คำพูดที่ทำลายใจ

แก้วคริสตัลราคาแพงระยับร่วงกระทบพื้นหินอ่อน เสียงแตกกระจายดังสนั่นก้องห้องรับแขกหรูหรา สะท้อนความเปราะบางของความสัมพันธ์ที่แตกร้าวเกินกว่าจะประสานกลับคืน เศษแก้วใสกระจายเกลื่อนราวกับหยาดน้ำตาที่ถูกทิ้งขว้าง ไร้ซึ่งค่าในสายตาของคนใจร้าย รินรดายืนตัวสั่นเทา ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นจนฝังลงไปในเนื้อฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่กำลังแผดเผาอก ทว่าความเย่อหยิ่งและทิฐิที่ค้ำคออยู่กลับทำหน้าที่ได้ดีเกินไป เธอมองหน้าพริมา—เลขาสาวผู้กุมหัวใจและคอยต่อปากต่อคำกับเธอมาตลอด—ด้วยแววตาที่แข็งกร้าวราวกับกำแพงน้ำแข็งที่พร้อมจะแหลกสลายแต่ไม่ยอมจำนน บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไอร้อนจากความโกรธผสมผสานกับความหนาบเหน็บของความเสียใจตีรวนจนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความจริง "คุณรินพูดอะไรออกมา... รู้ตัวบ้างไหมคะ" เสียงของพริมาสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับฉายแววตัดพ้ออย่างรุนแรง เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายตามแบบนางเอกละครน้ำเน่า หากแต่ยืนตรงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงข้าม ค้นหาเยื่อใยที่เคยมี แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความว่างเปล่าที่ถูกเคลือบด้วยคำพูดเชือดเฉือน "ทำไมฉันจะไม่รู้" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงเยียบเย็นและเต็มไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงไปในใจ "ฉันพูดความจริงทุกอย่าง... หรือว่ามันจี้ใจดำคุณล่ะคะ คุณพริมา" "ความจริงเหรอคะ?" พริมาทวนคำ หัวเราะทั้งน้ำตาที่คลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่นลงมา "ความจริงที่ว่าฉันมันก็เป็นแค่เครื่องมือแก้เหงา เป็นเลขารับใช้ที่คอยรองรับอารมณ์คุณงั้นเหรอคะ? ที่ผ่านมา... มันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหมคะ สำหรับคุณริน" คำถามนั้นทิ่มแทงหัวใจของรินรดาเข้าอย่างจัง เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะเอ่ยคำว่า 'ไม่ใช่แบบนั้นนะ' ออกไปให้พ้นๆ ปาก แต่ทิฐิตัวร้ายกลับทำหน้าที่ปิดล็อกริมฝีปากของเธอไว้แน่น ภาพของคีย์ อดีคนคนรักเก่าที่จงใจเข้ามาปั่นป่วนและสร้างความเข้าใจผิดยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ประกอบกับความกลัวที่จะต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในเกมความรู้สึกนี้ ทำให้รินรดาเลือกที่จะใช้อาวุธที่เจ็บปวดที่สุดมาทำลายอีกฝ่าย "ใช่ค่ะ! รู้ตัวสักทีก็ดีนะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "สำหรับฉันคุณก็เป็นแค่เลขา... เป็นลูกจ้างที่ฉันจะไล่ออกเมื่อไหร่ก็ได้! อย่าสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองมีอิทธิพลกับหัวใจฉันเลยนะคะพริมา!" เพล้ง! ไม่ใช่เสียงแก้วแตก แต่เป็นเสียงหัวใจของพริมาที่แหลกสลายลงต่อหน้าต่อตา เลขาสาวก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยวาจาไร้เยื่อใย ความรู้สึกดีๆ ความห่วงใย และความพยายามที่จะเข้าใจคนเอาแต่ใจอย่างรินรดาตลอดมา พังทลายลงในพริบตาเดียว "ค่ะ... เข้าใจแล้วค่ะ" พริมายิ้มหยันให้ตัวเอง หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดลงมากระทบแก้มเนียนแต่เธอก็รีบปาดมันทิ้งอย่างไม่แยแส "ถ้าฉันมันไม่มีค่าอะไรในสายตาคุณขนาดนั้น... งั้นก็เชิญคุณรินอยู่กับความเย่อหยิ่งและทิฐิของคุณคนเดียวไปเถอะค่ะ!" พริมาหมุนตัวกลับทันที ฝ่าเท้ารีบก้าวเดินไปที่ประตูอย่างเด็ดเดี่ยว หัวใจเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดแต่ความถือดีก็สั่งให้เธอต้องไปให้พ้นจากตรงนี้ รินรดายืนนิ่งค้าง ราวกับถูกสาบให้เป็นหิน เมื่อร่างบางของพริมาหันหลังให้ ความตระหนักรู้บางอย่างแล่นแปล๊บเข้ามาในอก หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความตื่นตระหนก ความเย่อหยิ่งพังทลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อภาพที่พริมาจะเดินออกไปจากชีวิตกลายเป็นจริง ความเงียบงันและห้องกว้างๆ ที่เคยมีเสียงทะเลาะกันกลับกลายเป็นความอ้างว้างที่น่ากลัวที่สุด *'ยัยบ้าเอ๊ย... พูดอะไรออกไปวะรินรดา!'* เสียงกรีดร้องในใจดังลั่น สติหลุดลุ่ยจนเธอเกือบจะวิ่งตามออกไปคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปถึงประตูกระจกที่พริมาเพิ่งผลออกไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางทางพริมาไว้พอดิบพอดี รินรดานิ่งงั้น ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายคนที่เธอเกลียดชังที่สุดในเวลานี้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพริมา "อ้าว จะรีบไปไหนล่ะครับคุณพริมา" คีย์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พรางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ สายตาคมกริบเหลือบมองรินรดาที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ด้านหลัง "ดูท่าทางแล้ว... คงเพิ่งผ่านศึกหนักมาสินะครับ งั้นผมขออนุญาต... พาคุณพริมาไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกสักหน่อย คงไม่ว่ากันนะครับคุณรินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบบทนี้ค่ะ!