กับดักความใกล้ชิด

รอยยิ้มพาดผ่านริมฝีปากของคีย์ราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในเกมเดิมพัน ทว่ารินรดากลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่เขาคงคาดหวัง ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจที่ฉายชัด เธอยกปลายนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะทำงานกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังประเมินราคาของแขกไม่速เชิญคนนี้ว่ามีค่าพอให้เสียเวลาด้วยสักกี่วินาที "ดูเหมือนคุณจะว่างมากนะคะ คีย์ ถึงได้เดินเพ่นพ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นได้ตามอำเภอใจแบบนี้" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา พริมายืนนิ่งสงبيอยู่ข้างกายเจ้านายสาว ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระแวดระวัง เธอกลิ่นอายความพ ั 2 นผันบางอย่างจากสายตาที่คีย์ใช้มองรินรดา มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนเก่าที่แวะมาทักทาย แต่มันคือสายตาของนักล่าที่จ้องจะฉวยโอกาสในวันที่เหยื่อกำลังเผลอ "ผมก็แค่ผ่านมาแถวนี้... แล้วบังเอิญได้ยินเสียงคนกำลังคุยกันสนุกดี เลยแวะมาดูให้หายคิดถึง" คีย์จงใจทิ้งน้ำหนักเสียงตรงคำว่า 'คิดถึง' พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นอีกนิด ร่างสูงโปรดปรานการคุกคามทางพื้นที่เพื่อกดดันคู่สนทนา แต่วันนี้เขากำลังคิดผิด พริมาขยับตัวก้าวออกมายืนบังมุมอ่างระหว่างคีย์กับรินรดาเพียงเล็กน้อยอย่างแนบเนียน ใบหน้าหวานเชิ่ดขึ้นอย่างท้าทายตามนิสัยส่วนตัวที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าหายคิดถึงแล้ว ก็เชิญกลับออกไปทางเดิมได้เลยค่ะคุณคีย์ ประตูห้องท่านประธานไม่ได้ต้อนรับแขกที่ไร้มารยาท" พริมาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเยาะเย้ยนิดๆ ที่ทำเอาคีย์ถึงกับชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปเสี้ยววินาที คีย์หันมามองหน้าเลขาฯ สาวตัวแสบคนนี้เป็นครั้งแรกอย่างเต็มตา แววตาของเขาไหววูบด้วยความไม่พอใจที่ถูกเด็กฝึกงานหรือเลขาฯ หน้าใหม่กล้าต่อปากต่อคำ "ปากเก่งไม่เบานี่... รินไปหาเลขาฯ แบบนี้มาจากไหนล่ะ ถึงได้ไม่มีสัมมาคารวะเอาเสียเลย" "เลขาฯ ของฉันจะ เป็นยังไง มันก็เรื่องของฉันค่ะ" รินรดาแทรกขึ้น น้ำเสียงเด็ดขาดและดุดัน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับท่าทีให้สง่างามและหยิ่งผยองราวกับราชสีห์ที่พร้อมตะปบเหยื่อ "และที่สำคัญ... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาออกคำสั่งหรือวิจารณ์ใคร เชิญออกไปก่อนที่ฉันจะให้ระบบรักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไปจริงๆ" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาฉายแววท้าทายระคนเจ้าเล่ห์ "ใจร้อนจังนะริน... เอาล่ะ ผมไม่กวนเวลาทำงานของคุณแล้ว ไว้เราคงได้คุยกัน "ยาวๆ" กว่านี้แน่" เขาปรายตามองพริมาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มมีความหมาย ก่อนจะยอมหันหลังและเดินสาวเท้าจากไป ทิ้งเสียงประตูปิดลงเบาๆ แต่สร้างความอึดอัดไว้เบื้องหลัง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แผ่นหลังบางสะท้อนความตึงเครียดที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้ พริมาหันกลับมามองเจ้านายสาว สังเกตเห็นรอยขมวดคิ้วยุ่งเหยิงที่หว่างของอีกฝ่าย "คุณคีย์นี่... ดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจเลยนะคะ" พริมาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความกังวลเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว รินรดาถอนหายใจยาวเหยียด ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมก่อนจะปรายตามองเลขาฯ สาว "เรื่องของเขา... เธอไม่ต้องไปสนใจหิ่งห้อยพวกนั้นหรอก หน้าที่ของเธอตอนนี้คือเอกสารสรุปโครงการร่วมทุนล็อตใหม่ต่างหากที่ยังไม่เสร็จ" พริมาเบะปากเล็กน้อยให้กับความปากแข็งของเจ้านาย "ค่ะ ท่านประธานผู้แสนจะงานยุ่ง แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่าเอกสารกองนั้นน่ะ มันเยอะจนตาจะลายอยู่แล้ว ฉันขอตัวไปเคลียร์ที่โต๊ะก่อนนะคะ" "ใครบอกให้เธอไปทำที่โต๊ะล่ะ?" รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาพริมาต้องเสียวสันหลังวาบ พริมาขมวดคิ้ว "เอ้า ก็ฉันเป็นเลขาฯ จะให้ไปทำที่ไหนล่ะคะ หรือจะให้กางโต๊ะทำงานกลางห้องนอนคุณดี?" "ก็ตามนั้นไม่เลว" รินรดาเอ่ยหน้าตาเฉย หยิบแฟ้มเอกสารเล่มหนาขึ้นมาถือไว้ในมือ "ฉันจะให้เธอตามไปตรวจเอกสารต่อที่คอนโดของฉันคืนนี้ ห้ามปฏิเสธ เพราะนี่คือคำสั่งจากเจ้านาย... พริมา" พริมาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่คาดคิด "หา?! ไปตรวจเอกสารที่คอนโดคุณเนี่ยนะ? นี่คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่ารินรดา! นั่นมันคอนโดส่วนตัวของคุณนะ!" "ใช่ คอนโดส่วนตัวของฉัน... และฉันก็ไม่ได้อนุญาตให้คนอื่นเข้าออกง่ายๆ ด้วย ยกเว้นเลขาฯ จอมกวนประสาทอย่างเธอที่จำเป็นต้องมาเคลียร์งานให้เสร็จภายในคืนนี้" รินรดาเดินเข้ามาประชิดตัวพริมาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวของรินรดาโชยเข้าจมูกจนพริมาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว รินรดาก้มลงมองเลขาฯ สาวที่ตัวเตี้ยกว่าเล็กน้อยด้วยแววตาท้าทายแกมเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่มุมปากของเธองดงามแต่ทรงพลังจนพริมาแทบลืมวิธีหายใจ หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ทำไมคะ... กลัวเหรอ หรือว่าไม่กล้าพอที่จะอยู่กับฉันสองต่อสอง?" รินรดากระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงยั่วยวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน พริมาเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางเอาชนะ แต่ทว่า... กลิ่นอายความใกล้ชิดนี้กลับทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิงไปทีละน้อย ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคู่สวยของรินรดาที่ฉายแววสนุกสนานอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่พริมาจะทันได้อ้าปากเถียงหรือหาคำพูดคมคายมาโต้กลับ เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย พริมาผละถอยหลังออกห่างจากรินรดาอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาระยะห่าง รินรดาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เธอยืดตัวตรงแล้วเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเข้ม "เข้ามา!" สิ้นเสียง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างสูงของคีย์ก้าวกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษเต็มเปี่ยม เขากวาดสายตามองรินรดาและพริมาที่ยืนใกล้กันเกินเหตุด้วยแววตากรุ้มกริ่ม "ขอโทษทีนะที่รบกวนเวลาส่วนตัว... แต่ดูเหมือนผมจะลืมของสำคัญไว้แถวนี้ แถมพ่วงด้วยข่าวลับชิ้นใหญ่ที่คิดว่าคุณน่าจะอยากฟังนะ ริน..." คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับงูพิษที่เตรียมฉกเหยื่อ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ หวังว่าตอนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและฟินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มขยับเข้าใกล้กันอีกขั้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี