ง้อด้วยการกระทำ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกลิ่นวานิลลาจางๆ ลอยอบอวลอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินในเวลานี้เท่ากับกล่องกระดาษสีดำผูกริบบิ้นสีเงินเงาวับที่วางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะทำงาน มันมาวางอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้... รู้แต่เพียงว่าในออฟฟิศที่พนักงานทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่มีใครกล้าอาจหาญเอาของแปลกปลอมมาวางบนโต๊ะของเลขาฯ หน้าห้อง CEO คนนี้ได้ นอกจากคนๆ เดียวที่มีคีย์การ์ดทุกซอกทุกมุมตึก รินหรี่ตามองกล่องนั้นด้วยความสงสัยระคนหมั่นไส้ นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ while สมองประมวลผลถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด ความปากแข็งระดับพรีเมียมของกวิน CEO หนุ่มผู้ไม่เคยยอมรับความผิดอะไรเลยในชีวิต ทำให้เขาต้องเดาทางไม่ถูกว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นตลกอะไรอีก "มองจนกล่องจะทะลุเป็นรูอยู่แล้วนะริน จะกินเข้าไปเลยไหมล่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของกวินที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้บริหารหนุ่มโชว์หราอยู่ในอากาศ เจ้าตัวกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยสายตานิ่งสนิท แต่ถ้าคนสังเกตุกาลไกลจะเห็นว่ามุมปากหยักลึกนั้นกระตุกน้อยๆ อย่างรอคอยปฏิกิริยา รินแค่นหัวเราะในลำคอ หันขวับไปมองหน้าคนที่ตีสีหน้าตายด้านแต่แววตากลับไวกว่าความคิด "อ้าว ท่านประธาน... นึกว่าใคร เอาอะไรมาวางไว้บนโต๊ะคนอื่นแบบนี้ ไม่กลัวมันระเบิดเหรอคะ หรือว่าหมดปัญญาเคลียร์งาน เลยเอาของแปลกๆ มาขู่ให้ผมเสียสมาธิ" "ปากดี" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มดุแต่ไม่มีร่องรอยความโกรธเคืองเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ถ้าสมองคุณใช้คิดเรื่องงานได้ครึ่งหนึ่งของเรื่องแซะผม ป่านนี้โปรเจกต์คงอนุมัติไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เปิดดูซะสิ... หรือว่าไม่กล้า กลัวว่าในนั้นจะเป็นระเบิดจริงๆ อย่างที่ปากว่า?" "เหอะ กลัวตายล่ะ" รินเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย มือเรียวเอื้อมไปหยิบกล่องสีดำสนิทนั้นขึ้นมาพลิกดูรอบหนึ่ง ริบบิ้นผูกไว้อย่างประณีตบรรจงจนน่าหมั่นไส้สำหรับผู้ชายที่ชอบอ้างว่ายุ่งจนไม่มีเวลาหายใจอย่างกวิน ปมเชือกถูกแกะออกอย่างไม่ค่อยจะทะนุถนอมนัก ฝากล่องถูกเปิดออกเผยให้เห็นสิ่งของข้างในที่ทำให้นัยน์ตาคู่สวยต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ข้างในนั้นคือ ‘ทาร์ตไข่สูตรพิเศษ’ จากร้านดังฝั่งย่านเมืองเก่า ที่ต่อคิวกันยาวเหยียดข้ามวันข้ามคืน และที่สำคัญ... มันคือร้านโปรดที่รินเคยบ่นอุบอับให้ฟังเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าอยากกินนักหนา แต่ไม่มีเวลาไปต่อคิวซื้อ และข้างๆ กล่องขนมยังมีปากการุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นที่เขาบ่นว่าทำหายไปเมื่อวานนี้วางแนบไว้อย่างดิบดี รินช้อนสายตากลับขึ้นมองหน้าคนให้ทันที แววตาไหววูบไปวูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบด้วยรอยยิ้มเยาะกวนประสาทตามสไตล์ "อุ๊ย... ตายแล้ว" รินจงใจลากเสียงยาว "นี่มันขนมร้านโปรดผมนี่นา แถมปากการุ่นที่คิดว่าสูญพันธุ์ไปแล้วก็ยังมานอนแอ้งแม้งอยู่ในนี้ด้วย... ท่านประธานเก็บตกของเหลือจากใครมาแจกผมหรือเปล่าคะเนี่ย หรือว่าเก็บตกขยะแถวไหนมา?" กวินขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะอีกนิด ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่หวานราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง มือหนาทั้งสองข้างเท้าลงกับขอบโต๊ะ โน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย "ถ้าคิดว่าเป็นของเหลือ ก็โยนทิ้งถังขยะไปซะสิครับ" กวินเสียงทุ้มต่ำลง กระซิบชิดริมหรี่ตา "แต่ถ้าคิดว่ามันคือความพยายามอันน้อยนิดของคนปากแข็งแถวนี้ ที่อยากจะง้อคนเรื่องandเบื้องหลังอย่างคุณ... ก็หุบปากแล้วกินเข้าไปซะ" คำสารภาพที่หลุดออกมาแบบมึนๆ งงๆ และไร้ความโรแมนติกโดยสิ้นเชิงตามแบบฉบับของกวิน ทำให้รินถึงกับชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความหวั่นไหว แต่ภายนอกยังคงรักษาฟอร์มจัดไว้ได้อย่างเหนียวแน่น "อุ๊ย หูฝาดไปหรือเปล่าคะเนี่ย CEO ผู้ยิ่งใหญ่ยอมรับตรงๆ แล้วเหรอว่ากำลัง 'ง้อ' ผมอยู่? นึกว่าชาตินี้จะปากแข็งจนต้องเอาปูนซีเมนต์มาโบกปากซะอีก" รินยิ้มหวานหยด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "แต่เสียดายจัง... ขนมแค่นี้ คิดว่าจะซื้อใจผมได้เหรอคะ? น้อยไปหน่อยมั้งท่านประธาน" "ริน" กวินกดเสียงต่ำลง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความหมั่นเขี้ยวระคนเอ็นดู ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เขารู้สึกจนมุมได้เท่าไอ้เด็กแสบตรงหน้ามาก่อนเลย "อย่าท้าทายผมให้มันมากนักนะ" "อ้าว ผมไม่ได้ท้าทายสักหน่อย แค่พูดความจริง..." รินยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อกๆๆ* ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับนัดหมาย กวินยืนตัวตรงจัดสูทให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบตึงเป็นปกติ ขณะที่รินรีบหันไปหยิบเอกสารขึ้นมาแสร้งทำเป็นตรวจเช็กตัวเลขทันที ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'เมธา' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินيسพิเคราะห์ที่เคลือบยาพิษ ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพร้อมกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่กวาดมองระหว่างกวินและรินสลับกันไปมา "ขอโทษทีครับ... ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนหรือเปล่าเนี่ย?" เมทายิ้มเยาะ น้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน "พอดีผมเอาเอกสารสัญญาฉบับปรับปรุงมาให้เซ็น... แต่ดูท่าทางแล้ว ท่านประธานกวินคงกำลังยุ่งอยู่กับการ 'ง้อ' เลขาฯ มากกว่าจะสนใจเรื่องงานสินะครับ?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความอบอุ่นกำกวมกลายเป็นมาคุขึ้นมาทันที กวินหันขวับไปมองหน้าเมธาด้วยแววตาดุดัน รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "คุณไม่มีมารยาทหรือไงเมธา ถึงได้เดินเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต" กวินเสียงกร้าว ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เมทยายักไหล่อย่างไม่สะท้าน เดินลอยชายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของรินมากขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองกล่องทาร์ตไข่บนโต๊ะก่อนจะยิ้มเหยียด "อ๋อ... ขนมร้านนี้เองเหรอครับที่ท่านประธานลงทุนไปต่อคิวซื้อมาเอง... ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าคนอย่างคุณกวิน จะยอมลดตัวมาทำเรื่องแบบนี้เพื่อคนๆ เดียว... สนใจจะย้ายมาทำงานกับผมไหมล่ะครับคุณริน รับรองว่าผมจะดูแลดีกว่าให้มานั่งกินขนมแก้เซ็งในออฟฟิศแคบๆ นี่แน่นอน" รินหุบยิ้มฉับทันที ดวงตาสวยคมตวัดมองเมธาด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง กำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "ขอบคุณสำหรับข้อเสนอนะครับคุณเมธา" รินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มการค้าถูกยกขึ้นมาประดับบนใบหน้าอย่างเย่อหยิ่ง "แต่พอดีว่าผมไม่ชอบกินของโหล... และที่สำคัญ ผมเกลียดคนมารยาททรามที่ชอบเสือกเรื่องชาวบ้านเป็นที่สุดครับ" เมธาหน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อเจอคำพูดจิกกัดแบบเจ็บแสบสวนกลับมาแบบไม่ไว้หน้า กวินที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ไม่รอให้เมธาได้อ้าปากเถียงกลับ ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินโดยอัตโนมัติ มือหนายกขึ้นโอบรอบเอวบางของเลขาฯ ส่วนตัวไว้หลวมๆ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนและเด็ดขาด ดวงตาคมกริบของกวินจ้องเขม็งไปยังเมธา รอยยิ้มเยาะเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าเรื่องงานคุณยังจัดการได้ห่วยแตกเหมือนนิสัยส่วนตัว ก็ไสหัวออกไปจากห้องของผมซะก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาโยนคุณออกไป" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ กดดันจนเมธาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เมธากัดฟันกรอด ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาที่กวินและรินสลับกัน ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง ทว่า... ก่อนที่มือของเมธาจะเอื้อมไปถึงลูกบิดประตู รินก็เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "อ้อ คุณเมธาคะ..." เมธาชะงัก หันกลับมามองด้วยความฉุนเฉียว รินยกยิ้มมุมปาก ชี้ไปที่กล่องทาร์ตไข่บนโต๊ะด้วยปลายนิ้วเรียวสวย ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้กวินต้องแอบลอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว "ลืมเอาขยะพวกนี้ติดมือออกไปทิ้งด้วยนะคะ พอดีแถวนี้... เขาไม่ต้อนรับขยะเปียกค่ะ" *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนแซ่บในตอนนี้ แล้วมาลุ้นระทึกกับการปะทะคารมขั้นสุดในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!