ใบสมัครงานจากนรก

ห้าหมื่นบาทต่อเดือนสำหรับตำแหน่งเลขานุการส่วนตัว... มันคือราคาที่ถูกตั๋วรถไฟเที่ยวเดียวสู่ขุมนรกดีๆ นี่เองค่ะ พริมาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปลายเล็บที่ถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อยจิกเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับ พื้นที่สำนักงานชั้นเพนต์เฮาส์ใจกลางเมืองแห่งนี้เงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาดิจิทัลเดิน ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับอึดอัดเสียจนเธอรู้สึกเหมือนออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบออกทีละน้อย ตรงข้ามกับเธอคือ 'รินรดา' ทายาทสาวแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้าน ผู้หญิงที่สื่อทุกสำนักขนานนามว่า "เจ้าหญิงน้ำแข็งผู้ไร้หัวใจ" รินรดากำลังนั่งไขว่ห้าง ปลายเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงสอบเข้ารูปตวัดจังหวะเบาๆ อย่างนึกสนุก สายตาคู่คมกริบราวกับใบมีดโกนกวาดมองประวัติการทำงานในมือของพริมาด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "มหาวิทยาลัยรัฐธรรมดา... ประสบการณ์ทำงานสามปีในบริษัทเอเจนซี่เล็กๆ ที่เกือบจะเจ๊ง..." รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบต่ำและทรงอำนาจพอจะทำให้คนใจเสาะร้องไห้ได้ภายในสามวินาที "คุณคิดว่าเรซูเม่เกรดเอทับทิมกรอบแบบนี้ จะมีปัญญามาจัดการตารางชีวิตที่วุ่นวายระดับวินาศสันตะโรของฉันได้จริงเหรอคะ คุณพริมา" สรรพนามที่อีกฝ่ายเลือกใช้และรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยยาพิษนั้นไม่ได้ทำให้พริมาก้มหน้าหลบตาเหมือนผู้สมัครคนก่อนๆ ที่เธอเห็นเดินคอตกออกจากห้องนี้เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มุมปากอิ่มของพริมากลับยกขึ้นนิดๆ เผยให้เห็นความท้าทายที่ส่องประกายอยู่ในดวงตากลมโตคู่สวย "ถ้าคุณรินรดาต้องการหุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์ที่คอยพยักหน้ารับคำสั่งอย่างเดียว ดิฉันเกรงว่าเงินเดือนห้าหมื่นบาทคงไม่คุ้มค่าไฟค่ะ" พริมาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนรินรดาชะงักไปชั่ววินาที "แต่ถ้าคุณกำลังมองหา 'คน' ที่มีสมองไว้แก้ปัญหาเฉพาะหน้า และกล้าพอที่จะเบรกความเอาแต่ใจตัวเองของคุณได้... ดิฉันคิดว่าไม่มีใครในเรซูเม่กองนั้นเหมาะสมเท่าดิฉันอีกแล้วนะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ รินรดานิ่งค้างไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันน้อยๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงพิจารณาผู้หญิงตรงหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก นานทีเดียวที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเธอกลางห้องสัมภาษณ์แบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วพวกเขามักจะก้มหน้าขอโทษและซุกหัวหนีความอับอายออกไป แต่พริมา... ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่สวมสูทสีครีมเรียบๆ กลับนั่งหลังตรง เชิดหน้าขึ้นท้าทายเธออย่างไม่เกรงกลัว "ปากกล้าดีนี่คะ" รินรดาวางปึกกระดาษในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนพริมาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบปนความเย็นชาจางๆ จากตัวอีกฝ่าย "แต่คนปากกล้าส่วนใหญ่ มักจะอยู่ทำงานกับฉันได้ไม่เกินสามวันหรอกค่ะ" "งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะคะ ว่าดิฉันจะอยู่เกินสามปีหรือสามเดือน" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตาทั้งคู่ประสานกันนิ่งราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านกลางอากาศ เคมีบางอย่างที่ทั้งอันตรายและเร้าใจกำลังก่อตัวขึ้นในห้องแคบๆ นี้อย่างเงียบเชด รินรดาจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเธอเลยแม้แต่น้อย หัวใจของเจ้าหญิงน้ำแข็งกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ตั้งแต่ก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหาร ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของเธอในระยะประชิดแบบนี้ รินรดาเหยียดยิ้มร้ายกาจเตรียมจะเอ่ยปากตอกกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบกว่าเดิม ทว่า... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่พริมาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สำหรับรินรดาแล้ว รอยยิ้มนั้นคือชนวนระเบิดชั้นดี "รินครับ... ผมแวะมาดูว่าคนเก่งของผมสัมภาษณ์ผู้สมัครคนที่เท่าไหร่แล้ว" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับสายตาที่กวาดมองมาที่พริมาแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่รินรดา พริมาสังเกตเห็นทันทีว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้าของรินรดาเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววดุดันเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเกรี้ยวกราดในเสี้ยววินาที และก่อนที่พริมาจะได้ประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้า รินรดาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวกำหมัดแน่นจนข้อต่อขาวโพลน ก่อนจะหันมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้พริมาต้องอึ้งค้างกลางอากาศ "ยินดีด้วยค่ะคุณพริมา... พรุ่งนี้แปดโมงเช้า หวังว่าคุณจะมีความสามารถมากพอที่จะจัดการ 'ขยะสังคม' คนนี้ให้ออกไปจากตึกของฉันทีนะคะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บครั้งนี้นะคะ --- **สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี**