เช้าที่แสนกระอักกระอ่วน

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณบุกรุกเคหสถาน... และเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทได้เลยค่ะคุณคีย์" เสียงหวานที่เคยตวาดกร้าวเมื่อครู่กลับสั่นเครือเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว รินรดากลืนน้ำลายลงคออื้ออึง ดวงตาคู่คมที่มักจะมองคนอื่นด้วยหางตา ตอนนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกแกแกมตกใจ เธอผละออกจากอ้อมแขนของพริมาอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก แม้ว่าเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ ร่างกายของพวกเธอทั้งคู่จะแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่านก็ตาม พริมาเซถลาไปด้านหลังเล็กน้อยจากการถูกผลักกะทันหัน เลขานุการสาวจัดเสื้อสูทสีครีมของตัวเองให้เข้ารูปด้วยท่าทีนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววระยับด้วยความขบขันปนหมั่นไส้ เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันบางเบา ส่งสายตาพราวเสน่ห์ไปให้เจ้านายสาวที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู "อุ๊ย... ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะความสนุกซะแล้วนะคะท่านประธาน" พริมาจงใจลากเสียงยาวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เต็มไปด้วยการเย้าแหย่ "หรือว่า... คุณรินจะเสียดายที่เขาเข้ามาขัดจังหวะพอดีคะ?" "เงียบไปเลยนะพริมา!" รินรดาหันไปแหวใส่เลขาฯ ของตัวเองเสียงเขียว ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง เธออยากจะกรีดร้องใส่ความหน้าด้านของอดีตคนรักที่ยืนส่งยิ้มเย็นชาอยู่หน้าประตูห้องทำงาน แต่ในขณะเดียวกัน ความทรงจำจากคืนก่อน... คืนที่เลยเถิดจนเกินเลยความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง... ก็วิ่งวนกลับเข้ามาในหัวสมองจนเธอแทบจะระเบิด ภาพที่เธอกอดรัดกับพริมาเมื่อครู่... ภาพที่ริมฝีปากของพวกเธอเกือบจะสัมผัสกัน... ทั้งหมดนั้นถูกประจักษ์แก่สายตาของ 'คีย์' ชายหนุ่มร่างสูงโปรด อดีตคนรักเก่าที่เดินเข้ามาในห้องอย่างไร้มารยาท คีย์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มที่มุมปากดูเสแสร้งและเต็มไปด้วยความดูแคลน สายตาคมกริบกวาดมองสภาพยับเยินของรินรดา ทั้งเส้นผมที่หลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตผ้าไหมที่กระดุมหลุดไปสองเม็ดเผยให้เห็นผิวเนียน และโดยเฉพาะ... เลขานุการสาวหน้าหมวยที่ยืนจัดปกเสื้ออยู่ไม่ห่าง "ไม่คิดเลยนะคะว่าคนหยิ่งยโสอย่างริน จะลดตัวลงมาเล่นสนุกกับลูกน้องในบริษัทตัวเอง... แถมยังเป็นเลขาฯ หน้าใหม่คนนี้ซะด้วย" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่ฉายแววความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ "น่าสมเพชจังนะคะริน ตกต่ำลงเรื่อยๆ จนต้องกินเศษอาหารที่คนอื่นเขาคายแล้วงั้นเหรอ?" "ระวังปากของคุณด้วยนะคุณคีย์!" พริมาเป็นฝ่ายก้าวขึ้นมาขวางหน้าเจ้านายสาวไว้ทันที ดวงตาคมดุจจิ้งจอกหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัว "ที่นี่คือบริษัทของท่านประธาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาเที่ยวเห่าหอนตามใจชอบ ถ้าไม่มีธุระอะไรเชิญออกไปค่ะ!" รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแผ่นหลังบางของพริมาที่ก้าวออกมาปกป้อง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดกลัวเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบอย่างประหลาด ผู้หญิงคนนี้... ทั้งๆ ที่เมื่อคืนเพิ่งจะทำให้เธอสติหลุดกระเจิงมาหมาดๆ แต่ตอนนี้กลับยืนหยัดอยู่ตรงหน้าเพื่อรับคมดาบแทนเธอ "โอ๊ะๆ กล้าดีนี่นา ยัยเลขาฯ ไร้หัวนอนปลายเท้า" คีย์หัวเราะในลำคออย่างดูถูก ก้าวเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น "คิดว่าทำตัวเป็นแม่พระปกป้องยัยคุณหนูตกอับคนนี้แล้วเธอจะรักเธอจนหัวปักหัวปำงั้นเหรอ? เปล่าเลย... รินน่ะรักใครไม่เป็นหรอก นอกจากตัวเอง!" "แล้วคุณคิดว่าคุณเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์มาตัดสินเรื่องของฉัน?" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีทั้งหมดกลับคืนมา เธอก้าวพ้นจากเงาของพริมา ยืดอกขึ้นตรง เชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีทรงอำนาจดังเดิม แม้ว่าขาจะยังสั่นเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ตกค้างและเหตุการณ์เมื่อคืนก็ตาม ดวงตาคู่คมจ้องมองคีย์ด้วยความเหยียดหยาม "ออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะให้ รปภ. ลากตัวคุณออกไปประจานประจานให้พนักงานข้างนอกดูว่า อดีตแฟนเก่าหน้าด้านคนนี้กำลังทำตัวน่าสมเพชขนาดไหน!" คีย์หน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อเจอคำพูดเชือดเฉือนที่แทงใจดำ เขากัดฟันกรอด กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เธอจะเสียใจที่ไล่ฉันแบบนี้รินรดา!" คีย์ชี้หน้าคาดโทษ "สิ่งที่เธอทำกับฉัน... และความลับเน่าๆ ระหว่างเธอกับยัยนี่ ฉันจะแฉให้บอร์ดบริหารฟังทั้งหมดแน่!" พูดจบ คีย์ก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ปิดประตูเสียงดังสนั่นจนห้องทำงานกว้างขวางสะเทือน ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานหรูอีกครั้ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดและกระอักกระอ่วน รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ความโกรธเมื่อครู่เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่เริ่มเกาะกินใจ หากคีย์เอาเรื่องเมื่อคืนไปพูดจริงๆ ล่ะก็... ชื่อเสียงของเธอในฐานะผู้บริหารคงสั่นคลอนแน่ ในขณะที่รินรดากำลังจมอยู่กับความคิดวุ่นวาย พริเอก็หันกลับมาหาเธอ ช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "มองอะไรเล่า?" รินรดาเสหลบสายตา กระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "แล้วก็... ขอบคุณเมื่อกี้ด้วย ที่อุตส่าห์ออกหน้าแทน... แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมใจอ่อนเรื่องเมื่อคืนหรอกนะ!" พริมาไม่ตอบทันที เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้รินรดาช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังของเจ้านายสาวชนเข้ากับกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามสาย ร่างบางของเลขานุการสาวโน้มตัวเข้าไปใกล้ ใช้มือข้างหนึ่งท้าวกับกระจก ล้อมกรอบรินรดาให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของพริมาลอยเข้าจมูก ปลุกเร้าความทรงจำอันร้อนแรงจากคืนก่อนให้กลับมาเด่นชัดอีกครั้ง รินรดาหายใจติดขัด หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ขอบคุณเหรอคะ?" พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนสั่นสะท้าน "คำขอบคุณแค่นี้... มันไม่พอหรอกค่ะท่านประธาน" "ยะ... จะเอาอะไรอีกเล่า?" รินรดาเสียงสั่น หลบสายตาคมกริบที่มองตรงมา มือเรียวพยายามจะดันไหล่บางออก แต่พริมากลับจับข้อมือของเธอตรึงไว้กับกระจกอย่างนุ่มนวลแต่แน่นหนา "เมื่อคืน... เรายังคุยกันไม่เคลียร์เลยนะคะ" พริมาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน "และที่สำคัญ... เรื่องที่คีย์ขู่ว่าจะเอาไปแฉ... เรามีวิธีจัดการที่ง่ายกว่านั้นเยอะค่ะ" รินรดาชะงักเงียบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสงสัย "วิธีอะไรของเธอ?" พริมาแสยะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์สุดขีด "ก็คือ... ทำให้เขากลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อเราอีกเลยยังไงล่ะคะ... ด้วยการทำ 'หลักฐานใหม่' ให้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิมซะอีก" พริมาไม่รอให้รินรดาได้เอ่ยปฏิเสธ เลขานุการสาวก้มลงประกบเรียวปากลงบนกลีบปากนุ่มของเจ้านายสาวทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว! สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีค่ะ