วันแรกที่อยากลาออก

"ถ้าคุณยังใช้สายตาแบบนั้นมองฉันอีกสักครั้งเดียว พริมา... ฉันจะพิจารณาไล่คุณออกตั้งแต่ยังไม่พ้นช่วงทดลองงานสามสิบวันแรกค่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ดังขึ้นก้องห้องทำงานเพนต์เฮาส์สุดหรู รินรดาในชุดสูดเข้ารูปสีขาวสะอาดตาตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้า เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษามากอดคุณหนูผู้สูงศักดิ์เอาไว้ แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลนนั้นฟ้องชัดเจนว่าความอดทนของเธอกำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า พริมาไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารกองโตสูงท่วมหัวนับสิบแฟ้มไม่ได้ทำให้เลขาสาวป้ายแดงคนนี้รู้สึกกลัวเกรง รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความกวนประสาทถูกส่งย้อนกลับไปให้เจ้านายสาวอย่างไม่เกรงกลัว "ไล่เลยไหมคะคุณรินรดา? ประหยัดค่าจ้างวันแรกไปได้ตั้งหลายบาท แต่เกรงว่าถ้าไม่มีฉันมาคอยแก้ปัญหาเอกสารกองนี้ให้ คุณรินอาจจะต้องนั่งร้องไห้กอดตู้เซฟจนถึงเที่ยงคืนนะคะ" พริมาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงกลัว แถมยังยื่นแท็บเล็ตในมือเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่กำลังบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ "แฟ้มบัญชีบริษัทลูกสามบริษัทที่ค้างมาสองเดือน... เสร็จแล้วค่ะ ตรวจดูสิคะว่ามีตรงไหนที่ 'คุณหนูผู้เพียบพร้อม' จะจับผิดเลขากากๆ คนนี้ได้อีก" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยแดง ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความขัดเคือง ยัยตัวแสบนี่... ร้ายกาจเกินไปแล้ว! เมื่อสิบนาทีที่แล้ว คีย์เพิ่งจะก้าวเข้ามาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ด้วยประโยคคำพูดชวนเข้าใจผิดคาใจ ก่อนจะเดินยิ้มร่าออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เธอกับพริมายืนเผชิญหน้ากันในบรรยากาศที่ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์ พริมาฉวยโอกาสจากจังหวะที่เธอกำลังสติหลุด สั่งงานย้อนศรเธอเป็นชุด ทั้งจัดตารางประชุม บรีฟงานกับฝ่ายการตลาด และที่หนักที่สุดคือการโยนกองบัญชีที่หมักหมมมานานให้เธอตรวจทานใหม่ทั้งหมดในเวลาแค่สองชั่วโมง! นี่มันไม่ใช่การเป็นเลขาฯ แต่มนี่มันคือการแก้แค้นชัดๆ! "คุณกล้ามากนะพริมาที่กล้าใช้งานฉัน..." รินรดากดเสียงต่ำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนส่วนสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องสบตากันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวพริมาลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของรินรดา ทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโกรธ กลับเริ่มรัวผิดจังหวะอย่างน่าโมโห "ดิฉันไม่ได้ใช้งานคุณรินค่ะ ดิฉันแค่ 'จัดสรรหน้าที่' ให้เหมาะสมกับตำแหน่งประธานบริหารที่เก่งกาจและรอบรู้ต่างหากล่ะคะ" พริมายกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตแพรวพราวไปด้วยประกายความท้าทาย เธอจงใจโน้มใบเข้าไปใกล้รินรดาอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "หรือว่า... งานแค่นี้มันเกินความสามารถของคุณหนูรินผู้สูงส่งกันคะ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้แบบนั้น" "ฉันไม่ได้จะร้องไห้!" รินรดาเผลอตวาดเสียงดัง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายและฉุนเฉียว เธอเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของพริมาที่สุด ยิ้มที่เหมือนรู้ทันทุกอย่าง ยิ้มที่ทำให้เธอกลายเป็นเด็กน้อยเอาแต่ใจในสายตาของอีกฝ่าย ทั้งที่อายุเธอน่าจะมากกว่าพริมาด้วยซ้ำ! "ถ้าไม่ได้จะร้องไห้ ก็ช่วยเซ็นอนุมัติเอกสารชุดนี้ให้หมดภายในห้านาทีนี้ด้วยนะคะคุณประธาน... เพราะตอนบ่ายโมงเรามีนัดประชุมลับกับนักลงทุนรายใหญ่ที่คุณริน 'ลืม' บันทึกลงในตารางน่ะค่ะ" พริมาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ก่อนจะพลิกข้อมือดูนาฬิกาข้อมือเรือนหรู "เหลือเวลาอีกสี่นาทีนะคะ สู้ๆ ค่ะคุณริน" รินรดากำหมัดแน่น อยากจะกรี๊ดใส่หน้าสวยๆ นั่นสักสามตลบให้สาสมกับความกวนประสาท แต่ด้วยศักดิ์ศรีและทิฐิที่ค้ำคอทำให้เธอต้องคว้าปากกาหมึกซึมราคาแพงมาเซ็นชื่อลงในเอกสารอย่างไร้ความปรานี เสียงกระแทกปลายปากกาลงบนกระดาษดัง *แกร็ก* ทุกแผ่น เพื่อระบายความคับแค้นใจ พริมายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยความขบขัน ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพของหญิงสาวผู้เย่อหยิ่งที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงแต่ก็ยอมจำนนต่อเหตุผลของเธออย่างจำใจ เคมีบางอย่างระหว่างพวกเธอมันประหลาดสิ้นดี มันทั้งร้อนรุ่ม ตึงเครียด และ... ชวนให้หัวใจเต้นแรงในเวลาเดียวกันอย่างน่าประหลาด แต่แล้ว... ความเงียบสงบที่เต็มไปด้วยสงครามประสาทก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ไม่ได้มาจากด้านนอกสุดของห้องทำงาน แต่มาจาก 'ประตูเชื่อม' ทางลับที่เชื่อมต่อไปยังห้องพักส่วนตัวด้านใน ซึ่งมีเพียงผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าออก! รินรดากับพริมาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ประตูลับบานนั้นค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พวกเธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้น ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรินรดาที่ยืนชิดใกล้พริมาด้วยท่าทีสนิทสนมเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น "อุ๊ย... ดูเหมือนพี่จะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัว ระหว่างคุณหนูรินกับเลขาฯ คนใหม่เข้าให้อีกแล้วสินะครับ?" รินรดาหน้าถอดสีทันทีที่เห็นว่าใครคือผู้มาเยือน ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่พริมาหรี่ตามองผู้ชายคนนั้นด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวอย่างชัดเจน—นั่นคือ 'คีย์' อดีตคนรักเก่าที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และเขากลับเข้ามาทางประตูลับนี้ได้อย่างไรกัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแสบสันต์นี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!