กับดักของกวิน

ปลายนิ้วอุ่นจัดที่แตะอยู่บนลาดไหล่บอบบางถูกปัดออกอย่างไม่ใยดี ไม่ใช่ฝีมือของริน แต่เป็นแรงกระชากจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวราวกับพายุหมุน เมธาเซถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ ขณะที่รินยังคงยืนนิ่ง หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งฉุนเฉียว ทั้งประหม่า และ... หวาดหวั่นอย่างประหลาด อุณหภูมิในห้องประชุมใหญ่ดิ่งฮวบลดลงจนติดลบ กวินไม่ได้มองหน้าเมธาแม้แต่หางตา แต่สายตาดุดันราวกับซาตานกลับจดจ้องอยู่ที่รอยยิ้มเจื่อนบนใบหน้าของคู่แข่งทางธุรกิจ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างเขาทั้งสองอย่างถือสิทธิ์ "ประชุมนอกรอบเรื่องโปรเจกต์นี้ จบลงแค่นี้ค่ะคุณเมธา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่ากลัวจนน่าขนลุก "ส่วนริน... อยู่เคลียร์เอกสารต่องับบิลการประชุมที่ห้องทำงานส่วนตัวของผม เดี๋ยวนี้" เมธายิ้มหยัน ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้จะรู้ทันเกมทวงคืนอำนาจของซีอีโอหนุ่มเลือดร้อน "ก็ได้ครับ หวังว่าคุณกวินจะเคลียร์งานเก่งเหมือนอย่างที่ปากพูดนะ... ไว้เจอกันใหม่ครับน้องริน" ประโยคหลังตั้งใจหันมาขยิบตาให้รินโดยเฉพาะ ซึ่งนั่นทำให้กวินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างสูงส่งเสียง 'หึ' ในลำคออย่างดูแคลน ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวของรินแล้วออกแรงดึงให้เดินตามออกไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "โอ๊ย! คุณกวิน มือผมนี่ไม่ใช่ข้อต่อปลาหมึกนะ จะได้ดึงเอาๆ เจ็บเป็นไหมเล่า!" รินโวยวายเสียงดังตลอดทางเดินยาวที่เงียบสงบยามดึก พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก แต่ยิ่งดึง กวินก็ยิ่งบีบกระชับแน่นขึ้นไปอีก จนกระทั่งประตูห้องทำงานส่วนตัวถูกผลักเปิดออก และร่างของทั้งคู่ก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปด้านใน แกร๊ก! เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นสะท้อนก้องในความเงียบ รินใจหายวาบ ผถลึงตาใส่ร่างสูงที่เดินมาดักหน้า ปิดตายเส้นทางหนีออกไปทางประตูอย่างเลือดเย็น บรรยากาศรอบตัวกวินในยามนี้ช่างกดดันและอันตรายเสียจนคนปากเก่งอย่างเขายังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ "ล็อกห้องทำไมคะคุณกวิน จะคุยงานหรือจะกักขังหน่วงเหนี่ยว เลือกเอาสักอย่างสิ!" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาเรียจะเริ่มถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้านหลังแล้วก็ตาม กวินไม่ตอบ ร่างสูงก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจรินตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ไล่เรื่อยมาจนถึงริมฝีปากที่เอาแต่ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุดหย่อน ความเงียบระหว่างกันน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า "เมื่อกี้สนุกมากไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูก เมื่อกวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน "สนุกอะไรของคุณ พูดเพ้อเจ้ออะไรอีกเนี่ย ถอยไปเลยนะ!" รินเบือนหน้าหนีสายตาดุคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนสูดกลิ่นอายความเป็นตัวตนของอีกฝ่ายเข้าไปเต็มปอดต่างหากที่ทำให้สมองเขาปั่นป่วน "ยืนให้ท่ามัน หรือชอบให้ผู้ชายคนอื่นมาแตเนื้อต้องตัวแบบนั้น?" กวินแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเจือความเยียบเย็นและริษยาที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "ปากบอกว่าเกลียดผมนักหนา แต่กับไอ้เมธา กลับยืนยิ้มรับไมตรีให้มันจับไหล่หน้าตาเฉย ริน... เธอเห็นผมเป็นตัวตลกเหรอ?" "พูดจาบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" รินหมดความอดทน ผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรงด้วยสองมือ "ผมจะยืนยิ้มให้ใคร หรือใครจะมาแตะเนื้อต้องตัวผม มันก็เรื่องส่วนตัวของผม คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกผมแบบนี้ ห๊ะ!" หมับ! มือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของรินรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่อีกมือจะตรึงเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับจู่โจมที่รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติด แผ่นหลังแนบสนิทไปกับชั้นหนังสือด้านหลัง ขณะที่ร่างหนาของกวินโน้มทับลงมา กักขังเขาไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์ "มีสิทธิ์อะไรเหรอ?" กวินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนรินขนลุกซู่ "มีสิทธิ์ในฐานะเจ้าหนี้... และมีสิทธิ์ในฐานะคนที่เธอไม่มีวันหนีพ้นยังไงล่ะ" "คุณมันบ้า ปล่อยนะ!" รินดิ้นรนสุดแรงเกิด ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนอย่างดุดัน "ถ้าเรียกผมมาดึกๆ เพื่อจะมาพูดจาไร้สาระแบบนี้ ผมกลับล่ะ!" "คิดเหว่าเข้ามาในนี้แล้วจะออกไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ" กวินก้มลงมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุด แววตาคมปลาบฉายประกายบางอย่างที่ลึกล้ำและอันตรายเกินกว่าจะคาดเดา "ริน... รู้ไหมว่าเธอดื้อเกินไปแล้ว และคนดื้อๆ แบบนี้ สมควรโดนลงโทษยังไงถึงจะเข็ดหลาบ" "คุณจะทำอะ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างอย่างไร้ความปรานี รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด แรงปะทะและความดุดันในทีแรกทำเอาเขาตัวแข็งทื่อ กวินไม่ได้แค่จูบเพื่อสั่งสอน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการเรียกร้องที่รุนแรงจนแทบหลอมละลาย รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและแฝงความโหยหาบางอย่างทำให้รินแทบหายใจไม่ทัน มือที่เคยพยายามผลักไสค่อยๆ อ่อนแรงลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างน่าละอาย กลิ่นอายความเป็นกวินโอบล้อมตัวเขาไว้ทุกทิศทาง จนยากจะปฏิเสธว่าหัวใจดวงนี้กำลังทรยศเขาอีกครั้ง ทว่า... ในวินาทีที่รินเริ่มจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยหน้าห้องทำงานก็ดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปังๆ ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนที่ทะลุผ่านเข้ามา "คุณกวินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทถูกเจาะ... ข้อมูลโปรเจกต์ทั้งหมดกำลังจะหลุดครับ!" กวินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาดุดันตวัดมองไปทางประตูวับหนึ่ง ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อของคนที่ยังหอบหายใจโยนความตกใจไม่หาย "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... ริน" ขอบคุณสำหรับกำลังใจและทุกคอมเมนต์ที่น่ารักนะคะ ตุ๊กตาโบราณซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ!