คำพูดเชือดเฉือน

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงในมือของกวินถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ราวกับว่าถ้าเขาออกแรงมากกว่านี้อีกนิด มันคงแหลกคั้นคามือเหมือนกับความอดทนของเขาที่ใกล้จะหมดลงเต็มที ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองหน้าคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม แต่มันกวาดมองสำรวจชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของรินด้วยสายตารังเกียจแกมสมเพช "เสื้อผ้าราคาแพง เครื่องประดับแบรนด์เนม... เมธามันคงลงทุนไม่น้อยเลยสินะ ถึงได้ยอมทุ่มทุนสร้างเพื่อให้ได้หมาล่าเนื้อตัวใหม่มาประดับข้างกาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยกระแสความเย้ยหยันและบาดลึก รินที่กำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มชะงักมือทันที ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างไม่นึกกลัว ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะยกยิ้มหยันออกมาอย่างร้ายกาจไม่แพ้กัน "หมาล่าเนื้อเหรอคะคุณกวิน? โอ๊ะ... ใช้คำเปรียบเปรยได้ต่ำตมสมเป็นคุณดีนี่คะ แต่เสียใจด้วยนะ พอดีฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในกรงทองของคุณ ที่จะให้ใครมาจูงจมูกไปไหนมาไหนก็ได้ แล้วอีกอย่าง... ชุดนี้รินซื้อเอง รูดบัตรเครดิตตัวเอง ไม่ได้รบกวนเงินในบัญชีของคุณสักบาท กรุณาใช้สมองอันปราดเปรื่องของคุณคิดให้ดีก่อนจะเห่าอะไรออกมานะคะ" "ริน!" กวินกระแทกแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่นจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบข้างแทบจะหลอมละลาย รินถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงห้องทำงานส่วนตัวอย่างไร้ทางหนี ทว่า... รินไม่มีวันยอมจำนนต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด "ทำไมคะ? โดนจี้ใจดำหรือไง ถึงได้ทำหน้าเป็นยักษ์มารขนาดนี้" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันมองตรงเข้าไปในดวงตาคู่คมที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ "หรือว่าที่คุณปรีแตกใส่ฉันเป็นฟืนเป็นไฟแบบนี้... เพราะคุณกำลังหึง?" คำพูดนั้นทำเอากวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววูบด้วยอารมณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกจนเกินกว่าจะคาดเดา แต่แล้วมันก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่แสนจะใจร้ายและพร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "หึง? เธอเอาสมองส่วนไหนคิดว่าฉันจะรู้สึกแบบนั้นกับคนเห็นแก่ตัวอย่างเธอ?" กวินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหفก พ่นลมหายใจร้อนผ่าวรดข้างแก้มเนียน "จำสถานะของตัวเองเอาไว้ให้ดี ริน... เธอเป็นแค่ 'ของเล่นชั่วคราว' ที่หมดราคาค่างวดไปแล้ว และต่อให้เธอจะวิ่งไปซุกอกเมธาหรือผู้ชายหน้าไหน มันก็ไม่มีค่าอะไรในสายตาฉันทั้งสิ้น!" เพียะ! ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนแก้วสากของกวินอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบผิวเนื้อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงบ รินหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ไหล่บางสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าวแต่พยายามสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้เอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอ กวินหันหน้าไปตามแรงตราบาป รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏเด่นชัดบนผิวแก้วเข้ม แต่น่าแปลกที่เขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มเพียงแค่ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองช้าๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องรินด้วยแววตานิ่งสนิท... แววตาที่เยียบเย็นจนน่ากลัว "ตบได้ดีนี่..." กวินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "แต่จำไว้... ทุกความเจ็บที่เธอทำกับฉันวันนี้ เธอจะต้องชดใช้มันคืนเป็นร้อยเท่า" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่รินจะทันได้ตอบโต้ด้วยวาจาเจ็บแสบใดๆ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงโปร่งของเมธาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจในชัยชนะ ดวงตากวาดมองสภาพที่ชิดใกล้กันจนเกินงามของคนทั้งคู่ด้วยแววตารื่นเริง "อุ๊ย... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" เมธาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเอื้อมมือโอบไหล่บางเอาไว้ต่อหน้าต่อตากวิน "พอดีผมมารับ 'ว่าที่คู่หมั้น' กลับบ้านน่ะครับ... หวังว่าคุณกวินคงจะไม่ว่าอะไรนะครับ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องก็ดิ่งฮวบลดลงจนติดลบ กวินไม่ได้มองหน้าเมธา แต่สายตาดุดันราวกับซาตานกลับจดจ้องอยู่ที่มือของเมธาซึ่งวางอยู่บนไหล่ของริน แน่นิ่ง... แต่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้เป็นชิ้นๆ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะคะ!