ท่ามกลางพายุฝน

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องจนกระจกใสบานใหญ่ของห้องพักในรีสอร์ตหรูสั่นสะเทือน สายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างบ้าคลั่งภายนอกเปรียบเสมือนกำแพงธรรมชาติที่ตัดขาดโลกทั้งใบออกจากความวุ่นวาย แต่สำหรับรินรดาแล้ว ความเงียบสงบภายในห้องนี้กลับน่าอึดอัดยิ่งกว่าพายุข้างนอกเสียอีก เมื่อหันไปมองร่างโปร่งของพริมาที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทายาทสาวตระกูลดังก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง เขามารออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว... ประโยคนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ให้ตายสิ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! หล่อนตั้งใจหลบหน้าเขาโดยการขับรถมาพักผ่อนเงียบๆ คนเดียวที่รีสอร์ตปลายทางแห่งนี้ แต่ไฉนเลย พริมา เลขานุการสาวจอมกวนประสาทผู้กุมความลับและหัวใจของหลลับกลับมายืนลอยชายรออยู่ในห้องพักวีไอพีที่ถูกจองไว้ในชื่อของหล่อนได้ "มองหน้าฉันแบบนั้น หมายความว่ายังไงคะคุณ CEO คนเก่ง" พริมาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่ตามสไตล์ที่รินรดาเกลียดนักเกลียดหนา "หรือว่าตกใจจนพูดไม่ออก ที่เห็นเลขาฯ คนนี้มารอรับใช้... ถึงห้องพักก่อนที่คุณจะมาถึงเสียอีก" "เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง พริมา" รินรดาเชิดหน้าขึ้น พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวใต้รอยยิ้มเย่อหยิ่ง ทว่ามือเรียวที่กำสายกระเป๋าถือแน่นกลับสั่นเทาเล็กน้อย "นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของฉัน อย่าลืมสิว่าสถานะของเราคือเจ้านายกับลูกน้อง" "ลูกน้องเหรอคะ?" พริมาหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความซุกซน หล่อนทิ้งระยะห่างแล้วก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย "ถ้าจำไม่ผิด เมื่อคืนก่อนเราเพิ่งจะ... เอ่อ ช่างมันเถอะค่ะ พูดไปเดี๋ยวคุณจะหาว่าฉันละลาบละล้วงท่านประธานผู้สูงศักดิ์อีก" "หยุดพูดจาไร้สาระเดี๋ยวนี้เลยนะ!" รินรดาถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดชนกับโซฟาตัวนุ่ม หล่อนพยายามใช้ความดุกลบเกลื่อนความประหม่า แต่พริมาในยามนี้ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยสักนิด ยิ่งอีกฝ่ายถอย เลขานุการสาวก็ยิ่งก้าวล้ำเข้ามา จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยมาจากตัวของพริมา มันรัญจวนใจเสียจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ ใบหน้าคมสวยของพริมาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคู่คมที่มองมาไม่ได้มีความเย่อหยิ่งเหมือนเวลาอยู่ในห้องประชุม แต่มันเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ข้างนอกฝนตกหนักมากนะคะคุณริน... ทางหลวงก็น่าจะถูกน้ำท่วมปิดไปแล้วเรียบร้อย" พรินมากระซิบเสียงนุ่ม ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มร้ายกาจ "คืนนี้... เราคงต้องติดอยู่ด้วยกันที่นี่ สองต่อสอง... ตามลำพังจริงๆ แล้วล่ะค่ะ" คำว่า 'ตามลำพัง' ถูกเน้นเสียงหนักหน่วงจนหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ รินรดารู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องปรับอากาศลดต่ำลง แต่ผิวแก้มกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หล่อนเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างที่สายฝนยังคงสาดซัดไม่ขาดสาย เพื่อซ่อนร่องรอยความหวั่นไหวที่พยายามเก็บซ่อนมาตลอด "แล้วยังไง ฉันสั่งให้เธอออกไปเปิดห้องพักอีกห้องไม่ได้หรือไง รีสอร์ตนี้เป็นของเครือญาติฉันนะ" รินรดาเสียงแข็งใส่ แม้จะรู้ดีว่ามันคือการแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "เปิดไม่ได้หรอค่ะ..." พริมาแกล้งถอนหายใจยาวอย่างจงใจ "เพราะฉันถามพนักงานต้อนรับแล้ว ห้องพักเต็มทุกห้องค่ะ และที่สำคัญ... คีย์ ก็เพิ่งโทรมาหาฉันเมื่อกี้นี้เอง" ร่างของรินรดาแข็งทื่อไปในทันที ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอก ชื่อของ 'คีย์' อดีตคนรักเก่าที่พยายามวนเวียนกลับมาทำลายความสงบสุขในชีวิตของหล่อน เปรียบเสมือนก้อนเมฆดำมืดที่ลอยเข้ามาบดบังแสงสว่างทั้งหมดในจิตใจ รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของรินรดาเลือนหายไปในพริบตา แววตาไหววูบอย่างเห็นได้ชัดจนพริมาที่จ้องมองอยู่รู้สึกเจ็บแปลบในอก แม้ปากจะชอบต่อปากต่อคำและคอยหาเรื่องปั่นประสาทอีกฝ่ายให้สติหลุดอยู่เสมอ แต่ลึกๆ แล้ว เลขานุการสาวคนนี้กลับเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเบื้องหลังเกราะป้องกันอันแข็งกร้าว ทายาทตระกูลดังผู้นี้เปราะบางและขี้เหงาแค่ไหน "เขา... โทรมาหาเธอทำไม" รินรดาถามเสียงสั่น ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดระแวงและความกลัวลึกๆ ที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา "เขาบอกว่ากำลังเดินทางมาที่นี่ค่ะ" พริมาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองตรงมานั้นเต็มไปด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก "เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องเคลียร์กับคุณให้จบ... คืนนี้" บรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงบอยู่แล้ว ยิ่งเงียบงันลงไปอีกเมื่อเสียงฝนข้างนอกเริ่มเบาลง แต่ความกดดันในใจของทั้งสองคนกลับเพิ่มสูงขึ้นเป็นทวีคูณ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอึดอัดตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจไม่ออก หล่อนเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ เกลียดการต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่ยังตามหลอกหลอน และที่สำคัญที่สุด... หล่อนไม่อยากให้พริมาเห็นมุมที่อ่อนแอที่สุดของตัวเอง "ออกไปซะ..." รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยคลอเรื่อด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกัก Nเก็บไว้ "ฉันอยากอยู่คนเดียว... เธอออกไปจากห้องนี้เถอะ พริมา" พริมานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าคนอวดดีอย่างรินรดาจะเอמהคำขอร้องที่เปราะบางถึงเพียงนี้ออกมา หล่อนมองใบหน้าที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งทะนงบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความร้าวราน หัวใจของเลขานุการสาวกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธปนความสงสารตีรวนอยู่ในอก แทนที่จะถอยห่างออกไปตามคำสั่ง พริมากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดามากขึ้น มือเรียวเอื้อมออกไปจับข้อมือบางที่สั่นเทาไว้แน่นอย่างถือวิสาสะ "ปล่อยนะ! ฉันบอกให้..." "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ!" พริมาสวนกลับเสียงดังฟังชัด แววตาฉายประกายความดื้อรั้นไม่แพ้กัน "ในเมื่อคุณปากแข็งใส่ฉันมาตลอด และคอยแต่จะผลักไสคนอื่นให้ออกไปพ้นทาง... งั้นคืนนี้ ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนยืนอยู่ตรงนี้ เพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า... คุณไม่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามานานนับปี ไดอะล็อกและแววตาที่จริงจังเกินกว่าทุกครั้งของพริมาทำให้หล่อนพูดไม่ออก สมองตื้อตันไปหมด ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังสร้างสะพานเชื่อมความรู้สึกของคนทั้งคู่เข้าหากัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ จากภายนอกห้องพัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งรินรดาและพริมาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองบานประตูไม้เนื้อดีที่ปิดสนิทพร้อมกันในทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยแผ่วเบาจากด้านนอกดังลอดเข้ามาให้ได้ยิน และก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องพักที่ควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกด้วยคีย์การ์ดสำรอง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มคุ้นตา "ริน... ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนี้ ดีใจจังที่เราได้เจอกันอีกครั้ง..." ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ❤️ **- สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี -**