เมื่อศัตรูต้องมาเจอกันอีก

เอกสารสัญญาจ้างฉบับล่าสุดถูกวางกระแทกลงบนพื้นโต๊ะประชุมกระจกใส เกิดเสียงดังทึบที่สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของ ‘Atelier T’ สถาปัตยกรรมสตูดิโอชื่อดัง ธันวาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองกระดาษแผ่นนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมนาฬิกาสายหนังสีดำราคาแพงยังคงหมุนปากกาหมึกซึมในมืออย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนภาพของหญิงสาวผู้ยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มมุมปากของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่กำลังสนุกกับการเหยียบย่างเข้ามาในถ้ำของเสือ "แปลกดีนะครับ ทั้งๆ ที่คุณเคยเขียนบทความวิจารณ์ผลงานชิ้นโบแดงของผมว่า 'ไร้จิตวิญญาณและเหมือนกล่องกระดาษทิชชู่อัดแท่ง' แต่สุดท้าย คุณกลับมารับงานเป็นที่ปรึกษาด้านภาพลักษณ์ให้กับบริษัทของผม... เงินมันหอมหวานขนาดนั้นเลยหรือครับ คุณพริมา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่วาจาเชือดเฉือนจนคนฟังต้องขบกรามแน่น พริมาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เธอขยับแว่นกันแดดแบรนด์ดังขึ้นไปเหน็บไว้บนกลุ่มผมลอนสลวย ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกนิดจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงครึ่งก้าว "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะ... เอ่อ ขอโทษที เผลอติดปาก" พริมาจงใจเว้นจังหวะ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบ "ฉันไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่นักหรอก ถ้าท่านประธานใหญ่ของคุณไม่เอาสัญญาฉบับนี้ไปยื่นเสนอค่าตัวที่สูงจนปฏิเสธไม่ได้... อีกอย่าง ฉันแค่อยากมาพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่า สถาปนิกผู้เย่อหยิ่งจนไม่ยอมฟังเสียงใคร จะมีหน้าตาอย่างไรเวลาที่ภาพลักษณ์พังทลายลงเพราะคำแนะนำของฉัน" ธันวาหยุดหมุนปากกา ปากกาโลหะราคาแพงถูกวางลงกระทบผิวโต๊ะอย่างนุ่มนวล แต่หนักแน่นพอจะหยุดบทสนทนาวาจาเชือดเฉือนนั้นลงได้ชั่วคราว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความเครียด ความสูงของเขาทำให้พริมาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา แต่นั่นไม่ได้ทำให้แววตาของเธอลดความพยศลงเลยแม้แต่น้อย "ภาพลักษณ์ของบริษัทผมจะไม่มีวันพัง... เพราะผมเป็นคนคุมทุกรายละเอียดด้วยตัวเอง" ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอ "แต่ถ้าคุณคิดจะเข้ามาป่วนงานของผมเพื่อแก้แค้นเรื่องบทความวิจารณ์เมื่อเดือนก่อนล่ะก็... ผมเตือนไว้ก่อนว่าคุณคิดผิด" "งั้นก็รอดูฝีมือของ 'ที่ปรึกษา' คนนี้ก็แล้วกันค่ะ คุณธันวา" พริมาเชิดหน้าขึ้น ท้าทายสายตาเย็นชาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว หัวใจเธอกำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ ธันวาคือสถาปัตยกรรมชิ้นยากที่เธอยังถอดรหัสไม่สำเร็จ และเธอก็เกลียดความจริงที่ว่า... สายตาคมกราบของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอยากถอยหนีเลยแม้แต่น้อย กลับดึงดูดให้เธออยากเข้าไปทุบกำแพงน้ำแข็งนั้นให้พังทลายลงด้วยซ้ำ บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงดึงดูดประหลาดระหว่างความเย็นชาของสถาปนิกหนุ่มและความพยศของนักวิจารณ์สาวกำลังหลอมรวมกันเป็นความตึงเครียดที่อันตราย ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรตอกกลับไป เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายความเงียบ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของเลขาหนุ่มหน้าตาตื่น "คุณธันวาครับ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงแล้วครับ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่เซ็นสัญญาไว้เมื่อเช้า" ธันวากวาดสายตาคมกริบกลับไปที่ประตู ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... คนที่เขาไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ