กวินเริ่มรู้ตัวว่าเสียของรัก

ความเงียบงันในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ไม่เคยน่ากลัวเท่าคืนนี้เลยค่ะ กวินโยนเอกสารโปรเจกต์ร้อยล้านบาทลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น ความเงียบสะท้อนเสียงนั้นกลับมาจนน่าหูอื้อ ปกติแล้ว ช่วงเวลานี้ควรจะมีเสียงบ่นงصบแงบจากคนตัวเล็กที่ชอบเดินถือแก้วโกโก้อุ่นๆ เข้ามาป่วนสมาธิ หรือไม่ก็เสียงเถียงฉอดๆ เวลาที่เขาเอ่ยปากแซวเรื่องรสนิยมการแต่งตัว แต่วันนี้... ไม่มีอะไรเลย นอกจากความว่างเปล่าที่เย็นเยียบและกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นวานิลลาผสมชาขาวที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศราวกับจะเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขา "ริน..." ชื่อนั้นหลุดจากริมฝีปากหยักลึกแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน รู้สึกว่าหัวใจตัวเองมันร่วงหล่นลงไปกองที่ตาตุ่มอย่างแท้จริง เขายังจำสายตาดุดันและประโยคสุดท้ายก่อนที่รินจะหันหลังเดินออกจากห้องนี้ไปได้ขึ้นใจ *'ถ้าคุณยังคิดว่าทุกอย่างตีเป็นมูลค่าเงินได้ ก็เชิญอยู่กับความสมบูรณ์แบบไร้หัวใจนี่ไปคนเดียวเถอะค่ะคุณกวิน'* ตอนนั้นเขามันไอ้คนปากแข็ง ศักดิ์ศรีบ้าบออะไรนั่นมันค้ำคอจนอ้างคำว่า 'เหตุผลทางธุรกิจ' ออกไปเพื่อรั้งอีกฝ่าย ทั้งที่ความจริงในใจมันร้องตะโกนก้องว่าอย่าไป แต่ปากเจ้ากรรมดันพ่นคำพูดทำร้ายจิตใจออกมาราวกับอยากจะไล่ให้พ้นสายตา กวินยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะเดินสำรวจไปทั่วห้อง โซฟาตัวยาวที่เคยมีร่างโปร่งนอนขดตัวอ่านหนังสือการ์ตูน ตอนนี้ไร้ร่องรอย เคาน์เตอร์ครัวที่เคยมีร่องรอยการทำอาหารเงอะงะแต่น่าเอ็นดู ปราศจากเสียงกระทบกันของจานชาม แม้แต่แก้วกาแฟคู่ที่รินเคยซื้อให้โดยสลักชื่อย่อกวนๆ ของพวกเขาก็ถูกวางคว่ำไว้อย่างเป็นระเบียบในตู้... ราวกับเจ้าตัวไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาที่นี่เลย บ้านที่เคยสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติในสายตาเขา บัดนี้กลับกลายเป็นกรงทองที่อ้างว้างและหนาบีบหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก "ให้ตายสิ..." กวินสบถกับตัวเอง น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความหงุดหงิดที่ระคนอยู่กับความตระหนก ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่เย็นเฉียบ ปลายนิ้วเรียวนวดขมับตัวเองแรงๆ เพื่อขับไล่ภาพรอยยิ้มหยันและแววตารlวร้าวของรินที่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด ออกไปไม่ได้เลย เขากำลังจะสูญเสียรินไปจริงๆ ใช่ไหม? ผู้ชายปากจัดที่มั่นใจในตัวเองมาตลอดชีวิต เพิ่งสำนึกได้ในวินาทีนี้เองว่า ความเงียบเหงาที่ไม่มีอีกคนอยู่กวนใจ มันทรมานเสียยิ่งกว่าการขาดทุนโปรเจกต์ใหญ่หลายร้อยล้านเสียอีก เมธา คู่แข่งตัวฉกาจที่คอยแต่จะหาจังหวะเข้ามาแทรกแซง ป่านนี้คงกำลังยิ้มเยาะอยู่ที่ไหนสักแห่งกับการตัดสินใจโง่ๆ ของเขา ไม่ได้... เขาจะยอมปล่อยมือไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! กวินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบทอประกายมุ่งมั่นระคนร้อนรน มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขึ้นมากดเบอร์โทรออกหาคนสนิทเพื่อสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ซ่อนความสั่นพร่าไว้ภายใต้ความเร่งรีบ ทว่าในจังหวะที่นิ้วกำลังจะกดโทรออกนั้นเอง... *กริ๊งงง-* เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ งفดงามและกะทันหันจนกวินชะงักฝ่ามือที่กำลังก้าวเดิน หัวใจที่เคยหล่นวูบกลับกระหน่ำเต้นโครมครามขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความหวังที่ริบหรี่ รินอย่างนั้นหรือ? หรือจะเป็นเมธาที่บุกมาเยือนถึงถิ่นยามวิกาล? กวินสาวเท้าก้าวฉับไปยังประตูหน้าด้วยความรวดเร็ว มือหนาบิดลูกบิดแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความลังเล ทว่าภาพเบื้องหลังบานประตูที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่ร่างโปร่งของคนที่เขากำลังเฝ้าคิดถึงด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบในอก... แต่เป็นข้อความด่วนบนหน้าจอแท็บเล็ตจากระบบรักษาความปลอดภัย พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงมุมทางเดินมืดสนิท และก่อนที่กวินจะได้เอ่ยปากถามอะไร ร่างของบุคคลที่สามก็ก้าวล่วงล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัว พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่เอ่ยประโยคทำลายล้างความหวังทั้งหมดลงในพริบตา "ตกใจเหรอครับคุณกวิน... ดูท่าทางคุณตอนนี้ คงไม่รู้สินะครับว่าตอนนี้รินเขาไปนั่งดื่มอยู่ที่ไหน และกำลังซบอยู่บนไหล่ของใคร..." *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจดีกับ "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ*