ท่านประธานสายเปย์

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงไปอีกหลายเซนซิเกรด เมื่อช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือของคีย์ถูกวางลงบนมุมโต๊ะทำงานอย่างไร้ความเกรงใจ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปากของเขาไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ามองขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายที่รินรดารู้สึกได้ตั้งแต่เส้นประสาทฝั่งซ้ายกระตุกวูบ "บังเอิญผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาของฝากมาให้คุณเลขาฯ คนเก่งเสียหน่อย" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จงใจทิ้งจังหวะทอดสะพานอย่างเปิดเผย นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองพริมาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความชื่นชมที่ปิดไม่มิด "ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพคุณรินรดากำลังง้องอนเลขาฯ ของตัวเองอยู่พอดี... น่ารักดีนะครับเนี่ย" พริมาไหวไหล่เบา ๆ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอไม่ได้ขยับตัวถอยหนีดอกไม้ช่อใหญ่ แต่กลับเอียงคอมองคีย์ด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ที่รู้ว่ารินรดาจะต้องสติหลุดแน่ ๆ หากเธอเล่นด้วย "ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะคุณคีย์ แต่ดูท่าทาง... เจ้าของห้องเขาคงไม่ได้อยากต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญสักเท่าไหร่หรอกค่ะ ดูสิคะ หน้าตึงจนเส้นเลือดที่ขมับจะปูดออกมาอยู่แล้ว" พริมาจงใจปรายตามองไปยังร่างสูงระหงของรินรดาที่ยืนกอดอกแน่น สีหน้าของท่านประธานสาวตอนนี้บอกบุญไม่รับอย่างแท้จริง ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด "คีย์!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างเต็มที่ "นายเอาความกล้ามาจากไหนถึงเดินเข้ามาในห้องฉันโดยไม่นัดหมาย แถมยังกล้าทำตัวรุ่มร่ามกับเลขาฯ ของฉันแบบนี้ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!" "ใจร้อนจังเลยนะคะริน... ผมก็แค่หวังดี อยากจะมาสานสัมพันธ์อันดีกับคนรอบตัวคุณก็เท่านั้นเอง" คีย์หัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นอีกนิด จนพริมาต้องขยับตัวถอยหลังเลี่ยงระยะประชิด แม้เธอจะไม่กลัวผู้ชายเจ้าชู้พวกนี้ แต่การตกเป็นเครื่องมือในเกมประสาทระหว่างแฟนเก่าของรินรดาก็ไม่ใช่เรื่องสนุกนัก รินรดาทนมองภาพนั้นไม่ไหว ความหึงหวงที่ปะปนกับความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพุ่งพล่านจนเธอไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป ร่างระหงพุ่งเข้าไปแทรกกลางระหว่างคีย์กับพริมาทันที มือเรียวผลักอกฝ่ายชายออกห่างด้วยแรงที่ไม่น้อยเลย "อย่ามาแตะต้องคนของฉัน!" รินรดาตวาดกร้าว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย "แล้วก็ไสหัวออกไปจากบริษัทฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนตัวนายออกไปจริง ๆ!" คีย์ยอมถอยหลังไปสองก้าวอย่างเสียไม่ได้ แต่รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขากลับกว้างขึ้น ราวกับสนุกสนานเหลือเกินที่ได้เห็นอาการฟิวส์ขาดของอดีตคนรัก "ดุเป็นแมวป่าเลยนะริน... ระวังเถอะค่ะ ทำตัวแบบนี้บ่อย ๆ เลขาฯ คนเก่งเขาจะทนไม่ไหวหนีหายไปเสียก่อน" พูดจบ คีย์ก็ยอมหันหลังเดินกลับออกไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ความเงียบที่อึดอัดเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง เสียงประตูปิดลงเบา ๆ แต่แรงกระแทกทางอารมณ์ภายในห้องกลับยังคงค้างเติ่ง รินรดายืนนิ่งค้างอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงหายใจหอบถี่ เธอยังไม่กล้าหันไปสบตาพริมา เพราะกลัวว่าแววตาตื่นตระหนกและหวAหวั่นของตัวเองจะทรยศความเย่อหยิ่งที่สร้างมาทั้งชีวิต ความเงียบกินเวลานานหลายวินาที ก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างนึกสนุกจะดังขึ้นจากด้านหลัง "หึงเหรอคะ?" คำถามสั้น ๆ ที่ยิงตรงเข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำ Rรินรดา สะดุ้งเฮือก เธอหันขวับกลับมามองค้อนใส่พริมาทันที ใบหน้าเนียนสวยแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธเมื่อครู่ หรือเพราะความเขินอายที่ถูกอีกฝ่ายจับไต๋ได้คาหนังคาเขา "ใครหึง! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยพริมา!" รินรดาเสียงดังกลบเกลื่อน เดินดุ่ม ๆ ไปคว้าช่อดอกไม้เจ้าปัญหาบนโต๊ะแล้วโยนลงถังขยะอย่างไม่ใยดี "ฉันแค่รำคาญผู้ชายมารยาททรามคนนั้นต่างหากเล่า!" พริมายืนกอดอกมองท่าทีร้อนตัวนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนหมั่นไส้ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ เธอย่างสามซุงเข้าไปใกล้ท่านประธานสาวที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูก ยิ่งรินรดาถอยหนี พริมาก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลัง "อ๊ะ... ถอยไปนะพริมา เธอจะทำอะไร" รินรดาเอ็ดเสียงเขียว มือเรียวพยายามดันไหล่บางของเลขาฯ เอาไว้ แต่พริมากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบา ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ดวงตาคมกริบของพริมาสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดาอย่างชัดเจน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้หัวใจของท่านประธานสาวเต้นรัวรากับกลองเพล "ปากบอกว่าไม่หึง... แต่ท่าทางเมื่อกี้ ร้อนรนซะจนฉันเกือบจะคิดว่าท่านประธานกลัวจะเสียฉันไปเสียอีกนะคะ" พริมาเอ่ยกระซิบชิดริมหีบปาก เสียงหวานนุ่มทุ้มต่ำบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ "ใครจะไปกลัว... ปล่อยฉันนะพริมา!" รินรดายิ่งดิ้นรน ยิ่งทำให้ร่างกายแนบชิดกันมากขึ้นไปอีก กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของพริมาลอยเข้าจมูกจนสติสัมปชัญญะของรินรดาเริ่มพร่าเลือน เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศ ไม่ยอมสั่งให้ผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างเด็ดขาดเหมือนที่ปากพูด พริมาหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างพอใจกับปฏิกิริยาจำยอมนั้น ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออกจากการพันธนาการ แต่ยังคงยืนกักตัวรินรดาไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้างที่ยันชั้นวางเอกสารไว้ "เอาล่ะค่ะ... เลิกเขินแล้วเคลียร์กันก่อนดีกว่า" พริมาเปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นโหมดจริงจัง ดวงตากลมโตมองสบตาอีกฝ่ายนิ่ง "เรื่องเมื่อวาน... ฉันยังไม่ได้คำตอบจากคุณเลยนะคะ ว่าทำไมคุณถึงต้องทำตัวใจร้ายใส่ฉันขนาดนั้น" รินรดาชะงัก สีหน้าพยศลดความดุดันลงกลายเป็นความอึดอัดที่ปิดไม่มิด เธอก้มหน้าหลบสายตา เม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนฟอร์มจัดที่ไม่ยอมรับความผิดง่าย ๆ "ฉัน... ฉันก็แค่..." รินรดาอึกอัก เสียงที่เคยตวาดกร้าวเมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายเด็กน้อยที่กำลังสำนึกผิด "ฉันแค่ไม่อยากให้เธอทำตัวสนิทสนมกับคนอื่น... โดยเฉพาะพวกผู้ชายเจ้าชู้พวกนั้น" พริมานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนหยิ่งยโส การได้ยินรินรดายอมลดทิฐิลงยอมรับความรู้สึกตรง ๆ แบบนี้ มันมีค่ามากกว่าคำหวานร้อยแปดคำเสียอีก บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความหวานละมุนที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตราย พริมาคลายยิ้มบาง ๆ ออกมา แววตาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เธอยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของรินรดาแผ่วเบา "ถ้าไม่อยากให้ฉันไปสนิทกับใคร... คราวหลังก็หัดใช้วิธีอื่นง้อฉันให้มันดีกว่านี้หน่อยนะคะ ไม่ใช่หนีหน้าแล้วปล่อยให้ฉันต้องคิดมากอยู่คนเดียวแบบนั้น" พริมาเอ่ยกระซิบเสียงอ่อน รินรดารีบเงยหน้าขึ้นมามองทันที ดวงตาสวยเปล่งประกายความหวังขึ้นมาวับหนึ่ง "นี่เธอ... หายโกรธฉันแล้วเหรอ?" "ยังค่ะ..." พริมาแกล้งลากเสียงยาว ทำหน้ายุ่งใส่เบา ๆ "ยกเว้นแต่ว่า... คุณจะมีวิธีง้อที่จริงใจพอที่จะทำให้ฉันหายงอนได้จริง ๆ" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความขัดใจ "แล้วฉันต้องทำยังไงเล่า ถึงจะเรียกว่าจริงใจพอในสายตาเธอน่ะหะ พริมา!" พริมายิ้มพราย ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยแผนการร้ายกาจที่ผุดขึ้นมาในหัว เธอก้มหน้าลงไปกระซิบข้างใบหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เย็นนี้... ท่านประธานสายเปย์คนนี้ ต้องเป็นคนเลี้ยงดินเนอร์มื้อใหญ่ฉันเพื่อเป็นการขอโทษ และห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะลาออกจริง ๆ ด้วย!" รินรดาเบิกตากว้างอ้าปากค้าง จะอ้าปากเถียงแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อพริมาถอยหลังออกมาพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะแล้วเดินกลับไปหยิบกระเป๋าทำงานของตัวเองหน้าตาเฉย ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานชวนจิ้นทันที ก่อนที่ประจะเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของบุคลากรที่ไม่คาดฝันอีกคนหนึ่ง ซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตและรอยยิ้มเจื่อน ๆ "ขอประทานโทษค่ะท่านประธาน... คือว่า... มีแขกคนสำคัญมารอพบอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างค่ะ..." รินรดาหันขวับไปมองหน้าเลขาหน้าห้องด้วยความหงุดหงิดทวีคูณ "ใครวะ! บอกว่าฉันไม่ว่าง!" "เอ่อ... คือ... เป็นคุณแม่ของคุณรินรดาเองค่ะ... และท่าน... กำลังขึ้นมาบนนี้แล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความแสบในตอนนี้นะคะ!