ความจริงใจที่พิสูจน์ได้

เอกสารสรุปยอดงบประมาณประจำไตรมาสถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงเหวี่ยงที่มากพอจะทำให้กระดาษปึกหนานั่นเผยให้เห็นความตั้งใจของผู้ส่ง เสียงกระดาษกระทบผิวไม้เนื้อดีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ ทว่าสิ่งที่ดังยิ่งกว่าคือเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคนที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธ "ฉันไม่คิดเลยนะคะคุณพริมา ว่าคนที่เราไว้วางใจให้คุมบัญชี จะกล้าทำเรื่องทุจริตแบบนี้" เสียงแหลมสูงของคีย์ดังขึ้นทำลายความอึดอัด อดีตคนรักเก่าของรินรดาจงใจทิ้งน้ำหนักเสียงลงบนคำว่า 'ทุจริต' อย่างชัดเจน เอกสารในมือของเขาคือรายงานการเงินที่ถูกปลอมแปลงลายเซ็น ซึ่งถูกระบุชื่อผู้เบิกถอนว่าเป็นพริมา เลขาฯ สาวหน้าหวานผู้ยืนตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาคมกริบกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย พริมายกยิ้มมุมปากนิดๆ เป็นรอยยิ้มเยعยันที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เธอเคยมีมาในชีวิตการทำงาน "แปลกดีนะคะคุณคีย์ เอกสารชิ้นนี้เพิ่งพิมพ์ออกมาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว แต่คุณกลับรู้ไส้รู้พุงมันเร็วยิ่งกว่าเจ้าของบริษัทเสียอีก หรือว่า... คุณเป็นคนร่างมันขึ้นมาเองตั้งแต่เมื่อคืนคะ?" "นี่คุณ! ปากดีนักนะ!" คีย์หน้าตื่นขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติเมื่อเห็นสายตาของคณะกรรมการบางคนที่เริ่มหันไปมองเขาด้วยความสงสัย "พอได้แล้วค่ะ" น้ำเสียงทรงอำนาจแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากหัวโต๊ะ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีขาวสะอาดตารับกับใบหน้าเฉี่ยวคมที่บัดนี้ไร้รอยยิ้ม ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองทุกคนในห้องประชุมก่อนจะหยุดอยู่ที่คีย์ด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกน สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีลอยอบอวลอยู่ในความทรงจำของรินรดาเสมอ—กลิ่นหอมหวานที่พริมาชอบใช้ และเป็นกลิ่นเดียวกับที่คอยเยียวยาหัวใจที่ด้านชาของเธอในยามวิกาล รินรดาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าผู้หญิงที่คอยกุมมือเธอผ่านคืนอันเหน็บหนาวจะทำลายตัวเองด้วยวิธีตื้นเขินแบบนี้ "รินคะ อย่าเพิ่งใจอ่อนนะ หลักฐานมันคาตาอยู่..." คีย์พยายามเดินเข้าไปใกล้เพื่อแตะแขนอดีตคนรัก ทว่ารินรดากลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว พร้อมกับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทางรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ถอยไปค่ะคุณคีย์... และกรุณาให้เกียรติสถานที่ทำงานของฉันด้วย" รินรดากล่าวเสียงเรียบ แต่กดดันจนคนฟังต้องสะดุ้ง รินรดาเดินอ้อมโต๊ะประชุมตรงไปยังพริมา เลขาฯ สาวตัวแสบที่ยังคงยืนนิ่งเชิดหน้าชูตาแม้จะตกเป็นจำเลยสังคมชั่วคราว รินรดาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารในมือของคีย์มาพลิกดูผ่านๆ เพียงเสี้ยววินาที มุมปากของท่านประธานสาวก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้พริมาแอบใจสั่นระรัวด้วยความหมั่นไส้ปนความซาบซึ้งในเวลาเดียวกัน "ฉลาดน้อยจังนะคะคนที่ทำเรื่องนี้" รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ห้องประชุมกลับเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ "ลายเซ็นบนเอกสารฉบับนี้ เป็นลายเซ็นรุ่นเก่าที่ฉันสั่งยกเลิกไปตั้งแต่ปีมะรอมมะรอก่อนที่คุณพริมาจะเข้ามาทำงานเสียอีกค่ะคุณคีย์... และที่สำคัญที่สุด" รินรดาเว้นจังหวะ หันขวับไปสบตากับคีย์ตรงๆ จนอีกฝ่ายเริ่มเหงื่อตก "บัญชีที่รับเงินโอนออกไป เป็นเลขที่บัญชีม้าที่จดทะเบียนในชื่อของบริษัทน้องชายคุณคีย์เองไม่ใช่เหรอคะ?" เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที คีย์หน้าซีดเผือก ปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก เขาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ พยายามจะแก้ตัวแต่เสียงก็ติดอยู่ที่ลำคอ "ริน... รินกำลังเข้าใจผิดนะ นั่นมัน..." "ฉันบอกให้ถอยไปไงคะ!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคีย์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกระเบิดออกมาเต็มพิกัด "คุณกล้าดียังไงเอาคนของฉันมาใส่ร้ายป้ายสี! คิดว่าฉันจะโง่จนดูไม่ออกหรือไงคะว่าใครกันแน่ที่อยากฮุบบริษัทนี้!" พริมามองแผ่นหลังของคนที่กำลังปกป้องเธออย่างออกนอกหน้า หัวใจดวงน้อยที่เคยแข็งกระด้างมาตลอดเต้นรัวระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนขอบตาร้อนผ่าว ยัยตัวแสบผู้หยิ่งผยองคนนั้น ในยามวิกฤตกลับกลายเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดให้เธอเสียอย่างนั้น รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความสงบ กลับมาวางมาดเย่อหยิ่งตามเดิม เธอปรายตามองคีย์ด้วยความรังเกียจขั้นสุด "ฝ่ายกฎหมายกำลังรอคุณอยู่ข้างนอกนะคะเชิญค่ะ... หรือจะให้ฉันเรียก รปภ. มาหิ้วปีกออกไปดีคะ?" คีย์กัดฟันกรวดด้วยความแค้นเคืองก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องประชุมไปอย่างไม่เป็นท่า ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของคณะกรรมการคนอื่นๆ ที่รีบเก็บเอกสารและทยอยเดินตามออกไปเพื่อรักษาหน้า เมื่อประตูห้องประชุมปิดลง ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยล้า เธอหลับตาลงนวดขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัว "เหนื่อยไหมคะท่านประธาน" เสียงหวานใสติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นใกล้ๆ รินรดาจึงลืมตาขึ้นมอง ก็พบว่าพริมาโน้มตัวลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคู่สวยพราวระยับด้วยความขบขันและประกายความหวานที่ซ่อนอยู่ภายใน "รู้ตัวไหมคะว่าทำตัวน่ารำคาญที่สุด" รินรดาแสร้งทำเสียงดุ แต่แก้มเนียนกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "แต่ก็รักใช่ไหมล่ะคะถึงได้ออกตัวแรงขนาดนั้น" พริมายิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนรินรดาต้องเอนตัวหนีด้วยความเขินอาย ปากบอกว่าไม่ชอบแต่หัวใจกลับเต้นไม่เป็นส่ำ "ใครรักคุณกันคะ อย่ามาหลงตัวเอง... โอ๊ย!" รินรดาอุทานเบาๆ เมื่อพริมาถือวิสาสะยื่นมือมาบีบจมูกเธอเบาๆ อย่างหมั่นไส้ ก่อนที่เลขาฯ ตัวแสบจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดติดกับใบหู "ปากแข็งจังนะคะระวังเถอะ... จะโดนทำโทษให้เข็ด" พริมากระซิบเสียงพร่า เย้ายวนจนรินรดาขนลุกซู่ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวด ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยบุคคลที่ไม่คาดฝัน— ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ทำให้รินรดาและพริมาต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน --- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ ความลับกำลังจะถูกเปิดเผยแล้วค่ะ ❤️—สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี