ใกล้ชิดเกินไปแล้ว

"เกมของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... ริน" ประโยคท้าทายนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ขณะที่ฝ่ามือเรียวของฉัน—เอ๊ย ของริน—เพิ่งจะผลักแผงอกกว้างของกวินออกไปได้ไม่ถึงคืบ ทว่าเสียงกริ่งเตือนภัยแหลมสูงก็กรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดในสำนักงานใหญ่ลงอย่างไม่ทันตั้งตัว แสงไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบไหวอยู่สองสามครั้งก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวที่สาดส่องสลับกับเงาตะคุ่มในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ แรงกระตุกวูบใหญ่ทำเอาหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลิฟต์โดยสารตัวหรูที่ควรจะพาเราดิ่งลงสู่ชั้นจอดรถ กลับติดค้างอยู่ระหว่างชั้นยี่สิบห้าและยี่สิบสี่อย่างไร้ความปรานี "ให้ตายส... ระบบไฟสำรองบ้าอะไรเนี่ย" รินสบถเบาๆ พลางควานหาสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูท ทว่าหน้าจอกลับปราศจากสัญญาณโดยสิ้นเชิง คลื่นโทรศัพท์กลายเป็นศูนย์ในพริบตาเดียว "เลิกพยายามหาคลื่นเถอะครับ... ในนี้ไม่มีสัญญาณหรอก" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาดังขึ้นในความมืด พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ CEO หนุ่มที่ขยับเข้ามาประชิดโดยที่รินไม่ทันตั้งตัว "คุณกวิน ถอยไปหน่อยได้ไหมคะ ตรงนี้มัน... แคบเกินไปแล้วนะ" รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบของตัวลิฟต์ ไหล่บางถูกกักไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรงที่วางทาบลงบนผนังทั้งสองข้าง กลายเป็นกรงล้อมกลายๆ โดยฝีมือของคนปากร้าย กวินไม่ถอย แถมยังโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบในความมืดสลัวคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้ชายตรงหน้า ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "กลัวเหรอครับ คุณรินปากเก่งคนเมื่อกี้หายไปไหนซะแล้วล่ะ" น้ำเสียงเย้าแหย่เจือความเย่อหยิ่งจงใจยั่วประสาท รินรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดพวงแก้ม "ใครกลัวกันคะ ฉันแค่... รำคาญต่างหาก หลบไปเลยนะ คุณตัวหนักจะตายอยู่แล้ว" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองเพลจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันด้วยซ้ำ ความใกล้ชิดระดับมิลลิเมตรนี้ทำให้สติที่สะสมมานานแทบจะกระเจิง "ปากดีไม่เปลี่ยน..." กวินพึมพำเสียงพร่า สายตาดุคมเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอีกครั้ง ความเงียบในลิฟต์แคบๆ ทวีความกดดันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดเจน รินรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างน่าประหลาด ยิ่งกวินขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนในท้อง มือเรียวที่ยกขึ้นดันอกอีกฝ่ายไว้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทเนื้อดีของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ถ้าเมธาเห็นสภาพคุณตอนนี้ คงจะตาสว่างสินะ ว่าคนที่นั่งแท่นบริหารอย่างคุณกวิน แท้จริงแล้วมีนิสัยชอบฉวยโอกาสในที่มืดนี่เอง" รินจงใจหยิบชื่อศัตรูหัวใจขึ้นมาอ้าง เพื่อดึงสติของตัวเองให้หลุดพ้นจากมนต์สะกดประหลาดนี้ ได้ผล... กวินชะงักไปนิด รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวเขาทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นในความมืด ก่อนที่เขาจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเย้ยหยัน "อย่าเอาชื่อผู้ชายคนนั้นมาพูดในเวลาแบบนี้... ริน" นํ้าเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและดุดันขึ้นจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาอีกจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหู "คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้คุณไปยุ่งกับมัน" "ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ล่ะคะ ในเมื่อเมธาเขาก็—อุ๊บ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อกวินใช้ฝ่าหนาประคองท้ายทอยของรินไว้แน่น แล้วกดริมฝีปากลงมาปิดกั้นเสียงเถียงดื้อรั้นนั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ความนุ่มนวลไม่ได้ถูกนำมาใช้ในวินาทีแรก มีเพียงความดุดันและเอาแต่ใจที่แสดงออกถึงความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามเก็บซ่อนมาตลอด รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงประท้วงที่ควรจะมีกลับละลายหายไปกับสัมผัสร้อนผ่าวที่แนบชิด กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นแล่นพล่านไปตามกระแสเลือด หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าในวินาทีที่รินเริ่มคล้อยตามและเผยริมฝีปากตอบรับสัมผัสนั้นอย่างไม่รู้ตัว เสียงระฆังเตือนภัยดังกริ๊งใหญ่ พร้อมกับแสงไฟนีออนบนเพดานที่สว่างวาบขึ้นฉับพลัน! ประตูลิฟต์ด้านหน้าเลื่อนเปิดออกพร้อมกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดปรานของบุคคลที่สามที่ยืนรอความช่วยเหลืออยู่ด้านนอก... เมธากำลังยืนมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของคู่แข่งทางธุรกิจแข็งค้างไปในทันที ขณะที่กวินค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายลิ้นแตะริมฝีปากตัวเองช้าๆ สายตาคมกริบหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ความเกรงกลัว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ!