พริมาจอมพยศ

รอยยิ้มของคีย์ในวินาทีนั้น ไม่ได้สร้างความหวาดหวั่นให้รินรดาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่หญิงสาวรู้สึกมีเพียงความกรุ่นโกรธที่แล่นพล่านขึ้นมาจนร้อนผ่าวที่ปลายนิ้ว ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตวัดสายตากลับไปเชือดเฉือนอดีตคนรัก ร่างโปร่งบางของพริมาก็ก้าวข้ามผ่านไหล่เธอไปยืนเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่เสียก่อน ความถือดีฉายชัดอยู่ในทุกอณูของเลขานุการสาวคนนี้ "คุณคีย์คะ... ดูเหมือนมารยาทในการรอหน้าห้อง จะเป็นสิ่งที่คุณถูกละเลยมาตั้งแต่สมัยเด็กแล้วหรือเปล่าคะ ถึงได้ไม่รู้ว่าการเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต มันบ่งบอกถึงการขาดการอบรมมากแค่ไหน" น้ำเสียงของพริมานิ่งสนิท ทว่าทุกถ้อยคำคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำตาล ปลายลิ้นที่ตวัดพูดช่างเยือกเย็นและท้าทายจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจวูบหนึ่ง ดวงตาคู่คมของบอสสาวตวัดมองแผ่นหลังบางของอีกฝ่ายสลับกับรอยยิ้มพราวระยับของคีย์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองพริมาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจระคนดูแคลน "ปากเก่งไม่เบานี่ครับคุณพริมา... มิน่าล่ะ คุณรินถึงได้เก็บไว้ใช้งานใกล้ตัว หรือจริงๆ แล้วไม่ได้เป็นแค่เลขา แต่เป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่คอยเห่าหอนแทนเวลาเจ้าของไม่สบอารมณ์กันแน่ล่ะ" เพี๊ยะ! เสียงวัตถุกระทบเนื้อดังสนั่นห้องทำงานกว้าง รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ พริมาไม่ได้ตบหน้าคีย์... แต่เธอปัดเอกสารในมือของเขาจนกระจัดกระจายปลิวว่อนไปทั่วพื้นห้อง ท่าทางที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อยนั่น ทำให้คนที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างคีย์ถึงกับชะงัก รอยยิ้มพึงพอใจเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา "ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณคีย์ค่ะ และกรุณาเก็บคำพูดต่ำๆ ของคุณกลับลงไปก่อนที่ฉันจะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาลากคุณออกไปจากชั้นนี้" พริมาเชิดหน้าขึ้นสูง ดวงตาสองข้างวาววับด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนสว่างไสว เสน่ห์ของผู้หญิงที่ดื้อรั้นและพยศจนถึงที่สุดกำลังเปล่งประกายออกมาอย่างน่ามองและอันตรายในเวลาเดียวกัน รินรดายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ ความโกรธที่เคยมีต่อพริมาเรื่องความอวดดีก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำที่ตีรวนอยู่ในอก ผู้หญิงคนนี้... กล้าหาญเกินไปแล้ว กล้าเอาตัวเองมาขวางกระสุนแทนเธอ กล้าท้าทายอำนาจมืดที่แม้แต่เธอยังต้องหาทางรับมืออย่างระมัดระวัง "พริมา!" รินรดาเอမ်းเสียงต่ำ พยายามดึงสติแล้วก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเลขานุการตัวแสบ มือเรียวคว้าแขนเรียวเล็กของอีกฝ่ายไว้แน่น ออกแรงดึงให้ถอยหลัง แต่วินาทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน พริมากลับสะบัดออกอย่างไม่แยแส สายตาที่ตวัดกลับมามองเจ้านายสาวเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่มีวันลดละ "คุณรินไม่ต้องมาสั่งค่ะ!" พริมาหันมาสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ จากแรงอารมณ์ "ในเมื่อคุณรินเลือกที่จะยืนนิ่งเป็นใบ้ให้คนเลวๆ แบบนี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรี พริมาในฐานะลูกจ้างก็คงต้องทำหน้าที่ปกป้องชื่อเสียงของบริษัท... หรือถ้าคุณรินยังอาลัยอาวรณ์คนรักเก่าจนทำอะไรไม่ถูก ก็เชิญไปกอดกันให้พอใจหลังเลิกงานเถอะค่ะ!" คำพูดประชดประชันที่เจือไปด้วยความน้อยใจเล็กๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม รินรดาชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ประโยคเมื่อครู่มันไม่ใช่แค่การท้าทายอำนาจ แต่มันคือการประกาศสงครามทางความรู้สึกที่รุนแรงเสียจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก คีย์มองภาพการปะทะคารมระหว่างนายจ้างและลูกจ้างด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความสนุกสนาน เขาย่อตัวลงเก็บแฟ้มเอกสารที่หล่นพื้นอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มมุมปากให้รินรดา "ดูท่าทางคุณรินจะคุมเลขาคนนี้ไม่อยู่แล้วนะครับ... หรือจริงๆ แล้ว คุณกำลังถูกเลขาคนนี้จูงจมูกกันแน่?" คีย์แกล้งหยอดคำพูดใส่ไฟ พลางก้าวเข้ามาใกล้รินรดาอีกนิด "ระวังตัวหน่อยนะครับคุณริน ของเล่นชิ้นนี้ดูท่าทางจะพยศน่าดู ถ้าระวังไม่ดี ระวังมันจะแว้งกัดเอาเลือดหัวคุณออกสักวัน" "ถอยไป!" รินรดาตวาดกร้าว ความอดทนที่เหลืออยู่วัดขีดจำกัด ดวงตาคู่สวยฉายแววดุดันราวกับพญาเสือสาวที่ถูกลูบคม "อย่ามาล้ำเส้นฉัน คีย์! และถ้าแกยังไม่อยากออกไปจากตึกนี้ด้วยสภาพที่ไม่มีงานทำไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนจริงๆ!" คีย์ไหล่ง์อย่างไม่ยี่หระ เขายิ้มเยาะใส่พริมาก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู ทว่าก่อนจะก้าวพ้นขอบห้อง เขาก็หันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "ระวังตัวไว้ให้ดีนะพริมา... คนอย่างคุณรินน่ะ เบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้งเหมือนกระดาษทิชชูเท่านั้นแหละ อย่าเอาความรู้สึกจริงจังไปฝากไว้กับคนใจร้ายเลย" ปัง! ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวลงมาปกคลุม บรรยากาศภายในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งอยู่กับที่ อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหม่นหมองที่แล่นริ้วเข้ามาในใจช้าๆ เธอกวาดสายตากลับมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่เบื้องหน้า พริมาในยามนี้ดื้อรั้น ดึงดัน และรรินรดาเกลียดนักที่ลึกๆ แล้วหัวใจเธอกลับเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นดวงตากล้าได้กล้าเสียคู่นั้นมองมา "ใครอนุญาตให้เธอแสดงความอวดดีแบบเมื่อกี้?" รินรดาเปิดฉากทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน พริมาหันขวับมามอง ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความโกรธที่ยังค้างคา "พริมาแค่ปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองค่ะ! ถ้าคุณรินจะไล่พริมาออกเพราะเรื่องนี้เชิญเลยนะคะ พริมาไม่กลัว!" "เธอคิดว่าฉันโง่มากหรือไง ถึงดูไม่ออกว่าเธอกำลังหึง?" ประโยคคำถามที่พ่นออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้พริมาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกVบ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รินรดาเดินเข้าไปประชิดตัวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูกพริมาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ร่างบางต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท รินรดายกมือขึ้นทาบกับบานประตู กั้นขวางทางหนีของอีกฝ่ายไว้ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตของพริมาฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อใบหน้าสวยเฉี่ยวของเจ้านายสาวโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "คุณริน..." พริมาเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของรินรดากลับเอื้อมมาจับคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "เก่งนักไม่ใช่เหรอ... ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ใส่หน้าฉันใหม่อีกทีซิ พริมาจอมพยศ" รินรดากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอุ่น รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้กำชัย "กล้าท้าทายฉันขนาดนี้ เธอกล้าพอที่จะรับผลที่จะตามมาหลังจากนี้ด้วยหรือเปล่าล่ะ... หึ" พริมากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าในวินาทีที่รินรดาโน้มใบหน้าเข้ามาหมายจะปิดระยะห่างระหว่างกัน เสียงเคาะประตูดังรัวเร็วกว่าปกติก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณรินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! หุ้นของบริษัทเรากำลังร่วงอย่างหนักเพราะมีข่าวหลุดออกไป..." เสียงร้อนรนของหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่ตะโกนทะลุประตูเข้ามา ทำให้รินรดาผละตัวออกห่างจากพริมาอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคู่คมตวัดมองไปที่ประตูด้วยความตกใจระคนแค้นเคือง ก่อนจะหันกลับมามองพริมาที่ยืนหอบหายใจหน้าแดงก่ำอยู่ตรงนั้น รินรดากัดฟันกรอด ยื่นมือไปกระชากเปิดประตูห้องทำงานออกอย่างแรง พร้อมกับเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด "ใครเป็นคนปล่อยข่าว!" .................................................. ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความแซ่บของยัยตัวแสบกับคุณหนูจอมหยิ่งมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - **สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี**