ตามล่าตามง้อ

หน้าจอสมาร์ทโฟนราคาแพงในมือหนาสั่นระรัวเป็นครั้งที่สิบของชั่วโมง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กวินสนใจในนาทีนี้ สิ่งที่ผู้บริหารหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบกำลังจ้องเขม็ง คือหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาที่แสดงพิกัดจีพีเอสสัญญาณมือถือของริน ซึ่งนิ่งสนิทอยู่ที่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองริมแม่น้ำเจ้าพระยามาเป็นเวลาสามชั่วโมงเต็มแล้ว "คุณรินคะ... คุณกำลังคิดจะเล่นเกมอะไรกับผมกันแน่" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครในโลกธุรกิจ กลับกำลังเต้นรัวด้วยความหวาดวิตกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ตั้งแต่คืนที่เกิดเรื่องปะทะคารมกันอย่างรุนแรงจนรินหิ้วกระเป๋าใบเล็กหนีหายออกไปจากเพนต์เฮาส์ของเขา โลกทั้งใบของกวินก็ปั่นป่วนจนแทบไม่เป็นอันทำ ก้าวรีย์สูทราคาแพงถูกถอดโยนไว้เบาะหลังรถยนต์คันหรูนานแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่คุกรุ่น กวินก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในล็อบบี้ของคอนโดมิเนียมชื่อดังด้วยรัศมีแผ่รังสีความเย็นชาจนพนักงานต้อนรับถึงกับไม่กล้าสบตา แต่ทว่า... ปัญหาใหญ่ไม่ได้อยู่ที่การเข้ามาในตึกนี้ แต่อยู่ที่การ์ดห้องพักของรินที่เขาไม่มีต่างหาก! "ขอโทษนะคะคุณกวิน ทางเราไม่สามารถให้คีย์การ์ดสำรองหรือเปิดห้องของคุณรินให้ได้ค่ะ เป็นกฎความปลอดภัยที่เคร่งครัดมากค่ะ" พนักงานต้อนรับสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทาขณะเงยหน้ามองซีอีโอหนุ่ม กวินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันแต่แฝงความร้อนใจอย่างปิดไม่มิด "ผมเป็นสาม... เอ่อ เป็นคนรักของเจ้าของห้องนั้น มีเรื่องด่วนสำคัญมาก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา คุณรับผิดชอบไหวเหรอ" "เอ่อ... แต่ว่า..." ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและกวินกำลังจะหมดความอดทนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "โอ๊ะ โอ... ดูท่าทางท่านซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ จะโดนปฏิเสธจากเด็กฝึกงานของผมซะแล้วสิครับ" กวินหันขวับไปมองทันที เมธากำลังยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนด้วยท่าทีสบายๆ สวมสูทสีเข้มเข้ารูปและรอยยิ้มเยาะเย้ยที่กวินอยากจะซัดให้ร่วงลงไปกองกับพื้นนัก เมธาก้าวเข้ามาใกล้ ชูคีย์การ์ดในมือหมุนเล่นไปมาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "นายมาทำอะไรที่นี่ เมธา" กวินเค้นเสียงลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "ผมก็มาหารินน่ะสิครับ พอดีเมื่อเช้า... รินโทรหาผม บอกว่าเบื่ออากาศแถวนี้ อยากหาคนพาไปทานอาหารริมน้ำบรรยากาศดีๆ และบังเอิญเหลือเกินที่ห้องนี้... ผมก็มาหาบ่อยจนจำรหัสผ่านได้ด้วยสิครับ" เมธายัก คำพูดของเมธาดั่งน้ำสาดเข้ากองไฟ ความหึงหวงและโทสะพุ่งพล่านจนกวินแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ มือหนากระชากคอเสื้อสูทของเมธาเข้ามาประชิดตัวทันทีด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว "แกพูดว่าอะไรนะ!" กวินคำรามเสียงต่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "อุ๊ย ใจเย็นก่อนสิครับคุณกวิน ที่นี่ที่สาธารณะนะ... อีกอย่าง ถ้าคุณใช้กำลังตอนนี้ รินลงมาเห็นพอดี เขาคงยิ่งเกลียดและกลัวคุณเข้าไปใหญ่เลยล่ะครับ" เมธายิ้มเยาะ ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าแม้แต่น้อย มือเรียวยกขึ้นปัดมือของกวินออกอย่างถือดี กวินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลในอก เขาปล่อยมือจากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างจำใจ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งแต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ ริน... กล้าดียังไงถึงไปติดต่อกับคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของเขา แถมยังบอกว่าจะไปทานข้าวด้วยกันอีก! "นายไม่มีวันได้ตัวรินไปหรอก เมธา" กวินเค้นเสียงประกาศกร้าว "งั้นก็พิสูจน์สิครับ ว่าระหว่างคุณกับผม ใครกันแน่ที่มีสิทธิ์ในตัวรินมากกว่ากัน" เมธายิ้มกริ่ม ก่อนจะเดินนำลิฟต์ VIP ไปอย่างไม่สะทกสะท้าน กวินกัดฟันกรอด สาวเท้าก้าวตามเข้าไปในลิฟต์ทันทีโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่านี่อาจจะเป็นกับดักที่เมธาขุดล่อไว้ แต่ต่อให้ข้างหน้าจะเป็นเหวนรก เขาก็ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด ในเมื่อรินเป็นคนของเขา ต่อให้พลิกแผ่นดินหา รินก็ต้องกลับไปเคลียร์กับเขาให้รู้เรื่อง! ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นที่ชั้นเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด เมธาก้าวเดินนำไปยังห้องพักเป้าหมายอย่างคุ้นเคย ก่อนจะแตะคีย์การ์ดและกดรหัสผ่านประตูห้อง เสียงปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออก กวินพุ่งพรวดผลักประตูเข้าไปก่อนเป็นคนแรกด้วยความร้อนรน กวาดสายตาดุจเหยี่ยวสำรวจไปทั่วห้องโถงกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหรา "ริน!" กวินตะโกนเรียกชื่อคนรักลั่นห้อง ความเงียบงันคือคำตอบแรกที่สะท้อนกลับมา ไม่มีร่างโปร่งบางของคนที่เขาตามหาอยู่ในห้องนั่งเล่น กวินขมวดคิ้วมุ่น เดินสำรวจลึกเข้าไปเรื่อยๆ เปิดประตูทุกบานด้วยความระแวง เมธาเดินตามเข้ามาด้วยท่าทีสบายใจเฉิบ วางกระเป๋าลงบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ "รินไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกครับคุณกวิน เขาอาจจะแค่ออกไปข้างนอกแล้วลืมมือถือไว้... โอ๊ะ หรือว่า..." เมธาแกล้งทำเป็นอุทานเบาๆ เมื่อเห็นหน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานของรินสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นโชว์หรา กวินไวเท่าความคิด ร่างสูงปราดเข้าไปคว้าสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นขึ้นมาทันที สายตากวาดมองข้อความบนหน้าจอลดทอนความโกรธลงชั่วขณะ แต่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนสงสัย ข้อความจากเบอร์แปลกส่งมาว่า: *"แผนสำเร็จดีมากครับคุณริน ทางนั้นคงกำลังวิ่งวุ่นตามหาคุณหัวซุกหัวซุนแล้วล่ะครับ ตามนัดหมาย เจอกันที่สนามบินเที่ยวบินเที่ยงคืนนี้..."* กวินชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ รินไม่ได้อยู่กับเมธา... และนี่ไม่ใช่การนัดเดทดินเนอร์ แต่รินกำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นมาก! "หมายความว่ายังไง..." กวินพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน "หืม? อะไรเหรอครับคุณกวิน หรือว่ารินเขากำลังจะ..." เมธาที่ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นถึงกับหน้าถอดสีเมื่ออ่านข้อความนั้นทัน ทว่า... ก่อนที่กวินจะได้คิดวิเคราะห์อะไรต่อ ประตูห้องนอนใหญ่ด้านหลังก็เปิดผางออกอย่างกะทันหัน ร่างโปร่งบางในชุดลำลองสบายตา กางเกงยีนส์เซอร์ๆ กับเสื้อยืดสีดำสนิท ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่กวินคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาด้วยแววตาท้าทาย ราวกับกำลังมองดูละครสัตว์ฉากใหญ่ "ตามหาผมเหรอครับ... คุณซีอีโอจอมเผด็จการ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างลอยชาย รินยิ้มมุมปาก เดินทอดน่องเข้ามาใกล้กวินที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน "เหนื่อยหน่อยนะครับ ที่ต้องวิ่งวุ่นตามผมทั่วเมืองแบบนี้... สนุกดีไหมล่ะ?" กวินสูดหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาอีกรอบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างบางที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้า หมอนี่... กล้าดีมากนะที่ปั่นหัวเขาเล่นซะเปื่อยขนาดนี้! กวินก้าวเข้าไปประชิดตัวรินด้วยความเร็วสูงจนอีกฝ่ายผถอยหลังก้นชนกับขอบโต๊ะทำงาน มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอันตราย "เก่งมากนะริน... กล้าปั่นหัวผมเล่นงั้นเหรอ คิดเหรอว่าจะหนีผมพ้น หืม?" รินใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ของคนตรงข้าม แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงแย้มยิ้มกวนประสาทกลับไป ไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด "พ้นไม่พ้น... ก็ลองดูสิครับ เพราะไฟลท์บินไปนิวยอร์กของผม จะออกในอีกสามชั่วโมงนี้แล้ว..." รินกระซิบตอบเสียงเบาหวิว ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "งั้นเหรอ..." กวินหัวเราะในลำคอ แววตาลึกล้ำจนรินอ่านไม่ออก "งั้นก็ลองดูว่าเครื่องบินจะออกทัน หรือว่าคุณจะโดนผมขังไว้บนเตียงนี้จนลุกไม่ขึ้นก่อนกันแน่!" ************************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจดีกับ "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ