เดตที่ไม่มีใครคาดคิด

กลิ่นหอมของปลาหมึกย่างซีอิ๊วที่ลอยมาปะทะจมูก ไม่ได้ช่วยให้คุณหนูไฮโซผู้สูงศักดิ์รู้สึกเจริญอาหารขึ้นเลยแม้แต่น้อย รินรดาในชุดเสื้อเชิ้ตลินเนอร์สีขาวราคาสนนหลักหมื่น ยืนกอดอกหน้าบึ้งสนิทอยู่กลางตลาดนัดติดแอร์ผสมพัดลมไอน้ำที่แออัดไปด้วยผู้คน ดวงตาคู่สวยกวาดมองสภาพรอบตัวด้วยความรู้สึกเหมือนมนุษย์ต่างดาวที่เพิ่งยานตกบนดาวเคราะห์ที่มีชื่อว่า 'ความสามัญชน' "คุณพริมาคะ... นี่คือแผนการล้างสมองฉันให้สำนึกรักบ้านเกิดหรืออย่างไร ถึงได้ลากฉันมาร้านรถเข็นขายลูกชิ้นทอดที่น้ำมันดำปี๋ขนาดนี้" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามขยับรองเท้าสนีกเกอร์แบรนด์หรูหลบหลีกน้ำท่วมขังบนพื้นซีเมนต์อย่างสุดชีวิต ท่าทางกระมิดกระเมี้ยนนั้นทำให้พริมาที่ยืนถือไม้ลูกชิ้นราดน้ำจิ้มมะขามเปียกถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เลขานุการสาวคนเก่งในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆ หันมามองเจ้านายจอมเรื่องมากด้วยสายตาพราวระยับ "เขาเรียกว่าการเปิดโลกทัศน์ค่ะคุณรินรดา คนเราจะอยู่แต่บนหอคอยงาช้างจิบชาดาร์จีลิ่งอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะคะ เดี๋ยวจะเฉาตายเสียก่อน" พริมาว่าพลางยื่นไม้ลูกชิ้นที่กัดไปแล้วครึ่งหนึ่งไปจ่อตรงหน้ารินรดา "ลองชิมดูหน่อยไหมคะ อร่อยจนลืมตระกูลไปเลยนะจะบอกให้" "อี๋! เอาออกไปไกลๆ เลยนะพริมา! นั่นมันไม้ที่เธอใช้ปากกําลังเคี้ยวอยู่นะ หน้าไม่อายที่สุด!" รินรดาเบ้หน้าหนีสุดขีด ใบหน้าสวยเฉี่ยวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหมั่นไส้ปนเขินอายที่ถูกแกล้ง แต่พริมากลับยิ่งสนุกสนาน เดินเบียดเข้ามาใกล้จนไหล่ชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของคุณหนูตระกูลดังปะปนกับกลิ่นไอความร้อนของตลาดนัด สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก้าวผ่านเส้นแบ่งระหว่างเจ้านายกับลูกน้องมาไกลโข โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ที่คีย์ อดีตคนรักเก่าของรินรดาพยายามกลับมาปั่นป่วนชีวิตเพื่อหวังผลทางธุรกิจ พริมาคือคนที่ยืนหยัดเคียงข้างและปกป้องเธอด้วยความฉลาดทันคน จนกำแพงน้ำแข็งในใจของคุณหนูผู้หยิ่งผยองพังทลายลงทีละน้อย และในวันนี้ รินรดาที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนพริมา 'ออกไปข้างนอกด้วยกัน' แม้เจ้าตัวจะอ้างว่าแค่อยากมาเดินตรวจงานสาขาลับของบริษัทก็ตามที "ถ้าไม่กินลูกชิ้น งั้นเราไปเดินโซนขายเสื้อผ้ามือสองตรงโน้นดีกว่าค่ะ ฉันเห็นมีเสื้อโค้ทสไตล์วินเทจเก๋ๆ เพียบเลย เผื่อคุณรินรดาลดตัวลงมาใส่ของโหลๆ กับเขาได้บ้าง" พริมาเอ่ยหยอกเย้าก่อนจะคว้าข้อมือเรียวบางของรินรดาให้เดินตามไปด้วยกัน แรงสัมผัสที่อบอุ่นและเด็ดเดี่ยวทำเอารินรดาถึงกับชะงัก เธอมองข้อมือตัวเองที่ถูกกุมไว้โดยเลขาฯ ตัวแสบ ปากก็เตรียมจะเอ็ดตะโรไล่ยาว แต่พอเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับของพริมา คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปเสียดื้อๆ ตลาดนัดยามเย็นคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แต่สำหรับพวกเธอทั้งสองคน กลับคล้ายมีพื้นที่ส่วนตัวขนาดเล็กถูกสร้างขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย รินรดาปล่อยให้พริมาจูงมือพาเดินลัดเลาะไปตามแผงลอยต่างๆ จากความหงุดหงิดรำคาญใจในตอนแรก เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเพลิดเพลินอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเธอได้เห็นรอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราะใสๆ ของพริมาเวลาที่ต่อรองราคาสิ่งของกับแม่ค้า พริมาในมุมนี้ช่างมีชีวิตชีวาและเปล่งประกายเสียจนรินรดาละสายตาไม่ได้เลย "นี่... เธอแกล้งพาฉันมาเดินตากแอร์ธรรมชาติแบบนี้ เพื่อจะดูฉันเหงื่อตกใช่ไหมพริมา" รินรดาเอ่ยถามขึ้นเบาๆ ระหว่างที่ยืนพักเหนื่อยอยู่ใต้ร่มเงาของร้านขายน้ำปั่นโบราณ มือเรียวยกขึ้นใช้กระดาษทิชชูซับเหงื่อบริเวณขมับอย่างลวกๆ "เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันแค่คิดว่า..." พริมาหันมามองหน้าเจ้านายสาว นัยน์ตาคู่สวยฉายแววอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณรินรดาทำงานหนักมาตลอด แบกรับความคาดหวังของตระกูลไว้ตั้งเท่าไหร่ เวลาเหนื่อยหรือเครียด คุณก็เอาแต่ขังตัวเองไว้ในห้องทำงานเงียบๆ ฉันแค่อยากให้คุณได้เห็นว่า โลกข้างนอกนี้... ถึงมันจะวุ่นวายและไม่สมบูรณ์แบบ แต่มันก็มีมุมที่ทำให้เรายิ้มได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องพยายามอะไรเลยนะคะ" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจของพริมา ทำเอารินรดานิ่งงึดไปชั่วขณะ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในทรวงอกอย่างกะทันหัน ผู้หญิงคนนี้มักจะมองทะลุผ่านเกราะป้องกันอันแข็งกระด้างของเธอเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจได้เสมอ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เธอ... พูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะพริมา" รินรดาเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งนั้น พวงแก้มเนียนเนตรขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องให้เธอมาสงสารหรอกน่า" "ไม่ได้สงสารค่ะ..." พรินาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอีกนิด เสียงกระซิบแผ่วเบาลอดผ่านเสียงจอแจรอบข้างเข้ามาในโสตประสาท "แต่เป็นห่วงต่างหากล่ะคะ... คุณหนูจอมหยิ่ง" บรรยากาศรอบตัวคล้ายถูกกดปุ่มหยุดเวลา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นอายเฉพาะตัวของพริมาผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมยาวสลวย ชวนให้เผลอไผลไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเธอชัดเจน จนรินรดารู้สึกราวกับว่าทั้งโลกใบนี้เหลือเพียงแค่พวกเธอสองคนเท่านั้น มือเรียวของพริมาเอื้อมขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มให้รินรดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนรุนแรงในหัวใจของคุณหนูผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่งริมฝีปากอิบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย รอคอย... กริ๊ง! เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพริมาดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา พริมาสะดุ้งเล็กน้อย ผละมือออกจากใบหน้ารินรดาด้วยความเสียดาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ รอยยิ้มผ่อนคลายเมื่อครู่เลือนหายไปทันที แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่ทำให้รินรดารู้สึกใจไม่ดี "ว่าไงคะ..." พริมาขมวดคิ้วรับสาย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง "คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าระบบเซิร์ฟเวอร์หลักโดนเจาะ?" รินรดาที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้ รีบเปลี่ยนโหมดเป็นนักธุรกิจสาวทรงอำนาจทันที แววตาที่เมื่อครู่ยังหวานฉ่ำแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมเยือกเย็นในเสี้ยววินาที "เกิดอะไรขึ้นพริมา?" พริมาวางสาย สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เธอเงยหน้าขึ้นสบตารินรดาด้วยความกังวล "ไม่ใช่แค่เรื่องระบบค่ะคุณรินรดา... ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเพิ่งโทรมาแจ้งว่า มีคนแอบเข้าไปรื้อค้นห้องทำงานของคุณที่บริษัท และเอกสารลับโครงการประมูลโปรเจกต์ใหญ่หายไป..." ดวงตาคู่งามของรินรดาหรี่แคบลง รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิรอบข้างลดฮวบ "ใครกล้าอุกอาจขนาดนี้?" พริมาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่คาดคิดว่าจะกล้าทำถึงเพียงนี้ออกมา "คนที่เข้ามา... คือคีย์ค่ะ และตอนนี้ เขากำลังรอพบคุณอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นบนสุดของบริษัทค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบความฟินปนระทึกนี้นะคะ!