รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานกว้าง สติของรินรดากระเจิงไปไกลยิ่งกว่าตอนที่เห็นยอดขายไตรมาสล่าสุดดิ่งลงเหวเสียอีก เมื่อร่างบางของเธอเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่นของเลขาฯ สาวอย่างจัง มือเรียวที่พยายามจะแย่งโทรศัพท์มือถือคืนจากพริมาจึงเปลี่ยนเป็นการคว้าเสื้อสูทเนื้อดีของอีกฝ่ายไว้เป็นหลักยึดเหนี่ยวแทนตามสัญชาตญาณ “อุ๊ย... ระวังหน่อยสิคะคุณริน” น้ำเสียงหวานที่เจือรอยเย้าแหย่ดังขึ้นใกล้จนเกินกว่าระยะปลอดภัย ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอทำให้รินรดาถึงกับขนลุกเกรียว หัวใจดวงน้อยที่มักจะเต้นด้วยความโมโหเวลาปะทะฝีปากกับพริมา ตอนนี้กลับเปลี่ยนจังหวะไปในทิศทางที่เธอควบคุมไม่ได้ ร่างเพรียวบางแนบชิดติดกับอีกฝ่ายชนิดที่แทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เอกลักษณ์ประจำตัวของเลขาฯ สาวลอยวนอยู่ปลายจมูก ชวนให้มึนงงและเคลิบเคลิ้มในเวลาเดียวกัน รินรดาเงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่าเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตา แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่แค่ลำคอ เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยของพริมาอยู่ห่างออกไปเพียงแค่คืบ แววตาคมปลาบที่มักใช้ต่อปากต่อคำกับเธอบัดนี้ไหวระริกสะท้อนเงาของเธอเองไว้อย่างชัดเจน ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อเผยอน้อยๆ คล้ายกำลังประหม่าไม่ต่างกัน “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ยัยตัวแสบ...” เสียงที่พยายามตอกกลับให้ทรงอำนาจ กลับสั่นพร่าและเบาหวิวเสียจนฟังดูคล้ายเสียงกระซิบออดอ้อนโดยไม่ตั้งใจ พริมาไม่ได้ขยับหนี แถมดวงตายังพราวระยับด้วยประกายความซนที่ฉายชัด แม้ใบหน้านวลจะขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดก็ตาม “ไม่ปล่อยค่ะ จนกว่าคุณรินจะสัญญาว่าจะเลิกดื้อกับฉันสักวัน... อุ๊ย!” ยังไม่ทันที่ประโยคยั่วเย้าจะจบลง ประตูห้องทำงานที่ถูกปิดสนิทเมื่อครู่ก็ถูกกระชากเปิดออกผางเสียงดังสนั่น ราวกับตั้งใจจะทำลายบรรยากาศเปราะบางและชวนใจสั่นให้แหลกสลายคามือ “ริน! เธอทำอะไรอยู่...” เสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยแทรกขึ้นมากลางอากาศทำเอารินรดารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกระบาล ร่างระหงสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ผสมผสานกับความตกตะลึงที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อกวาดสายตาไปมองผู้มาใหม่ คีย์... อดีตคนรักเก่าที่หายหน้าหายตาไปจากชีวิตเธอนานนับปี ยืนอยู่ตรงกรอบประตูด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้า—ภาพที่เจ้านายสาวคนสวยกำลังซบแนบชิดอยู่กับเลขาฯ ส่วนตัวในท่าทางที่ชวนให้คิดไปไกลลิบลิ่ว—ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของพริมาอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก สองมือรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางเพื่อเรียกฟอร์มและความหยิ่งยศกลับคืนมา แม้ว่าสองแก้มจะยังคงร้อนผ่าวและหัวใจยังคงเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกก็ตามที “คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไงย่ะ คีย์! ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย อยากโดนฉันไล่ออกรอบสองหรือไง!” รินรดาเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามส่งสายตาพิฆาตกลบเกลื่อนความเลิกลั่กเมื่อครู่ แต่น้ำเสียงที่หลุดออกไปกลับขาดความมั่นคงไปถนัดตา พริมาขยับตัวถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง แต่แววตาที่มองไปยังอดีตคนรักเก่าของเจ้านายสาวกลับเต็มไปด้วยความท้าทายและคมกริบ ไม่มีความเกรงกลัวใดๆ ฉายชัดในดวงคู่นั้น เลขาฯ สาวจัดปกเสื้อให้เรียบร้อยก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองอยากจะเข้ามาทึ้งหัวเล่นให้สะใจ “ขอโทษด้วยนะคะคุณคีย์ พอดีห้องนี้เป็นเขตหวงห้ามสำหรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญค่ะ ถ้าไม่มีนัดหมายกรุณาติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ด้านล่างนะคะ” พริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่วาจาเชือดเฉือนไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น สมกับฉายาเลขาฯ มือหนึ่งผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมดุละจากร่างของพริมาแล้วพุ่งตรงมาที่รินรดาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหึงหวง โกรธเกรี้ยว และพยายามจะควบคุมสถานการณ์ “หึ... เขตหวงห้ามงั้นเหรอ? แต่เท่าที่ฉันเห็นเมื่อกี้ รินไม่ได้ดูเหมือนคนต้อนรับแขกแบบไม่เต็มใจเลยนี่นา หรือว่ารสนิยมของเธอตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ริน... ไปชอบกินหญ้าอ่อนในออฟฟิศตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่?” คำพูดดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มโดยไม่แคร์สายตาใคร คำว่า ‘หญ้าอ่อน’ ทำเอาพริมาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหวานฉาบอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “หญ้าอ่อนต้นนี้ราคาแพงและรสชาติดีกว่าที่คุณคิดนะคะคุณคีย์ ระวังจะเคี้ยวไม่กลืนแล้วติดคอเอาล่ะ” “พริมา! เงียบไปเลยนะ!” รินรดาหันไปแหวใส่เลขาฯ ตัวแสบหน้าตื่น เพราะไม่อยากให้สถานการณ์มันบานปลายไปกันใหญ่ แต่ท่าทีที่ดูร้อนรนนั้นยิ่งทำให้คีย์มั่นใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับเลขาฯ สาวคนนี้มันเกินเลยกว่าคำว่าเจ้านายและลูกน้องไปไกลลิบลับแล้ว ก้าวขายาวๆ เข้ามาประชิดตัวรินรดามากขึ้น คีย์เอื้อมมือจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอด้วยความถือวิสาสะ “กลับไปคุยกันให้รู้เรื่องที่บ้านเรา ริน... เธอไม่มีสิทธิ์มาทำตัวสำส่อนเล่นชู้กับลูกน้องในเวลางานแบบนี้!” “เพียะ!” เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับใบหน้าคมสันดังสนั่นก้องห้องทำงาน ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งสาม รินรดายังไม่ทันได้ลงมือ พริมาก็เป็นฝ่ายพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือของคีย์ออกไปจากตัวเจ้านายสาวด้วยความเร็วเหนือคาด พร้อมกับรอยฝ่ามือแดงเถือกที่ปรากฏขึ้นบนแก้มของชายหนุ่ม “อย่ามาแตะต้องตัวคุณรินด้วยมือสกปรกของคุณนะคะ!” พริมาประกาศกร้าว แววตาแข็งกร้าวและดุดันจนคีย์ถึงกับผงะถอยหลังด้วยความคาดไม่ถึง รินรดายืนตัวแข็งค้าง มองแผ่นหลังบางของเลขาฯ สาวที่ก้าวออกมาปกป้องเธออย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ หัวใจที่เคยด้านชาและหวาดระแวงกับความรักกลับไหววับด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ความเงียบปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ก่อนที่คีย์จะยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองด้วยความโกรธจัด ดวงตาแดงก่ำมองพริมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย “แก... กล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน นังเลขาฯ ชั้นต่ำ!” “ต่ำกว่าคุณก็คงเป็นคนที่เที่ยวรังแกผู้หญิงลับหลังนั่นแหละค่ะ เชิญออกไปจากห้องนี้ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปประจานข้างนอก!” พริมาสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละสายตา คีย์กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เขากวาดสายตามองรินรดาที่ยืนนิ่งอึ้งแล้วสะบัดหน้าหนีอย่างหัวเสีย “ฝากไว้ก่อนเถอะริน! ส่วนเธอ... ฉันไม่ปล่อยไว้แน่!” พูดจบชายหนุ่มก็หันหลังเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับกระแทกประตูเสียงดังสนั่นสะเทือนขวัญ สิ้นเสียงปิดประตู ห้องทำงานทั้งห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง รินรดายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ลมหายใจเข้าออกยังคงติดขัด ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงหลงเหลือไอความร้อนระอุอยู่รอบตัว พริมาถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองเจ้านายสาวที่เอาแต่ยืนเงียบ ใบหน้างามบึ้งตึงขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ยังตกค้างอยู่ในอก เลขาฯ สาวจึงแกล้งทำเป็นยิ้มกริ่มแล้วเอ่ยแซวเพื่อทำลายความเงียบ “หมดเรื่องน่ารำคาญแล้วนะคะคุณริน... ทีนี้ เรามาเคลียร์เรื่อง ‘รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ’ เมื่อกี้กันต่อดีไหมคะว่า... คุณรินติดใจสัมผัสของฉันตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า?” รินรดาหันขวับมามองค้อนตาคว่ำ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ปากบางอ้าง ้าเตรียมจะต่อว่ายาวเหยียดเพื่อกลบเกลื่อนความใจสั่น แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียงนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่เพิ่งถูกปิดไปเมื่อครู่ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยฝีมือของบุคคลที่สาม... คนที่ทำให้รินรดากลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไปในทันที พร้อมกับลมหายใจที่แทบหยุดสะะดุด! ...ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความปั่นป่วนหัวใจในตอนนี้ด้วยกันนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีค่ะ!