ความหึงหวงที่ปิดไม่มิด

ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ทิ้งให้ความเงียบงันอันน่าอึดอัดหวนกลับมาครอบงำพื้นที่ตรงนี้อีกรอบอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าความเงียบในวินาทีนี้กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยสักนิด มันระอุไปด้วยประจุไฟฟ้าทางอารมณ์ที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ รินรดายืนกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูห้องทำงานราวกับต้องการสร้างเกราะกำบังให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวแรงอย่างไร้เหตุผล สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจ้องมองตรงไปยังร่างโปร่งของเลขาส่วนตัวที่กำลังยืนจัดแฟ้มเอกสารด้วยท่าทีสบายอกสบายใจเสียจนน่าหมั่นไส้ พริมาไม่ได้สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของคุณหนูจอมหยิ่งเลยแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ปลายนิ้วเรียวรีดยับเอกสารในมืออย่างใจเย็น ทั้งที่ในความเป็นจริง หัวใจของเธอก็เต้นแรงไม่แพ้กันจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ที่คีย์พยายามจะก้าวล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของรินรดา "ถ้าจัดเอกสารเสร็จแล้ว ก็ไสหัวออกไปได้แล้วค่ะ ฉันต้องการความสงบ" รินรดาเปิดฉากทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เจือไปด้วยกระแสความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไว้อย่างเต็มที่ "อ้าว คุณรินคะ เมื่อครู่นี้คุณคีย์อุตส่าห์มาหาถึงที่แถมยังแสดงความห่วงใยซะขนาดนั้น ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนกินยาขมด้วยล่ะคะ หรือว่า..." พริมาจงใจลากเสียงยาวอย่างหยอกล้อ ดวงตากลมโตแพรวพราวฉายแววเจ้าเล่ห์ "หึงเหรอคะ?" คำถามนั้นพุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ ปักฉึกลงกลางใจของคนฟังจนรินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่ใบหน้าสวยเชิดจะเหวี่ยงหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยริ้วความแดงซ่านที่เริ่มลามเลียพวงแก้ม "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วพริมา! คนอย่างรินรดาไม่มีวันเอาเวลาอันมีค่าไปรู้สึกอะไรไร้สาระแบบนั้นกับผู้ชายปากร้ายคนนั้นหรอกค่ะ จำใส่สมองเอาไว้ด้วย!" รินรดาแหวใส่เสียงสูงเพื่อกลบเกลื่อนความ frazzled ของตัวเอง ทว่าน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ นั้นกลับทรยศความจริงในใจจนหมดสิ้น พริมาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหมั่นไส้เสียยิ่งกว่าอะไรดี ร่างบางก้าวเข้ามาประชิดตัวเจ้านายสาวทีละน้อย จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนติดกับประตูห้องโดยไม่มีทางหนี "ปากแข็งจังเลยนะคะ... ทั้งที่เมื่อกี้ตอนที่เขาแตะต้องตัวฉัน คุณรินแทบจะพุ่งเข้าไปกินหัวคุณคีย์อยู่แล้วเชียว" พริมากระซิบเสียงแผ่วเบa ริมฝีปากอิ่มขยับอยู่ห่างจากใบหูของอีกฝ่ายเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวของเลขาสสาวลอยละล่องเข้ามาปะปนกับลมหายใจอุ่นๆ จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ถอยไปนะพริมา! คุณกล้าดียังไงมาลามปามฉัน!" รินรดาตวาดแหว พร้อมกับใช้มือผลักไหล่บางให้ออกห่าง ทว่าพริมากลับไวกว่า คว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยกันแล้วกดตรึงไว้กับบานประตูด้านหลังอย่างง่ายดาย แรงปะทะที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน ดวงตาของพริมาในยามนี้ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน มันทั้งดื้อรั้น ซุกซน และมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนมองแทบจะละสายตาไปไหนไม่ได้ "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้พริมา ไม่งั้นฉันจะไล่คุณออก!" รินรดาขู่เสียงสั่น พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับมาแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออีกฝ่ายออกแรงยื้อไว้ด้วยความดื้อดึง "ไล่เลยค่ะ ไล่ตอนนี้เลยก็ได้ แต่ก่อนไป... ฉันอยากรู้จังว่าที่คุณรินอารมณ์เสียใส่ฉันตั้งแต่เช้าเนี่ย เป็นเพราะห่วงฉัน หรือว่าเป็นเพราะหึงที่ผู้ชายคนอื่นมาสนใจฉันกันแน่คะ หืม?" คำถามคาั้นต้อนทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอนิ่งงัด สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อถูกรุกไล่อย่างหนักหน่วง ปรกติแล้วเธอคือผู้หญิงที่กุมความลับและอำนาจทุกอย่างไว้ในมือ เป็นคนคุมเกมมาโดยตลอด แต่ทำไม... ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ เธอกลับกลายเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่แม้แต่จะหาข้อแก้ตัวยังทำไม่ได้เลยสักนิด ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังแข่งกันจนแทบจะทะลุออกมานอกอก รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งอาย และ... ยอมจำนน ทว่า ก่อนที่รินรดาจะทันได้หาคำพูดคมคายมาโต้เถียงเพื่อกู้หน้า เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆ" สามครั้งก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสั่นไหวในอากาศอย่างไม่รู้กาลเทศะ พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดเคืองใจ ยอมปล่อยข้อมือของเจ้านายสาวให้เป็นอิสระอย่างเสียดาย ขณะที่รินรดารีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็วเพื่อเรียกคืนมาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์ "เข้ามาค่ะ!" รินรดาตะโกนสั่งเสียงเข้ม พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกดังเดิม ประตูก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ต้องรอให้อนุญาตซ้ำสอง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปาก ใบหน้าหล่อเหลานั้นทำให้พริมาถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "สวัสดีครับคุณริน... พอดีผมผ่านมารับเอกสารสำคัญ ลืมไปว่ายังไม่ได้สะสางให้เรียบร้อยดี" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับกวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เมื่อผู้ชายคนที่เธอกำลังนึกถึงในแง่ลบเมื่อครู่กลับโผล่หน้าเข้ามาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวในเวลาแบบนี้พพอดีเป๊ะ คีย์ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สายตาคมกวาดมองไปที่พริมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดาแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "ดูเหมือนว่าผมจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญของคุณรินกับเลขาส่วนตัวเข้าซะแล้วสิครับ... จริงไหม?" ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างกันเสมอมานะคะ "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี"