ความหึงหวงระเบิดตัว

แก้วกาแฟเซรามิกเคลือบด้านราคาแพงระยับถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนของเหลวสีเข้มกระฉलकออกมารดเปื้อนขอบโต๊ะเล็กน้อย ท่าทีหงุดหงิดนั้นไม่ได้ถูกซ่อนเร้นไว้เลยแม้แต่น้อย รินรดากำลังกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับพนักเก้าอี้หนังแท้ ดวงตาคู่คมที่มักจะมองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้กำลังหรี่มองเลขาฯ สาวคนสนิทด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้าให้เป็นจุล "ฉันสั่งให้เธอจัดตารางงานใหม่ ไม่ใช่ให้ไปยืนประสานงาประสانสายตากับใครหน้าไหนทั้งนั้นค่ะคุณพริมา" น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด พริมาที่เพิ่งก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากสวยถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉย เธอไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้านายสาวเลยสักนิด หนำซ้ำยังวางแฟ้มลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่กวนประสาทพอดู "ถ้าคุณรินหมายถึงคุณคีย์... ดิฉันไม่ได้เป็นคนวิ่งเข้าไปหาเขาก่อนนะคะ อีกอย่าง หน้าที่เลขาฯ มันก็รวมถึงการต้อนรับแขกของบริษัทด้วยค่ะ หรือว่าคุณรินลืมอบรมเรื่องมารยาททางธุรกิจให้ดิฉันไปแล้วล่ะคะ?" พริมาย้อนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน บาดลึกจนคนฟังต้องเม้มปากแน่น รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม แขกบ้านแขกเมืองที่ไหนกันเล่า นั่นมันอดีตคนรักเก่าที่จงใจเข้ามาป่วนหัวใจเธอกับพริมาต่างหาก! ยิ่งคิดว่ารอยยิ้มจอมปลอมของคีย์เมื่อครู่ส่งผลให้พริมายืนคุยด้วยร่วมสิบนาที ความรู้สึกร้อนรุ่มประหลาดก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนเธอหายใจแทบไม่ทั่วท้อง มันไม่ใช่ความโกรธในแง่ธุรกิจ แต่มันคือความหึงหวงที่กำลังพุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด—ความรู้สึกที่เธอเกลียดชังเสียยิ่งกว่าอะไร เพราะมันทำให้เธอดูโง่และไร้การควบคุมที่สุด "มารยาทเหรอคะ? หึ! จำเป็นด้วยเหรอคะกับคนที่จ้องจะมาสูบผลประโยชน์จากบริษัทเราน่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูกพริมา "ฟังให้ดีนะคะพริมา... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ห้ามคุณพูดคุย ยิ้ม หรือแม้แต่ชายตาแลผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด นี่คือคำสั่ง!" พริมาไม่ถอยหลังหนีเลยสักนิด เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความท้าทาย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้งราวกับจงใจราดน้ำมันลงบนกองเพลิง "คำสั่งของเจ้านาย... ครอบคลุมถึงเรื่องส่วนตัวด้วยเหรอคะคุณริน? แปลกจังนะคะ ปกติคุณรินไม่เคยล้ำเส้นเรื่องส่วนตัวของดิฉันเลยนี่นา หรือว่า... กำลังกลัวอะไรอยู่คะ?" "ฉันไม่ได้กลัว!" รินรดาเผลอเสียงDดังขึ้นอย่างลืมตัว มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังตีรวน เธอจะยอมรับได้อย่างไรเล่าว่าเธอกำลังหวาดกลัว... กลัวว่าแววตาคู่นั้นของพริมาจะหันกลับไปมองความหลังครั้งเก่า กลัวว่าความสัมพันธ์เปราะบางที่เธอกำลังพยายามประคับประคองมันไว้ จะพังทลายลงเพียงเพราะผู้ชายเห็นแก่ตัวคนเดียว ห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งนาน ไม่มีใครยอมหลบตาใคร รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนเธอเกือบจะลืมว่าตัวเองกำลังโกรธเรื่องอะไรอยู่ พริมาหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นความสั่นไหวในดวงตาคู่คมนั้น ร่องรอยความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางหย่อหยิ่งและเกรี้ยวกราด ทำให้เกราะป้องกันทั้งหมดของเธอแทบจะหลุดร่อน "ถ้าดิฉันไม่ทำตามล่ะคะ คุณรินจะทำไม... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อรินรดาหมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำ ร่างเพรียวพุ่งตัวข้ามโต๊ะทำงานมากระชากข้อมือเล็กเข้าหาตัว พร้อมกับประคองท้ายทอยอีกฝ่ายไว้มั่นแล้วกดริมฝีปากลงมาประกบปิดกั้นคำพูดทั้งหมดทันที! สัมผัสที่เกิดขึ้นไม่ได้นุ่มนวลและหวานซึ้ง แต่มันเต็มไปด้วยความดุดัน ความหึงหวง และความอัดอั้นที่สะสมมานาน พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่ววินาทีเมื่อถูกจู่โจมอย่างไร้การตั้งตัว แต่กลิ่นอายเฉพาะตัวและความนุ่มนวลที่อีกฝ่ายถ่ายทอดออกมาผ่านสัมผัสนั้น กลับดึงดูดให้หัวใจเธอยอมจำนนอย่างรวดเร็ว มือเรียวที่เคยตั้งท่าจะผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อแจ็คเก็ตสูทของรินรดาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความพายุอารมณ์ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเรียกร้อง รินรดากวาดต้อนความหวานจากริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลงโทษที่อีกฝ่ายกล้าต่อปากต่อคำ และต้องการตอกย้ำให้แน่ใจว่าพริมาจะเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสองสะดุ้งสุดตัว รินรดาผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคู่คมฉายแววหงุดหงิดระคนตกใจ พริมายืนหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรื่อจนลามไปถึงใบหู มือบางรีบยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ พร้อมกับถอยหลังเว้นระยะห่างทันที "ขออนุญาตครับคุณริน... พอดีผมมีเอกสารด่วน..." เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังลอดผ่านประตูกระจกเข้ามา พร้อมกับการบิดลูกบิดประตูเปิดกว้างขึ้นโดยไม่รออนุญาต ทำให้ร่างทั้งสองร่างในห้องสะดุดกึก คีย์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นต้องค้างเติ่งเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ในระยะประชิด รินรดายืนหน้าตาตื่นแต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นด้วยมาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ขณะที่พริมาหลบสายตาไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าอันร้อนผ่าว คีย์กวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนเป็นความขบขัน "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะสำคัญสินะครับเนี่ย" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ หวังว่าจะฟินจิกหมอนกันถ้วนหน้าเลยค่ะ!