ขอเริ่มใหม่ด้วยความรัก

กระดาษรายงานแผ่นบางถูกผลักไปกองรวมกับเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างไม่ใยดี เสียงสวบสาบของกระดาษสะท้อนความหงุดหงิดที่อัดอั้นมานานหลายวันจนห้องทำงานเงียบกริบ พริมายืนกอดอกมองร่างระหงของเจ้านายสาวที่เอาแต่นั่งไขว่ห้างเชิ้ตหน้าเชิ้ตตาอยู่หลังเก้าอี้หนังราคาแพง รินรดาในยามนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามเหมือนทุกที ดวงตาคู่คมที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเย่อหยิ่งกำลังสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด แม้ริมฝีปากสีเชอร์รี่จะเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงเพื่อพยายามรักษาฟอร์มก็ตาม "แก้มาสามรอบแล้วนะพริมา คุณตั้งใจจะแกล้งฉันหรือสมองคุณประมวลผลได้แค่นี้กันแน่" สุพีเรียร์สาวจอมเชิดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะเหวี่ยงวายตามสไตล์เดิม แต่ทว่าแววตากลับไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดจริงจังเลยสักนิด "ถ้าสมองฉันประมวลผลได้แค่นี้ คงไม่ได้ตำแหน่งเลขาฯ ที่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างปัญหาให้คุณรินหรอกค่ะ" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ "อีกอย่าง... เอกสารตรงหน้านี้ คุณรินก็รู้ดีแก่ใจว่ามันสมบูรณ์แบบตั้งแต่รอบแรกแล้ว ที่คุณสั่งแก้ซ้ำซาก เป็นเพราะอยากหาเรื่องดึงฉันให้อยู่ในห้องนี้นานขึ้นต่างหากล่ะคะ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตากระพริบถี่เพื่อซ่อนความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ที่ถูกอีกฝ่ายจับไต๋ได้ทันควัน หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสูงกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความจำนน "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยพริมา ฉันแค่... ฉันแค่ไม่อยากเห็นหน้าคุณไปเดินลอยชายข้างนอกให้รกหูก็เท่านั้น" "รกหู หรือรกใจกันแน่คะ?" พริมาสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว ส้นรองเท้ากระทบพื้นเสียงดังเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟังให้เต้นผิดเพศ "ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา คุณคีย์พยายามติดต่อฉันไม่เว้นแต่ละวัน ส่งทั้งดอกไม้ ส่งทั้งข้อความอ้อนวอน... แต่ทำไมนะ คนที่นั่งหน้าบึ้ง ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาคอยหาเรื่องฉัน กลับกลายเป็นคุณรินเสียเอง" ชื่อของ 'คีย์' ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา รินรดาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น "อย่าเอาผู้ชายคนนั้นมาพูดถึงต่อหน้าฉันนะพริมา!" รินรดาก้าวเข้ามาประชิดตัว เลือดในกายสูบฉีดด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด "เขาเป็นแค่อดีต... และเป็นคนที่ไม่มีค่าพอจะให้คุณมาใส่ใจด้วยซ้ำ!" "แล้วใครกันล่ะคะที่ทำให้ฉันต้องใส่ใจ?" พริมาไม่ถอยหลังหนى กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด "คุณผลักไสฉัน ไล่ฉันให้ไปไกลหูไกลตา พอฉันจะไปจริงๆ คุณก็ทำท่าเหมือนจะขาดใจตาย... คุณรินคะ คนปากแข็งอย่างคุณเนี่ย วันๆ ไม่เหนื่อยกับการโกหกหัวใจตัวเองบ้างเลยหรือไงคะ" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่ปักเข้ากลางใจ รินรดาชะงักงัน ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งที่สะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า เธอกลัว... กลัวเหลือเกินที่จะต้องสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล "ใช่... ฉันมันปากแข็ง" เสียงของรินรดาแผ่วเบaลงจนแทบกระซิบ ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเปราะบางที่หาดูได้ยากยิ่ง "ฉันพูดไม่เป็น ฉันแสดงออกไม่เก่ง... พอเห็นคุณอยู่ใกล้คนอื่น ฉันก็โมโหจนแทบบ้า แต่สิ่งที่ฉันทำได้ดีที่สุด กลับเป็นการพูดจาแย่ๆ เพื่อผลักไสคุณออกไปทุกที" พริมานิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างค่อยๆ อ่อนยวบลงเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความกลัวจากปากของคนหยิ่งยโส รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเลขาฯ สาว "รู้ตัวสักทีนะคะ" พริมายกมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนนุ่มเบาๆ ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาทักใบหน้าสวยให้อย่างอ่อนโยน การกระทำที่ไร้ซึ่งการป้องกันตัวทำให้รินรดานิ่งงัน ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสๆ อย่างคนพ่ายแพ้ "พริมา..." รินรดาครางชื่อนั้นแผ่วเบา ยามเมื่อฝ่ามืออุ่นของอีกฝ่ายประคองกรอบหน้าของเธอเอาไว้ ความอบอุ่นที่โหยหามาเนิ่นนานไหลซ่านเข้าสู่หัวใจที่เคยอ้างว้าง "ฉันไม่เคยไปไหนหรอกค่ะ ถ้ารินรดาคนเก่งเลิกทำตัวงี่เง่าแล้วยอมรับความรู้สึกตัวเองเสียที" พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดรอยยิ้มยั่วเย้า "เรามาเริ่มต้นใหม่กันนะคะ... ด้วยความรัก ไม่ใช่ด้วยสงครามประสาทแบบเดิมอีก" รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปาก ความหวานล้ำที่ไร้การปรุงแต่งใดๆ เข้ามาทดแทนความขม ภาระความหยิ่งทะนงทั้งหมดถูกโยนทิ้งไปในวินาทีนี้ มือเรียวเอื้อมขึ้นโอบรอบลำคอระหงของคนตรงหน้า รั้งเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจสองดวงเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่กลายเป็นโลกส่วนตัวของคนทั้งคู่ ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูดังปังขึ้นสามครั้งติดกันราวกับจงใจทำลายบรรยากาศสีชมพูให้พังทลาย "คุณรินครับ! ผมมีเรื่องด่วนต้อง..." เสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างสูงของคีย์ที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้รินรดากับพริมาต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ รินรดาหันขวับไปมองผู้บุกรุกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ขณะที่คีย์กลับชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรอยจางสีแดงระเรื่อบนริมฝีปากของทั้งสองสาว และท่าทางสนิทสนมที่เกินกว่าคำว่า 'เจ้านายกับลูกน้อง' อย่างชัดเจน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ แสนอร่อยนี้ด้วยกันนะคะ!