ความในใจที่ถูกซ่อนไว้

แฟ้มเอกสารในมือของพริมาแทบจะร่วงหล่นลงพื้น เมื่อธันวาหยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากองกระดาษร่างแบบที่ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนภาพความเสียหายตรงหน้า ก่อนจะหันขวับมาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก บรรยากาศรอบตัวของสถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบและเย็นชาในเวลานี้ เหมือนกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ทว่าน่าสะพรึงกลัวจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ฝีมือใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ความเงียบงันรอบบริเวณกดทับลงมาบนบ่าของพริมาจนแทบทรุด "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ... เอ๊ย ไม่รู้ครับ! ฉันหมายถึง ไม่รู้ค่ะ!" พริมาเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นเคยก่อนจะรีบละล่ำละลักแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นคิ้วเข้มของธันวาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม "ฉันหมายถึง ฉันเพิ่งเดินมาถึงพร้อมคุณนี่แหละค่ะ... เอ้ย! คุณธันวา!" เธออยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดเสียตรงนั้น ความลนลานนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับนักวิจารณ์ปากกล้าผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน แต่วินาทีนี้ สายตาที่ธันวากำลังใช้สำรวจตรวจตราเธอมันช่างคมกริบเสียยิ่งกว่าคัตเตอร์บนโต๊ะทำงาน ธันวาหรี่ตามองหญิงสาวที่กำลังยืนกอดแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าสวยเชิดที่มักจะเชิดใส่เขาด้วยความมั่นใจเสมอในยามนี้กลับเต็มไปด้วยพิรุธอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนพริมาต้องถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องสตูดิโอเย็นเยียบ "คุณมาทำอะไรที่โต๊ะทำงานผมตั้งแต่เช้า พริมา" คำถามนั้นไม่ใช่การกล่าวหา แต่เป็นการคาดคั้นที่บีบให้เธอต้องหาทางเอาตัวรอด "ก็... ก็คุณทิ้งเอกสารสำคัญไว้บนโต๊ะส่วนกลาง แล้วฉันจะรู้ไหมล่ะคะว่านี่คืออาณาจักรหวงห้ามของคุณ!" เธอยังคงรักษาสีหน้าแข็งกร้าวไว้ได้แม้หัวใจจะเต้นระรัวเป็นกลองเพล "อีกอย่าง ฉันไม่ได้แตะต้องอะไรพวกนั้นสักหน่อย แค่เดินมาดูว่าใครมันบังอาจเอาแบบร่างโปรเจกต์เรือธงของคุณมากองเกลื่อนพื้นต่างหาก!" ธันวานิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก พริมาต้องแหงนหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าแผงอกกว้างอยู่ห่างจากปลายจมูกเธอแค่เอื้อม "ปากเก่งเหมือนเดิม" ธันวาเอ่ยเสียงพร่า สายตาคมทอดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอนิ่ง "แต่ท่าทางลุกลนเมื่อครู่ มันไม่เหมือนคนบริสุทธิ์ใจเลยสักนิด" "ฉันไม่ได้ทำ!" พริมาเสียง Hiss ใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด มือบางผลอกแผงอกเขาออกเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง "ถ้าฉันจะรื้อโต๊ะคุณ ฉันใช้สันหนังสือกระแทกหัวคุณไม่ดีกว่าเหรอ จะมาเสียเวลาทำลายข้าวของทำไม!" มุมปากของสถาปนิกหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง แต่มันกลับทำให้พริมารู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมพรางบางอย่างที่เขาขุดรอไว้ "นั่นสินะ... คุณปากร้ายขนาดนั้น คงไม่เลือกใช้วิธีลอบกัดลับหลังหรอก" ธันวาว่าพลางก้มลงหยิบกระดาษแผ่นที่กระจัดกระจายขึ้นมาพิจารณา "แต่ถ้าพูดถึงเรื่อง 'ลับหลัง' คุณก็น่าจะถนัดพอตัว... โดยเฉพาะการเขียนบทความวิจารณ์ด้วยนามปากกาปริศนา" กึก! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกะโหลก พริมาเบิกตากว้าง สมองที่เคยแล่นฉิวราวกับติดเทอร์โบหยุดทำงานไปชั่วขณะ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอยเลือดบนใบหน้าสูบฉีดจนร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู นามปากกาปริศนา? หรือว่าเขาจะรู้เรื่องบทความชมผลงานของเขาเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้ว? บทความชิ้นนั้น... บทความที่เธอตั้งใจใช้นามปากกาแฝงเพื่อเขียนชื่นชมแนวคิดงานออกแบบของธันวาอย่างหมดเปลือก ทั้งที่ปกติเธอจะคอยหยิบยกจุดบกพร่องมาจิกกัดเขาออกสื่ออยู่เสมอ ความรู้สึกชื่นชมที่ล้นปรี่จนห้ามใจไม่ไหวทำให้เธอเผลอเขียนมันออกไปด้วยความจริงใจ แต่ถ้าหากธันวารู้เข้าว่านักวิจารณ์ปากกล้าคนนี้แอบปลาบปลื้มเขา... ศักดิ์ศรีที่เธอสะสมมาทั้งชีวิตคงมลายหายสิ้น! "คุณ... คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง!" พริมาปฏิเสธเสียงสูงอย่างไร้ความแนบเนียน ดวงตากลมโตหลบวูบไปทางอื่นอย่างพิรุธ ธันวาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาวางกระดาษในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับพราวระยับด้วยประกายความขบขันเจือความอ่อนโยนที่พริมาไม่เคยเห็นมาก่อน "บทความในนิตยสาร *Arch-Insight* ฉบับล่าสุด..." ธันวาจงใจเว้นจังหวะเพื่อดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้า "ใช้นามปากกาว่า 'เงาจันทร์' ชื่นชมงานออกแบบศาลาพักผ่อนริมน้ำของผมเสียจนแทบจะยกขึ้นหิ้ง ทั้งที่ปกติคุณคือนักวิจารณ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการสับแหลกไม่ไว้หน้าใคร... แปลกดีนะครับ ว่าไหม?" พริมาอ้าปากค้าง สมองตื้อตันไปหมด คำแก้ตัวร้อยแปดพันเก้าที่เตรียมไว้กระเจิงหายไปในอากาศ เธอพยายามจะอ้าปากเถียงแต่ลำคอกลับตีบตันเสียดื้อๆ "ฉัน... ฉันแค่... เขียนไปตามเนื้อผ้า..." เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ "ตามเนื้อผ้า?" ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง คราวนี้เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย "ข้อความทิ้งท้ายที่บอกว่า *'แม้ตัวงานจะเย็นชา แต่สถาปนิกผู้สร้างสรรค์กลับซ่อนความอบอุ่นไว้ในทุกรายละเอียดที่สัมผัสได้'*... นี่คือคำวิจารณ์เชิงสถาปัตยกรรม หรือจดหมายบอกความในใจกันแน่ครับ พริมา" ใบหน้าของพริมาร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ความอับอายและเขินอจัดตีรวนกันจนน้ำตาคลอเบ้า เธอเงยหน้าขึ้นจ้องเขาด้วยความโกรธปนเขินที่หาทางออกไม่ได้ "คุณมัน... คนเจ้าเล่ห์!" เธอยกมือขึ้นทุบไหล่กว้างของเขาแก้เก้อ "รู้แล้วทำไมไม่พูดตั้งแต่แรก มายืนต้อนฉันให้จนมุมเล่นสนุกมากหรือไง!" "ผมไม่ได้สนุก" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก "ผมแค่... ดีใจ ที่ได้รู้ว่าภายใต้คำวิจารณ์เผ็ดร้อนที่คุณใช้ฟาดฟันผมมาตลอด ความจริงแล้ว... คุณมองเห็นตัวตนของผมจริงๆ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงรอบข้างพลันเงียบหายไป ปลายนิ้วเรียวของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมออกไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้พริมาสะดุ้งเฮือกแต่กลับไม่ยอมขยับหนี หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป หากแต่มันเต็มไปด้วยถ้อยคำมากมายที่ไม่ได้เอื้อnนเอ่ยออกมา ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปาก พริมาหลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก เตรียมรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกสตูดิโอดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราเข้ามาพร้อมกับเสียงใสของเด็กฝึกงาน "พี่ยะ... พี่ธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ! แบบร่างโปรเจกต์ใหญ่ที่หายไป... มีคนเอาไปวางไว้ที่โต๊ะรับรองแขก พร้อมกับ... โน้ตข้อความด่ากราดว่าเราออกแบบห่วยแตกค่ะ!" ธันวาชะงักกึก เขาผละตัวออกจากพริมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ขณะที่พริมาลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ หายนะครั้งใหม่พุ่งเข้าชนเต็มแรงจนลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปสนิทใจ ขอขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามจากใจ "ดรากอนไรเดอร์" ครับ