พริมาเลือกทางเดินใหม่

ปลายนิ้วเรียวของคีย์ที่เอื้อมเข้ามาหมายจะแตะข้อศอกของพริมา ถูกปัดปทุมทัศน์ออกด้วยหลังมืออย่างไม่ไว้หน้า ท่าทีที่รวดเร็วและเด็ดขาดนั้นทำให้รอยยิ้มพึงใจบนใบหน้าของชายหนุ่มชะงักค้างไปชั่วขณะ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้ใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต" เสียงหวานที่เคยเจือความอ่อนล้า บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นเยียบ และคมกริบราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ พริมาไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว ดวงตากลมโตคู่คมตวัดมองหน้าอดีตคนรักเก่าของเจ้านายด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ในสถานการณ์ที่เปราะบางและบีบคั้นถึงขีดสุด พริมากลับเลือกที่จะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง แทนที่จะซุกตัวหลบหลังใคร รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหลัง ความรู้สึกอัดอั้นตันใจตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและ... ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังแห่งความเย่อหยิ่ง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเจ็บแปลบ ภาพของคีย์ในอดีตซ้อนทับกับความจริงอันโหดร้ายในปัจจุบัน ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง เขายังคงเป็นปีศาจที่ชอบบั่นทอนจิตใจคนอื่นเพื่อความสะใจ "ใจร้ายจังเลยนะคะพริมา... ทั้งที่เราเคย..." คีย์หัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นเหยื่อดิ้นรน "คุณก็รู้ว่ารินรดาเขาไม่มีทางปกป้องใครได้หรอกค่ะ แม้แต่ตัวเองเขายังรักษาไว้ไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับเลขาฯ ตัวเล็กๆ อย่างคุณ" "หุบปากซะคีย์!" รินรดาแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด แรงอารมณ์พุ่งพล่านจนก้าวพรวดเข้ามาขวางหน้าพริมาไว้ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นคลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่น "อย่าเอาความโสมมของคุณมาตัดสินชีวิตใคร ออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุก!" คีย์ไหวไหล่เบาๆ สีหน้าไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยสักนิด เขากวาดสายตามองหญิงสาวทั้งสองคนด้วยความสมเพชเวทนา "แจ้งความเหรอคะ? เชิญตามสบายเลยค่ะท่านประธานคนเก่ง แต่เกรงว่า... ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับเลขาส่วนตัว รวมถึงเอกสารลับบริษัทที่หายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน จะหลุดออกไปสำนักข่าวก่อนที่คุณจะได้ร้อยเวรมาถึงเสียอีกนะ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กอันใหญ่ที่ทุบลงกลางศีรษะของรินรดาจนชาหนึบ ร่างบางเซถลาเกือบล้มลงหากไม่มีเรียวแขนของพริมาเข้ามารั้งเอวบางเอาไว้ทันที ไออุ่นจากตัวพริมาที่แนบชิดทำให้รินรดาสะấuเฮือก หัวใจบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บปวด หญิงสาวแหงนหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเลขาฯ สาว ที่ตอนนี้เรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใดๆ พริมาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นฝนจางๆ นอกหน้าต่างช่วยเรียกสติให้เธอกลับมาอยู่กับปัจจุบัน ความวุ่นวายทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะตัวเธอ... เพราะความสัมพันธ์ที่มันเกินเลยกว่าเจ้านายกับลูกน้อง จนเปิดช่องให้คนชั่วอย่างคีย์เข้ามาใช้เป็นเครื่องมือทำลายล้าง ถ้าเธอไม่อยู่เสียคน ทุกอย่างก็น่าจะจบ พริมาคิดในใจอย่างแน่วแน่ แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิท มือเรียวค่อยๆ แกะมือของรินรดาที่กำชายเสื้อของเธอไว้ออกอย่างอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่เจือความอาลัยอาวรณ์แต่มันหนักแน่นเสียจนรินรดารู้สึกใจหายวาบ "คุณพริมา..." รินรดาครางเรียกชื่อนั้นแผ่วเบา ราวกับคนใกล้หมดลมหายใจ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย "คุณ... จะไปไหน" "ดิฉันขอตัวไปเคลียร์ธุระส่วนตัวสักครู่ค่ะท่านประธาน" พริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทางการ เป็นทางการเสียจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกลงไปในเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง "ส่วนเรื่องเอกสารและหน้าที่การงานทั้งหมด... ดิฉันได้จัดการส่งมอบเรียบร้อยแล้วค่ะ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พริมาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับบริษัทนี้อีกแล้ว" คำว่า 'ลาออก' และ 'หายไป' ไม่จำเป็นต้องเปล่งออกมาตรงๆ แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่มันบาดลึกเสียยิ่งกว่ารอยกรีด รินรดาส่ายหัวช้าๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกริมฝีปากสั่นระริกจนเอ่ยคำพูดไม่ออก ความเย่อหยิ่งและทิฐิทั้งมวลถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงความว่างเปล่า มือบางคว้าจับข้อมือของพริมาไว้แน่นราวกับคนจมน้ำที่คว้าได้ท่อนไม้ซุงสุดท้าย "ไม่... เธอไม่มีสิทธิ์ไปพริมา! ฉันยังไม่อนุญาต!" รินรดาตะโกนเสียงเครือ หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มอย่างไม่รักดี ภาพลักษณ์ของคุณหนูผู้สูงศักดิ์พังทลายไม่เป็นท่าเหลือเพียงหญิงสาวขี้เหงาคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป "เธอจะทิ้งฉันไปไม่ได้นะ..." พริมานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าเอาแต่ใจที่สุดในโลก รสชาติขมปร่าแล่นพล่านไปทั่วริมฝีปาก เธออยากจะดึงร่างบางนั้นเข้ามากอดปลอบโยนเหลือเกิน อยากจะบอกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย แต่เธอก็รู้ดีว่า... ถ้าเธอยังอยู่ตรงนี้ รินรดาจะยิ่งถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตากลมโตหลุบลงมองมือเรียวที่เกาะกุมข้อมือตนเองไว้แน่น ก่อนจะตัดสินใจสะบัดข้อมือออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด พริมาหันไปสบตากับคีย์ที่ยืนยันยิ้มเยาะอยู่ไม่ไกล แววตาของเลขาฯ สาวเปลี่ยนเป็นประกายกร้าวที่ทำเอาคีย์ถึงกับหุบยิ้มโดยอัตโนมัติ "ฝากดูแลท่านประธานด้วยนะคะ... คุณคีย์" พริกมาเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะหลังจากนี้ คงไม่มีใครทนความงี่เง่าของเธอได้เท่าฉันอีกแล้ว" พูดจบ พริมาก็หันหลังก้าวเดินออกไปทันที ไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ท่ามกลางเสียงเรียกชื่อของรินรดาที่ดังไล่หลังมาอย่างน่าเวทนา ร่างบางก้าวผ่านประตูห้องทำงานออกไป แสงไฟนีออนตามทางเดินสว่างจ้าแต่มันช่างเคว้งคว้างเหลือเกิน รินรดาทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง เสียงสะอื้นไห้หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา ความเงียบงันและอ้างว้างเข้าโอบล้อมร่างของเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก โลกทั้งใบดูเหมือนจะพังทลายลงมาตรงหน้า ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความโศกเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว เธอปาดน้ำตาลวกๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับคีย์ที่ยังคงยืนระรื่นอยู่ในห้อง "ไสหัวออกไปจากบริษัทของฉัน!" รินรดาคำรามลั่น น้ำเสียงทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยจิตสังหารทำเอาคีย์ผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "แล้วจำไว้... สิ่งที่คุณทำวันนี้ คุณจะต้องชดใช้มันคืนเป็นร้อยเท่า!" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แม้จะรู้สึกหวั่นเกรงต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาว แต่เขาก็ยังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มร้ายกาจ "ปากเก่งได้ไม่นานหรอครับริน... เพราะตอนนี้ คนที่คุณแคร์ที่สุดเขาเดินหนีคุณไปไกลแล้วล่ะ" คีย์ทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างผู้ชนะ รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด หัวใจเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหมายจะโทรหาพริมาเป็นครั้งสุดท้าย ทว่า... หน้าจอกลับปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากระบบอัตโนมัติของบริษัทเด้งขึ้นมาเสียก่อน *[ระบบทรัพยากรบุคคล: บัญชีผู้ใช้งานของ "พริมา เดชะ" ถูกระงับการใช้งานและลบออกจากฐานข้อมูลเรียบร้อยแล้ว]* ไม่เพียงแค่นั้น... ด้านล่างข้อความยังมีพิกัดการเคลื่อนไหวล่าสุดของจีพีเอสโทรศัพท์มือถือของพริมาที่ถูกแชร์ไว้โดยไม่ทราบสาเหตุ จุดสีแดงกระพริบถี่ๆ อยู่ที่ "ท่าอากาศยานนานาชาติ" และกำลังเคลื่อนที่ออกนอกประเทศอย่างรวดเร็ว! รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ยัยตัวแสบ... กล้าดียังไงถึงหนีเธอไปต่างประเทศจริงๆ! **************************************** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบทั้งซึนของรินรดาและพริมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!