ทริปดูงานที่ไม่ได้มีแค่งาน

เสียงกริ่งเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยในลานจอดรถ VIP ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่วินาทีนี้ รินรดาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหันกลับไปมองกล้องวงจรปิดด้วยซ้ำ ในเมื่อเบื้องหน้าของเธอกำลังเผชิญหน้ากับ "ตัวปัญหา" ที่อุกอาจยิ่งกว่าผู้บุกรุกหน้าไหนๆ พริมาไม่ได้ขยับหนี เลขาสาวตัวแสบยืนพิงสะโพกติดกับประตูรถยนต์คันหรูของเจ้านายสาว ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำเอารินรดาอยากจะยกมือขึ้นมานวดขมับให้รู้แล้วรู้รอด "คุณรินจะยืนทำหน้าเป็นยักษ์ปักหลั่นอีกนานไหมคะ หรือว่าติดใจบรรยากาศลานจอดรถตอนตีสอง จนไม่อยากไปรีสอร์ตที่เขาใหญ่แล้ว" เสียงหวานใสเอ่ยแซะอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปที่ยังคงยืนกอดอกแน่น "พริมา!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ "นี่เธอยังมีอารมณ์มาเล่นลิ้นอีกเหรอคะ เสียงเตือนภัยดังขนาดนั้น เธอยังไม่รู้อีกหรือไงว่าคีย์มันส่งคนสะกดรอยตามเรา!" "รู้ค่ะ หูฉันไม่ได้หนวกนะคะคุณบอส" พริมาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาประชิดร่างสูงขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวลอยมาแตะจมูกจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "แต่ถ้าเรามัวแต่ตื่นตูมตามเกมของเขา เราก็จะเป็นฝ่ายวิ่งตามหลังเขาอยู่ร่ำไป... อีกอย่าง ฉันจัดการล็อกล้อรถไอ้คุณชายอดีตคนรักเก่าของคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ ตั้งแต่ตอนที่คุณมัวแต่ยืนอึ้งอยู่บนลิฟต์นั่นแหละ" ดวงตากลมโตของทายาทตระกูลดังเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เธอ... ทำอะไรนะ?" "ก็ทำให้เขาขับตามเราไม่ได้สักพักใหญ่ๆ ไงคะ" พริมายิ้มพราย รอยยิ้มที่ชวนให้คนมองทั้งหมั่นไส้และใจสั่นในเวลาเดียวกัน "รีบขึ้นรถเถอะค่ะคุณริน ระยะทางจากกรุงเทพฯ ไปเขาใหญ่ไม่ได้ใกล้เลยนะคะ แล้วถ้าฉันต้องนั่งรถไปกับคนหงุดหงิดตลอดทาง มีหวังหูฉันคงชาจนถึงที่หมายพอดี" พูดจบ เลขาสาวก็เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วหย่อนตัวลงไปนั่งอย่างถือวิสาสะ ทิ้งให้รินรดายืนนิ่งค้างอยู่กลางลานจอดรถ สมองประมวลผลไม่ทันกับความกะล่อนที่เหนือชั้นกว่าทุกครั้งของอีกฝ่าย ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ชักจะกำแหงเกินไปใหญ่แล้วนะคะ! รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากอาคารสำนักงานใหญ่ฝ่าความมืดของมหานครยามวิกาล บรรยากาศภายในห้องโดยสารอบ ล้วนเต็มไปด้วยความเงียบงันที่มีน้ำหนักถ่วงทับ หัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน รินรดากุมพวงมาลัยแน่น สายตาทอดมองถนนเบื้องหน้าที่มีแสงไฟจากเสาข้างทางสาดส่องเป็นระยะ ด้านข้างคือพริมาที่เอนเบาะพิงพนัก หลับตาพริ้มราวกับไม่มีเรื่องเครียดใดๆ ในโลก ผ่านไปเกือบชั่วโมงเต็ม บนทางหลวงสายหลักที่มุ่งสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ความเงียบก็ถูกทำลายลง "คุณรินคะ" เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด รินรดาเหลือบสายตามองกระจกมองหลังแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมามองถนน "มีอะไรคะ ง่วงก็หลับไปสิ ยังต้องขับรถอีกไกล" "ไม่ได้ง่วงค่ะ แค่สงสัย" พริมาลืมตาขึ้น ชำเลืองมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเจ้านายสาวที่ดูเคร่งเครียด "ทำไมคุณถึงยังเก็บรูปถ่ายใบนั้นไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานล่ะคะ" รินรดาชะתงมือที่จับพวงมาลัยเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบ รูปถ่ายใบนั้น... รูปคู่ระหว่างเธอกับคีย์เมื่อสมัยยังคบหากัน ซึ่งถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดในชั้นลับของโต๊ะทำงาน ทำไมพริถึงรู้? "เธอรื้อค้นโต๊ะฉันเหรอพริมา!" น้ำเสียงของคนเป็นบอสเข้มขึ้นทันที หันขวับมามองเลขาด้วยความไม่พอใจ "ไม่ได้เรียกว่ารื้อค่ะ เรียกว่า 'จัดระเบียบ' ต่างหาก" พริมาตอบหน้าตาเฉย ไม่มีความสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย "และบอกตามตรงนะคะ... สายตาที่คุณมองรูปนั้น กับสายตาที่คุณมองฉันตอนนี้ มันคนละเรื่องกันเลย" "พริมา!" "ฉันพูดความจริงนี่คะ" พริมาขยับตัวหันมาประจันหน้าในความมืด แสงไฟข้างทางที่วาดผ่านใบหน้าทำให้ดวงตาคู่นั้นดูประกายระยิบระยับ ชวนให้คนมองรู้สึกร้อนรุ่มในอกอย่างประหลาด "คุณยังติดค้างกับอดีต หรือแค่กลัวว่าตัวเองจะมีความสุขกับปัจจุบันกันแน่คะ คุณริน" คำถามนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอเหยียบคันเร่งโดยไม่รู้ตัวจนรถพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดและแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงเสียจนน่ากลัว "เธอไม่มีสิทธิ์มาล่วงเกินความรู้สึกของฉันนะพริมา" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาเกราะกำบังอันเย่อหยิ่งเอาไว้ให้, ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เธอเป็นแค่เลขา... หน้าที่ของเธอคือทำตามคำสั่ง ไม่ใช่มาวิเคราะห์ชีวิตส่วนตัวของฉัน!" พริมาไม่ถอย นัยน์ตาทอประกายความดื้อรั้นที่เด่นชัดขึ้นในความมืด "ถ้าฉันเป็นแค่เลขา... งั้นคำสั่งนี้ในฐานะเจ้านาย คุณช่วยหันมามองหน้าฉัน แล้วตอบคำถามเมื่อกี้ให้ได้ซิคะว่า... คุณยังต้องการผู้ชายคนนั้นอยู่จริงๆ เหรอ?" รถยนต์หักเลี้ยวเข้าสู่พื้นที่รีสอร์ตหรูบนเนินเขาตามเป้าหมาย ยามวิกาลที่เงียบสงบโอบล้อมสถานที่ไว้ด้วยความหนาวเย็น รินรดาดับเครื่องยนต์ ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง แต่หัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก รินรดานั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อพริมาไม่ได้ขยับลงจากรถ แต่มือเรียวกลับเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่หลังมือของเธอซึ่งยังวางอยู่บนเกียร์ แรงสัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับร้อนผ่าวราไฟลามทุ่ง "คุณริน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจดังชิดริมหู เมื่อพริมาโน้มตัวข้ามคั่นกลางมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น รินรดาสบตากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายและเว้าวอนในเวลาเดียวกัน "เลิกหลอกตัวเองสักทีได้ไหมคะ..." ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดรอยต่อความรู้สึกที่พังทลายลงทีละน้อย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความสับสนระคนตื่นเต้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะกระจกรถจากภายนอกดังขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลจนแตกกระเจิง รินรดาสดุ้งสุดตัว ผละออกจากพริมาอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองผ่านกระจกด้านคนขับ และหัวใจของเธอก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนยิ้มเยาะอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวของรีสอร์ต—คีย์ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับช่อกุหลาบสีแดงเพลิงในมือ และสายตาที่มองตรงมาด้วยความเย้ยหยันราวกับผู้ชนะ เขามารออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแสบปนหวานนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!