เมื่อแมวป่าเจอเสือดาว

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* เบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของรินรดาจนหน้าถอดสี ร่างเพรียวบางของคีย์ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวที่ควรจะเป็นเขตปลอดผู้บุกรุก เขายังคงสวมสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบเช่นเดิม ใบหน้าคมคายระบายยิ้มเย็นเยียบที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ ไม่ใช่การปรากฏตัวอย่างไร้รอยต่อของอดีตคนรักเก่าคนนี้ หากแต่เป็นรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของพริมา—เลขาฯ สาวผู้ยืนตระหง่านบังหน้าท่านประธานคนสวยไว้ราวกับแม่เสือสาวปกป้องลูกน้อย "ดูเหมือนคุณจะมีความลับกับบริษัทเยอะนะคะ คุณคีย์" พริมาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดซ่อนเร้น ดวงตากลมโตหรี่มองผู้บุกรุกอย่างประเมินสถานการณ์ ส้นสูงคู่สวยขยับก้าวเข้าไปขวางทางเดินระหว่างคีย์กับโต๊ะทำงานของรินรดาอย่างจงใจ "การใช้ประตูลับหลังออกไปไม่ถึงสิบนาที แล้วมุดกลับเข้ามาทางเดิม... มันสะท้อนมารยาทพื้นฐาน หรือความโรคจิตส่วนบุคคลคะเนี่ย" "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ พริมา" คีย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเลขาสาวหัวรั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกดูแคลนระคนฉุนเฉียว ก่อนจะเบนสายตาเลยผ่านไหล่บางนั้นไปหยุดอยู่ที่ร่างระหงของคนที่นั่งตัวเกร็งอยู่หลังโต๊ะทำงาน "แต่ก็ดี... เผื่อว่าเธอจะได้ช่วยเตือนความจำเจ้านายตัวเองด้วย ว่าอะไรควรทำ และอะไรไม่ควรทำ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด มือเรียวที่วางอยู่บนตักจิกเข้าหากันเพื่อระงับอาการสั่นเทา ความทรงจำสีเทาในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันลงหลุมกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าคนที่เป็นดั่ง 'จุดอ่อน' ในปัจจุบัน "ออกไปจากห้องของฉันซะ คีย์" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีกลับมาสวมทับใบซีดเซียว "เราจบกันไปนานแล้ว และนี่คือสถานที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะนึกอยากเดินเข้าออกตอนไหนก็ได้!" "จบเหรอครับริน?" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อย่างไม่เกรงกลัวต่อสายตาดุร้ายของพริมาเลยแม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับรินรดาที่นั่งอยู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าจบจริง... ทำไมคุณถึงยังเก็บสร้อยข้อมือเส้นนั้นไว้ในลิ้นชักล่ะ หืม? หรือว่าความสัมพันธ์ของเรามันมีค่ามากกว่าแค่คำว่า 'จบ' กันแน่นะ" เพล้ง! เสียงกระดาษทิชชูกล่องคริสตัลบนโต๊ะถูกปัดร่วงลงมากระแทกพื้นแตกกระจาย ไม่ใช่ฝีมือของรินรดา แต่เป็นพริมาที่ก้าวพรวดเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ แรงปะทะจากไหล่ของเลขาสาวทำให้คีย์ต้องผถายหลังไปหนึ่งก้าว พริมาจ้องหน้าอดีตแฟนหนุ่มของเจ้านายด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ "ถอยห่างจากท่านประธานของฉันสิคะ" พริมาเน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "ถ้ายังไม่อยากให้ฉันเรียก รปภ. มาหิ้วปีบออกไปประจานประจานประวัติอันเน่าเฟะของคุณ... ก็กรุณาถอยหลังไปสามก้าว แล้วไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!" คีย์หันมามองพริมาด้วยแววตาวาวโรจน์ ความโกรธขอดขึ้นในอกเมื่อถูกผู้หญิงที่เป็นเพียงลูกจ้างมาหยามเกียรติถึงถิ่น "อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลยพริมา เธอเป็นแค่เลขาฯ มีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งกับฉัน เรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างฉันกับริน!" "เรื่องส่วนตัวบ้าบออะไรของคุณ!" รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะยังสั่นเล็กน้อยแต่แววตากลับกลับมาแข็งกร้าวขึ้น เธอทุบโต๊ะเสียงดังสนั่นเพื่อเรียกสติ "นายไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้ในห้องทำงานของฉัน! และนายไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องพริมาด้วย!" คำว่า *'และนายไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องพริมาด้วย'* หลุดออกมาจากริมฝีปากของรินรดาด้วยความลืมตัว ทว่ามันกลับทรงพลังและชัดเจนจนทำให้พริมาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นระรัวด้วยความโกรธ กลับกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาดเมื่อหันไปสบตาเข้ากับดวงตาคู่สวยของเจ้านายสาวที่ฉายแววเป็นห่วงเป็นใยเธออย่างปิดไม่มิด คีย์แค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮึ... ปกป้องกันดีจระเข้นะครับ สงสัยข่าวลือในบริษัทจะจริงสินะ ว่าท่านประธานคนสวยกับเลขาฯ มือใหม่ เขามีอะไรเกินเลยมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องซะอีก ถึงได้ตัวติดกันแจและปก้องกันขนาดนี้" "ปากเสีย!" พริมาสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องรอให้รินรดาอ้าปาก มือเรียวเตรียมจะเอื้อมไปกดปุ่มอินเตอร์คอมเรียกความช่วยเหลือ แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูด้านหน้าดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องทำงาน ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ทำให้ทั้งสามคนในห้องต้องหันไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงโปร่งของ 'คุณหญิงแม่' แห่งตระกูลใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องที่วุ่นวาย เลขาฯ ที่ยืนขวางประธาน และอดีตลูกเขยตัวแสบที่ยืนอยู่ผิดที่ผิดทางด้วยรังสีความกดดันที่เหนือกว่าทุกคนในที่นี้รวมกัน "อ้าว... ดูท่าทางแม่จะมาขัดจังหวะการประชุมครอบครัวหรือเปล่าคะเนี่ย?" คุณหญิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม รินรดาหน้าถอดสีลงไปอีกรอบเมื่อสบตากับมารดา ขณะที่พริมาแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน—และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของคุณหญิงก็หันมาสบเข้ากับพริมาเต็มๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ "แล้วนี่... เลขาฯ คนใหม่ของลูก ทำไมถึงมายืนอยู่ในระยะประชิดกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญขนาดนี้ล่ะจ๊ะ รินรดา?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะคะ มาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ