ความแตกแยกครั้งแรก

กระดาษเอกสารสัญญาบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกปัดร่วงลงพื้นด้วยหลังมือของชายหนุ่ม เสียงกระดาษกระจัดกระจายราวกับใบไม้แห้งที่ถูกลมพายุซัดสาด แต่เสียงนั้นยังไม่น่าตกใจเท่ากับแววตาคุกกรุ่นราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ทุกสิ่งที่ขวางหน้าของกวิน CEO หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและไร้ที่ติ "เกมนี้... ฉันเป็นคนเดินหมากตาต่อไป ริน... เธอเตรียมตัวตอบคำถามเรื่องงานแต่งของเราได้เลย" คำประกาศกร้าวจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือในเวลานี้ หาใช่คำขู่เรื่องงานแต่งบ้าๆ นั่นไม่... หากแต่เป็นชื่อของ 'เมธา' ศัตรูตัวฉกาจที่เพิ่งก้าวเข้ามามีอิทธิพลเหนือการตัดสินใจของเขาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง กวิน!" รินตวาดกลับเสียงสั่นด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะกลัวอำนาจมืดของอีกฝ่าย แต่เพราะความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผลของคนตรงหน้าต่างหากที่ทำให้เขาอยากจะกรี๊ด "นี่มันเรื่องงานของผม ทำไมคุณต้องดึงเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับโปรเจกต์นี้ด้วย!" "เรื่องส่วนตัว?" กวินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นต่ำๆ ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินทีละก้าวอย่างคุกคาม จนร่างโปร่งต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ "เธอเรียกว่าเรื่องส่วนตัวเหรอ ริน? การที่คู่หมั้นของฉันแอบไปรับเอกสารลับจากมือของเมธา... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ฉันเนี่ยนะ เรียกว่าเรื่องส่วนตัว!" "ผมไม่ได้แอบ! ผมแค่วานให้คุณเมธาช่วยประสานงานเรื่องเอกสารส่งออกให้ เพราะเห็นว่าทางนั้นเขามีลู่ทางเร็วกว่า..." "แล้วเธอก็เชื่อมัน?" กวินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ถูกแปลงสภาพเป็นความเกรี้ยวกราด เขาเอื้อมมือไปบีบปลายคางมนของรินไว้แน่นพอประมาณ ไม่ให้หนีไปไหน บังคับให้ดวงหน้าหวานต้องแหงนเงยขึ้นสบตา "ริน... สมองเธอมันมีไว้คั่นหูหรือไง ถึงได้ไม่รู้ว่าไอ้เมธามັນคิดจะทำอะไรอยู่ มันไม่ได้หวังดีกับเธอ และมันยิ่งไม่ได้หวังดีกับบริษัทของฉัน!" "ปล่อยนะ! เจ็บนะกวิน!" รินปัดมือหนาออกอย่างแรงด้วยความฉุนเฉียว ดวงตาคู่สวยฉายแววตวัดมองด้วยความไม่ยอมแพ้ "ใช่สı! ผมมันโง่! ผมมันไม่มีสมองในสายตาคุณนี่! ถึงได้ต้องคอยมารับฟังคำสั่งและคำดูถูกจากคุณอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน! ถ้าคุณไม่ไว้ใจผมตั้งแต่แรก แล้วจะมาหมั้นกับผมทำไมวะ!" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น คำว่า 'หมั้น' ที่หลุดออกมาจากปากของรินไม่ได้ทำให้กวินรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งตอกย้ำความเปราะบางในความสัมพันธ์ที่พวกเขาสร้างขึ้นมาบนผลประโยชน์และความหวาดระแวง กวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวและเย็นชาดังเดิม "ใช่... ฉันอาจจะพลาดเองที่เลือกเธอมาผูกพันด้วย" กวินแค่นยิ้มหยัน ปรบมือช้าๆ ให้กับความดื้อรั้นของคนตรงหน้า ประโยคเชือดเฉือนถูกพ่นออกมาทีละคำอย่างเลือดเย็น "ในเมื่อเธอเลือกที่จะเชื่อใจ 'ไอ้เวรนั่น' มากกว่าคู่หมั้นตัวเอง งั้นก็เชิญไปทำงานร่วมกับมันให้พอใจเถอะ... แต่อย่าหวังว่าฉันจะยอมเซ็นอนุมัติโปรเจกต์นี้ให้เธออีกต่อไป!" "คุณกวิน!" รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ระดับความโกรธพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "คุณใช้อารมณ์ตัดสินงานอีกแล้วนะ! โปรเจกต์นี้พวกเราเหนื่อยกันมาตั้งกี่เดือน ทำไมคุณถึงทำตัวเผด็จการแบบนี้!" "เพราะฉันเป็นเจ้าของบริษัทนี้! และฉันมีสิทธิ์ที่จะเขี่ยเศษสวะคนไหนก็ได้ออกไปจากชีวิต รวมถึงโปรเจกต์นี้ด้วย!" กวินตวาดลั่น เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องจนกระจกใสแทบสั่นสะเทือน ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่งลง ณ วินาทีนั้น "ออกไปจากห้องของฉันซะ! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างมาด้วยมือตัวเองจริงๆ!" รินจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด และลึกๆ แล้ว... มันมีความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนหายใจไม่ออก รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางอย่างสมเพชตัวเอง "ได้... อยากไล่นักใช่ไหม? งั้นก็เชิญนั่งบริหารความประสาทแดกของคุณไปคนเดียวเถอะ!" รินสะบัดหน้าหนี หยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมากอดแนบอก แล้วก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูด้วยความเร็ว ทว่าในจังหวะที่มือเรียวกำลังจะหมุนลูกบิดประตูเพื่อหนีให้พ้นจากบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งกวินและรินชะงักกุนซือในใจพร้อมกัน ประตูไม้สักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกริ่มที่มุมปาก ใบหน้าหล่อเหลาแบบเจ้าเล่ห์และดวงตาแพรวพราวคู่นั้น... ทำให้รินต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง "อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของคู่รักข้าวใหม่ปลามันหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มของ 'เมธา' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับเอกสารฉบับสำคัญในมือที่ถูกชูขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน กวินหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่อย่างน่ากลัว ในขณะที่รินยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์วิกฤตที่กำลังประเดประداเข้ามาพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "พันธะร้ายร้อยใจปากแข็ง" ด้วยกันนะคะ