แผนการง้อแบบหมดมาด

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับถูกกวาดรวบลงกล่องกระดาษลังสีน้ำตาลอย่างไร้ความปรานี เสียงกระดาษหนาเสียดสีกันดังครึ่กครัค สะท้อนความก้องกังวานภายในห้องทำงานผู้บริหารระดับสูงที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่ง รินรดากำลังทำในสิ่งที่คนทั้งตระกูลต้องประกาศิตประณาม—เธอกำลังสละตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร ทิ้งหุ้นก้อนโต และสิทธิ์การถือครองอาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้าน เพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความรู้สึกของคนที่เธอเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี "คุณรส... เสียสติไปแล้วจริงๆ หรือคะ?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ร่างสูงโปรดของ 'คีย์' ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะที่เคลือบไว้ด้วยความสมเพช อดีตคนรักเก่ากอดอกพิงกรอบประตู มองสภาพอดีตท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลกำลังเก็บข้าวของด้วยมือตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่แม้แต่หน้าคุณตอนนี้ยังไม่อยากมองเนี่ยนะ? มันคุ้มตรงไหน" รินรดาชะงักมือที่กำลังหยิบกรอบรูปราคาแพง เธอยืดตัวขึ้นช้าๆ ปรายตามองผู้ชายที่ถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาที่เย็นชาจนติดลบ ความเย่อหยิ่งที่เคยเป็นเกราะคุ้มกายไม่ได้ลดน้อยลงเลย แม้ในยามที่เธอกกำลังจะกลายเป็นคนไม่มีอะไร in hand "ถ้าสมองของคุณมีพื้นที่ว่างพอสำหรับการคิดวิเคราะห์ มากกว่าการมายืนเห่าหอนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน..." รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมรา-มีดโกนอาบน้ำผึ้ง "คุณคงจะรู้ว่าของบางอย่าง... มันประเมินค่าด้วยเงินไม่ได้ หรอกค่ะคีย์" "ปากเก่งได้อีกไม่นานหรอกค่ะคุณรส" คีย์เดินเข้ามาใกล้ ก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ในเมื่อคุณเลือกเดินออกมามือเปล่า พริมาผู้หญิงคนนั้น... เขาจะยังอยากมองหน้าคุณไหม ในวันที่คุณไม่ได้มีบารมีคอยปกป้องเขาจากปัญหาภาระหนี้สินครอบครัวอีกต่อไป?" รินรดาหันขวับ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เธอตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนคีย์ผงะถอยหลัง "อย่าเอามาตรฐานความรักที่เน่าเฟะของคุณ มาวัดความสัมพันธ์ของเรา พริมาไม่ใช่คุณ... และฉันก็ไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้ใครมาบงการชีวิตอีกแล้ว ออกไปจากห้องของฉันซะ!" แรงกดดันมหาศาลจากแววตาดุดันคู่นั้นทำให้คีย์ยอมถอยออกไปโดยดี พร้อมเสียงหัวเราะเยาะในลำคอทิ้งท้าย รินรดายืนนิ่งสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกลัวเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ไม่ใช่การสูญเสียทรัพย์สินเงินทอง แต่คือการไปไม่ถึง... หัวใจของพริมา สองชั่วโมงต่อมา ณ คอนโดมิเนียมย่านชานเมืองขนาดกะทัดรัด บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พริมานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาผ้าสีครีม สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อปเพื่อเคลียร์งานเอกสารของบริษัทใหม่ โดยพยายามทำเป็นมองไม่เห็นร่างระหงของอดี้านเจ้านายจอมหยิ่งที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้อง รินรดากอดกล่องกระดาษลังในอ้อมแขนแน่น ราวกับมันคือสิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวความมั่นใจที่เหลืออยู่ของเธอ ความเงียบกินเวลานานเกือบสิบนาที จนกระทั่งรินรดาตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ แล้วทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงกับพื้นห้องตรงหน้าโซฟาที่พริมานั่งอยู่ พริมาสะดุ้งเล็กน้อย ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก้มลงมองหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่ยอมลดตัวลงมาคุกเข่าบนพื้นห้องเช่าราคาถูกของเธอ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง แต่ใบหน้าหวานยังคงเก๊กนิ่ง ปั้นปึ่งใส่ตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ลุกขึ้นไปเดี๋ยวนี้เลยนะรินรดา!" พริมาเอ็ดเสียงแข็ง พยายามเบือนหน้าหนีภาพดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิด "ฉัน... ลาออกแล้วค่ะพริมา" เสียงหวานที่เคยแข็งกร้าวในยามสั่งงาน ตอนนี้กลับสั่นพร่าและเบาหวิวราวกับขนนก รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก "ฉันสละตำแหน่งทั้งหมด ทิ้งเงินเดือนหลายล้าน และอำนาจทุกอย่างที่ครอบครัวเคยกดดันฉันไว้... เพื่อมาหาคุณ" พริมาหันขวับมามองด้วยความตกตะลึงริมฝีปากอิ่มอ้าค้างเล็กน้อย "คุณสติหลุดไปแล้วหรือไงรินรดา! นั่นมันงานที่คุณไขว่คว้ามันมาทั้งชีวิต! คุณทิ้งมันมาแค่เพราะ..." "เพราะฉันรู้ว่าถ้าฉันยังอยู่ที่นั่น... ฉันจะไม่มีวันรักษาคุณไว้ได้เลยค่ะพริมา" รินรดาเอื้อมมือสั่นเทาไปกุมมือเรียวของเลขาฯ สาวเอาไว้แน่น ความเย็นเฉียบจากฝ่ามือของอีกฝ่ายสะท้อนความตื่นตระหนกในใจ "ฉันมันคนปากร้าย... เอาแต่ใจตัวเอง ขี้เหงาแต่แสดงออกไม่เป็น ฉันทำร้ายความรู้สึกคุณมามากเกินกว่าจะขอโทษด้วยคำพูดธรรมดาๆ ฉันรู้ว่าคุณโกรธ ฉันรู้ว่าคุณเกลียด... แต่ได้โปรด อย่าผลักไสฉันไปไหนอีกเลยนะคะ" หยาดน้ำใสๆ ที่เอ่อคลอเบ้าตาของอดีตท่านประธานผู้เย่อหยิ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของพริมา ภาพลักษณ์ผู้หญิงที่แข็งแกร่งดั่งหินผาพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเวงวอนขอความรักจากคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย พริมาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้าขึ้นมาป้องกันตัวเองพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเจ็บปวด น้อยใจ และคิดถึงตีรวนขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นหมายจะผลักไส แต่อารมณ์ข้างในกลับสั่งให้ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเปลี่ยนเป็นเกลี่ยไล่คราบน้ำตาบนแก้มเนียนของรินรดาแผ่วเบา "คุณมันบ้าที่สุดเลยรินรดา... คนบ้าอะไรเอาอนาคตตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องไร้สาระแบบนี้" พริมาเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าจนมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัดเจน "คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะหายโกรธคุณง่ายๆ งั้นเหรอคะ?" "ฉันรู้ว่ามันไม่พอ... ฉันรู้ว่าคุณยังไม่หายโกรธ" รินรดาสูดหาย้ำตา ขยับเข้าไปใกล้จนหน้าผากมนแนบชิดกับหน้าตักของพริมาอย่างยอมจำนน "จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ค่ะพริมา จะให้ฉันกวาดบ้าน ล้างจาน หรือทำตัวเป็นเลขาฯ คอยรับใช้คุณตลอดชีวิต ฉันก็ยอมทั้งนั้น... ขอแค่ให้อยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ คุณ" พริมานิ่งงัน หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่รุนแรงและบ้าคลั่ง ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเธอทั้งสองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่อบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย รินรดาช้อนสายตาขึ้นมองพริมาด้วยความเวทนาและเว้าวอน ใบหน้าสวยหวานอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น เคมีที่ดึงดูดพวกเธอเข้าหากันอย่างรุนแรงพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ พริมาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ นิ้วเรียวเอื้อมไปจับปลายคางมนของรินรดาให้เงยขึ้นสบตากันตรงๆ แววตาดุดันที่เคยซ่อนความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับอ่อนโยนและเวิ้งว้างอย่างน่าประหลาด "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันไม่อยากให้คุณเป็นแค่คนรับใช้ล่ะคะ" พริมากระซิบเสียงแผ่วเบa ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มบางเบาทั้งที่ยังมีคราบน้ำตา "แต่ฉันอยากให้คุณเป็น..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังสนั่นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ทำเอาทั้งสองสะดุ้งสุดตัว รินรดาผละออกด้วยความหงุดหงิด พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจว่าใครกันที่มาเคาะห้องในยามวิกาลเช่นนี้ พริมาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยความระแวง ทว่าทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกกว้าง ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าห้องกลับทำให้สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที "เซอร์ไพรส์... ดีใจไหมครับที่เห็นผมกลับมาทวงของๆ คืน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจฟูไปกับความกล้าหาญของยัยตัวแสบนะคะ ❤️—สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี