การประชดประชัน

เอกสารในมือของเมธาสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงบีบ ไม่ใช่เพราะความกลัว หากแต่เป็นความสะใจที่ได้เห็นรอยร้าวบนหน้ากากน้ำแข็งของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยพลาดท่าให้ใคร กวินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมากลับทำให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เย็นยะเยือกราวกับถูกแช่ด้วยไนโตรเจนเหลว "ของแบบนี้ ถ้าเก็บรักษาไว้ไม่ดีพอ วันหนึ่งมันก็ต้องหลุดมาอยู่ในมือคนที่เห็นคุณค่ามากกว่า... คุณว่าจริงไหมครับ ริน" เมธาจงใจหันไปยิ้มหวานให้กับร่างบางที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างประตูกระจก รินเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับตื้อตันไปหมด เอกสารในมือของเมธามันคือโปรเจกต์ลับที่เขาและกวินช่วยกันขุดค้นข้อมูลมาทั้งคืน ทำไมมันถึงไปโผล่อยู่ที่คู่แข่งตัวฉกาจได้ กวินแค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองเอกสารฉบับนั้นด้วยความเหยียดหยัน ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกอย่างที่เมธาคาดหวัง ร่างสูงก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าศัตรูตัวฉกาจ ระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นใกล้จนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ "ของปลอมต่อให้เอามาเคลือบทองคำแท้ มันก็ยังเป็นแค่ขยะรีไซเคิลอยู่วันยังค่ำ เมธา... นายคิดว่าฉันโง่พอจะเก็บบัญชีหนังหมาตัวจริงไว้ในที่ที่หมาข้างถนนจะคาบไปกินได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอื้อonเอ่ยออกมาอย่างไม่รีบร้อน ทว่าทุกคำกลับคมกริบทิ่มแทงลึกถึงกระดูกดำ เมธาหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้ากระตุกเกร็ง "ปากดีไปเถอะกวิน ถ้าบอร์ดบริหารได้เห็นเอกสารฉบับนี้... ไม่แน่ว่าตำแหน่งซีอีโอที่คุณนั่งอยู่อาจจะสั่นคลอนจนลุกไม่ขึ้นก็ได้" "ก็เชิญเอาไปฟ้องพวกแก่หัวหงอกนั่นดูสิ เผื่อฉันจะใจดีช่วยสงเคราะห์ค่าป้ายหลุมศพให้บริษัทนายล่วงหน้า" กวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ไร้ความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้น รินยืนมองการปะทะคารมนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความโกรธที่เมธาเล่นสกปรกผสมปนเปไปกับความหมั่นไส้ท่าทีลอยหน้าลอยตาของคนตัวสูงที่ยังคงปากร้ายได้โล่ ต่อให้สถานการณ์ตอนนี้จะวิกฤตแค่ไหน กวินก็ไม่เคยคิดจะลดอีโก้ลงเลยสักนิด "ถ้าเล่นลิเกฉากนี้จบแล้ว ก็กรุณาไสกหัวออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาหิ้วปีกนายออกไป" กวินปรายตามองเมธาด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เมธากัดฟันกรอด เก็บเอกสารในมือเข้าแฟ้มด้วยความโมโห ก่อนจะหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้รินอีกครั้ง "ไว้เราค่อยคุยกันเรื่องโปรเจกต์นี้นะครับริน... คนเก่งๆ อย่างคุณ ไม่ควรมาเสียเวลากับคนไร้หัวใจแบบนี้หรอก" พูดจบ เมธาก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกวินที่ยืนตีหน้านิ่งสนิทและรินที่กำลังหายใจฮึดฮัดด้วยความอึดอัด บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางกลับอึมครึมจนน่าหายใจไม่ออก กวินหันขวับกลับมามองหน้าคนตัวบางที่ยืนเม้มปากแน่นอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ "ยืนบื้ออยู่ทำไม หรือว่ารอให้มันกลับมาจูงมือออกไป?" น้ำเสียงห้วนจัดถูกพ่นออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความหงุดหงิดในอก รินตวัดสายตากลับทันที ความอดทนที่สะสมมาทั้งวันขาดผึ่งลงตรงนั้น "นี่คุณ! จะหาเรื่องฉันไปถึงไหน หูตาคุณออกจะกว้างไกล ทำไมปล่อยให้เอกสารสำคัญหลุดไปถึงมือเมธาได้เล่า อย่ามาพาลใส่ฉันนะ!" "ฉันพาลเหรอ?" กวินแค่นหัวเราะ ก้าวเท้าเข้าประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วจนรินต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูกระจก แรงกดดันมหาศาลจากร่างสูงทำให้รินต้องแหงนหน้าขึ้นมองด้วยความไม่ยอมแพ้ "ถ้าไม่ใช่เพราะความสะשלแหละสะเพร่าของเธอ มัวแต่ไปยืนทำหน้าซื่อตาใสให้ไอ้เมธามันหยอด เอกสารนั่นมันจะบินไปอยู่กับมันได้ยังไง!" "ฉันไม่ได้สะเพร่า!" รินสวนกลับเสียงดัง ไม่ยอมลดละความมั่นใจ "ฉันเก็บมันไว้อย่างดีในลิ้นชักรหัส คนที่จะเปิดได้มีแค่ฉันกับคุณเท่านั้นแหละ... หรือว่าคุณเป็นคนเอาไปให้มันเอง เพื่อจะหาเรื่องไล่ฉันออก!" กวินชะงักไปนิด ดวงตาคมวับจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววตัดพ้อและท้าทายในเวลาเดียวกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนหัวใจที่เคยด้านชาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง แต่วาจาที่พ่นออกมากลับสวนทางกับความรู้สึกสิ้นเชิง "หحก... คิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นเลยรึไง ถึงต้องให้ฉันลงทุนเอาความลับบริษัทไปแลกกับการเขี่ยเธอทิ้ง" กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรินจนขนลุกซู่ "แต่ถ้าอยากให้ไล่ออกนัก ก็ลองทำตัวให้มันน่ารักกว่านี้หน่อยสิ เผื่อฉันจะเมตตาเซ็นใบลาออกให้" "ไอ้คนหลงตัวเอง!" รินผลักอกแกร่งเต็มแรงจนกวินเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกต้อนจนมุม "เก็บความเมตตาของคุณเอาไว้ใช้ตอนใกล้ลงโลงเถอะค่ะ ฉันไม่ต้องการ!" "ปากดีแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะ... สักวันฉันจะจัดการให้เธอกลืนคำพูดตัวเองไม่ลงเลยทีเดียว" กวินกัดฟันกรวด ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ ระหว่างความโกรธ กับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังสั่นคลอนหัวใจ รินเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมแพ้แม้แต่นินทาเดียว "เชิญตามสบายเลยค่ะท่านซีอีโอ เพราะคนอย่างริน... ไม่เคยกลัวคนปากแข็งอย่างคุณหรอก!" ทั้งคู่ยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความขัดแย้งที่คุกรุ่นจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเปลวไฟ ต่างฝ่ายต่างฝ่ายต่างพยายามงัดเอาความเย็นชาและคำพูดเชือดเฉือนมาเกราะกำบังหัวใจตัวเองไว้ โดยไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันแม้แต่นิดเดียว กริ๊งงงง! เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัด กวินละสายตาออกจากใบหน้าหวานอย่างไม่เต็มใจนัก ร่างสูงหมุนตัวเดินกลับไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยใบหน้าบึ้งตึง "มีอะไร" เสียงทุ้มห้วนเอ่ยถามห้วนๆ "ท่านประธานคะ... คือว่า..." เสียงสั่นเครือของเลขานุการหน้าห้องดังลอดออกมาผ่านสเปกเกอร์โฟน ทำให้กวินและรินต้องหันไปมองด้วยความฉงน "มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังเดินตรงไปที่ห้องทำงานของคุณค่ะ ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง... เขาบอกว่าเป็น... เอ่อ... คู่หมั้นของคุณค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น กวินชะงักกึก สีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นความมืดมนในเสี้ยววินาที ร่างสูงหันขวับกลับมามองรินที่ยืนกอดอกมองอยู่ด้วยสายตาสงสัย ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยيยหยัน โดยมีสายตาตื่นตระหนกของเลขาฯ วิ่งตามเข้ามาติดๆ "สวัสดีค่ะกวิน... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะตะเอง จำคู่หมั้นคนนี้ได้หรือเปล่าคะ?" หัวใจของรินกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำประกาศกร้าวจากหญิงสาวผู้มาใหม่ ขณะที่กวินยืนนิ่งสนิทราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อบุคคลที่เขาไม่อยากเจอหน้าที่สุดในชีวิต... กลับมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว! *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความแซ่บและดราม่าพริกสิบเม็ดในตอนนี้ แล้วมาลุ้นระทึกกับปมรักปมร้ายในตอนต่อไปด้วยกันนะคะ!