ความลับที่ซ่อนอยู่ในแววตา

“เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วลุกขึ้นมาซะค่ะคุณรินรดา... เพราะดูท่าทางแล้ว ปัญหานอกห้องมันกำลังจะฆ่าเราทั้งคู่ก่อนที่คุณจะดราม่าเสร็จเสียอีก” เสียงรองเท้าส้นสูงของพริมาที่กระทบพื้นกระเบื้องไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานสาวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายังคงนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ใบหน้าที่มักเชิดขึ้นด้วยความหย่อหยิ่งและถือดีในยามปกติ บัดนี้กลับซีดเผือดจนน่าใจหาย ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดุร้ายและจองหอง ปรากฏร่องรอยของความหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นเป็นระลอก พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของกลุ่มคนที่ตามล่าเอกสารลับบัญชีโครงการรีสอร์ท คีย์คงไม่ได้มาแค่คนเดียวแน่... เขากำลังพาฝูงไฮยีน่ามาขยี้พวกเธอให้จมดินในค่ำคืนนี้ “คุณไม่เข้าใจหริหรอก...” เสียงของรินรดาแหบพร่าผิดจากยามปกติที่ชอบใช้ประโยคเชือดเฉือน น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยจนคนฟังอย่างพริมาต้องชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปที่ประตู พริมาหันกลับมามองเจ้านายสาวที่เธอเคยคิดว่า ‘น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก’ รินรดากำลังสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ ภาพลักษณ์ทายาทตระกูลดังที่ผู้คนต่างเกรงกลัว พังทลายลงเหลือเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่าลำพัง “ถ้าไม่พูดแล้วฉันจะเข้าใจได้ยังไงล่ะคะ” พริมาถอนหายใจยาว เดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าโซฟา ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับคนตัวสูงกว่า “เลิกสร้างกำแพงแล้วพูดออกมาค่ะรินรดา ก่อนที่ประตูบานนั้นจะพังลงมาจริงๆ” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาคู่นั้นไหวระริก ก่อนจะเงยขึ้นสบตาพริมาอย่างจำยอม ความเย่อหยิ่งถูกถอดทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงความเปราะบางที่พริมาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้หญิงคนนี้ “คีย์... เขาไม่ได้แค่ต้องการเอกสาร” รินรดาเอמהเสียงสั่นเครือ มือเรียวบางเอื้อมมาควชายเสื้อสูทของพริมาไว้โดยไม่รู้ตัว ราวกับมันเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในโลกที่กำลังถล่มทลาย “เขากำลังจะทำลายทุกอย่างที่พ่อกับฉันสร้างมา... และฉัน... ฉันปกป้องมันไว้ไม่ได้” หยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตากลมโตก่อนจะร่วงเผาะลงบนหลังมือของพริมา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงทุบประตูด้านนอกที่ยังคงคำรามก้อง แต่ในห้องนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเธอทั้งคู่กลับลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง พริมานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวแปลกๆ เมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของรินรดาออกแรงกำเสื้อเธอแน่นขึ้น ภาพของยัยตัวแสบจอมเหวี่ยงหายวับไปกับตา เหลือเพียงความรู้สึกบีบคั้นบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ปากร้ายๆ ที่ชอบต่อปากต่อคำหายไปไหนหมดไม่รู้ รู้ตัวอีกที ปลายนิ้วเรียวของพริมาก็ยื่นไปเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนนั้นแผ่วเบา โดยปราศจากคำพูดถากถางใดๆ “ร้องไห้ตอนนี้ไม่ช่วยอะไรหรอกนะคะ...” พริมาเอ่ยเสียงนุ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาที่มองอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากความท้าทายกลายเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้าง “เพราะถ้าคุณคิดจะพัง ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนลากคุณกลับขึ้นมาเอง... จำไว้” รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นสัมผัสกับผิวแก้ม หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความกลัวเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นไหวในอีกรูปแบบหนึ่ง ดวงตาทั้งคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดแต่น่าหลงใหลอย่างประหลาด ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงทีละน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มรดรินเข้าหากันจนสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความหวาดกลัว เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างด้านข้างแตกกระจายพร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ปีนเข้ามาจากระเบียงด้านนอก พริมาผุดลุกขึ้นสัญชาตญาณความระแวงทำงานทันที แต่ยังไม่ทันที่เธอจะดึงรินรดาให้หลบพ้นวิถีอันตราย แสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายราวกับเจ้าของบ้าน “อุ๊ย... ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับเลขาฯ คนเก่งสินะครับเนี่ย” รินรดาหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาผ่านร่องกระจกแตก คีย์ยืนยันตัวตนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนมุมปากของอดีตคนรักเก่าที่พกพามีดสั้นประกายวาววับในมือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบทั้งลุ้นนี้นะคะ