์เย่อหยิ่งเอาไว้ "ฉันจะทำอะไร จะแลกกับอะไร มันก็เรื่องของฉัน เธอเป็นแค่ลูกจ้าง มีหน้าที่ทำตามคำสั่ง ไม่ใช่มายุ่มย่ามกับเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย!" พริมาหัวเราะทั้งน้ำตา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนานโดยสิ้นเชิง หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดารวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเจ้านายสาวแล้วดึงเข้ามาหาตัวจนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนรับรู้ถึงความสั่นเทร็วของกันและกัน รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน ความเย่อหยิ่งทั้งมวลมลายหายไปในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากลายของพริมา "ปล่อยนะ..." รินรดาพยายามจะดึงมือออก แต่พริมากลับยิ่งบีบกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ปากแข็งนักนะคะ..." พริมาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากสั่นระริกอยู่ห่างจากปากอิ่มของรินรดาแค่คืบ "ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่ลับหลังกลับยอมเอาอนาคตตัวเองมาแลกเพื่อฉัน... คุณรินคะ ตกลงว่าเกลียดฉันมาก จนต้องยอมทำร้ายตัวเองขนาดนี้เลยเหรอคะ" รินรดานิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเวทนาแกมตัดพ้อ ความลับที่อุตส่าห์ปิดตายมาตลอดถูกกระชากออกมาวางกลางแสงแดดอย่างไร้ทางหนีทีไล่ หัวใจที่ด้านชามานานถูกบางสิ่งบางอย่างกระแทกจนร้าวราน ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นหลุด ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างลังเล เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอเป็นครั้งสุดท้าย ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขัดจังหวะความเป็นไปของบรรยากาศอันตึงเครียดในห้องเสียสนิท ก่อนที่ทั้งสองจะได้ผละออกจากกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงของคีย์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะกวนประสาทที่มุมปาก ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันอยู่ด้วยแววตาสสมเพชแกมสนุกสนาน "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณหนูรินรดากับเลขานุการคนเก่งเข้าซะแล้วสิครับ หวังว่าคงจะไม่รบกวนเวลาอันมีค่าในการ 'เคลียร์ใจ' ของพวกคุณหรอกนะ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นบทสรุปความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปด้วยกันในตอนหน้าค่ะ!