สัญญาที่ไม่มีวันเป็นจริง

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงระยับในห้องทำงานส่วนตัว ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดตรงหน้าเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย เอกสารข้อตกลงฉบับหนาถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้าพริมาด้วยปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตจนน่าหมั่นไส้ เจ้าของร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงนั่งไขว่ห้างเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นมองลอดแว่นกันแดดแฟชั่นที่ไม่ได้ถอดออกด้วยซ้ำ ราวกับต้องการตอกย้ำว่าเธอกับเขามันอยู่คนละชั้นวรรณะกันเสียจริง "อ่านดูให้ละเอียดนะคะ คุณพริมา... ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเป็นแค่เลขาฯ หน้าโง่ที่คอยชงกาแฟแล้วนั่งจัดตารางนัดหมายไปวันๆ" รินรดาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือน ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบเอกสารขึ้นมาพลิกดูอย่างไม่รีบร้อน พริมาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันและประกายความดื้อรั้นชัดเจน เธอยังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้สบายๆ ไม่มีความเกรงกลัวต่อทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดังแม้แต่น้อย "เท่าที่อ่านผ่านๆ ข้อ 14 ดูจะล้ำเส้นความเป็นมนุษย์ไปหน่อยนะคะคุณรินรดา ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามตั้งคำถาม และต้องพร้อมสแตนด์บายตลอด 24 ชั่วโมง... นี่ดิฉันเป็นเลขาฯ หรือทาสในเรือนเบี้ยกันแน่คะเนี่ย?" พริมาลากเสียงกวนประสาท พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มมุมปากของเธอยั่วโมโหเสียจนรินรดาต้องกะพริบตาถี่เพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว รินรดาเกลียดนัก... ผู้หญิงคนนี้มักจะมีวิธีทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กอนุบาลที่กำลังงอแงทุกที ทั้งที่เธออายุมากกว่าและถือไพ่เหนือกว่าแท้ๆ "ถ้าไม่อยากเป็นทาส ก็เชิญเดินออกไปจากห้องนี้ แล้วเตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาทำลายชื่อเสียงบริษัทกับค่าเสียหายสิบล้านบาทได้เลยค่ะ" รินรดาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี พลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดัน "คุณก็รู้ว่าคุณไม่มีปัญญาหาเงินสิบล้านมาจ่ายฉันหรอก พริมา" นั่นคือหมัดฮุกที่ทรงพลังที่สุด รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของพริมาเจื่อนลงไปเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที มือบางที่ถือกระดาษกำแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความโกรธปนคับแค้นใจ เธอกลเกลียดรอยยิ้มเย่อหยิ่งและสายตาดูแคลนคู่นั้นเป็นที่สุด แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เธอกำลังจนมุม ห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงัดชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าบรรยากาศกลับร้อนระอุราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ รินรดาจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังเม้มปากแน่นอย่างใช้ความคิด เธอมองเห็นความลังเลและความพ่ายแพ้ที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาสููงส่งคู่นั้น และนั่นทำให้หัวใจของคนขี้เหงาอย่างเธอกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด ความสะใจจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกปลอมที่เธอเองก็ไม่อยากยอมรับ "ตกลงว่ายังไงคะ? จะเซ็น หรือจะให้ฉันโทรเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปมือเปล่า" รินรดาย้ำเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความวูบไหวในอกด้วยท่าทีหยิ่งผยองตามเคย พริมาสูดลมหายใจเข้าลึก, กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับปะปนกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของรินรดาลอยเข้าจมูก มันเป็นกลิ่นที่น่ารำคาญแต่ก็ตราตรึงในความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะขึ้นมาอย่างจำยอม "ฉันเซ็นก็ได้ค่ะ..." พริมาเงยหน้าขึ้นสบตา ส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษให้รินรดา "แต่จำไว้นะคะคุณรินรดา... คนอย่างพริมา ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครฟรีๆ หรอกค่ะ" จรดปลายปากกาลงบนกระดาษ ทว่าในวินาทีที่หมึกสีดำกำลังจะแตะลงบนบรรทัดสุดท้าย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต รินรดานิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เธอกวาดสายตาคมกริบมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยโทสะ ทว่าเมื่อเงาของร่างสูงโปร่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่ก็พลันแข็งค้าง ร่างกายของทายาทตระกูลดังชะงักงัน ราวกับถูกตรึงไว้กับที่ "อ้าว... น้องริน ดูเหมือนพี่จะมาขัดจังหวะสำคัญอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พริมาไม่เคยเห็นมาก่อน คีย์... อดีตคนรักเก่าที่สร้างแผลเป็นในใจให้รินรดา ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานด้วยท่าทีคุกคาม และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว คีย์ก็เอื้อมมือมาแตะไหล่บางของรินรดาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้พริมาถึงกับต้องชะงักปากกาค้างกลางอากาศ "หวังว่าพี่คงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาสวีท... ระหว่างคุณหนูรินกับเลขาฯ คนใหม่หรอกนะครับ?" สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ