รอยร้าวในที่ทำงาน

"ถ้าคุณยังเดินวนเวียนอยู่แถวโต๊ะทำงานผมอีกสามรอบ ผมจะถือว่าคุณกำลังสมัครตำแหน่งเลขานุการส่วนตัว... นอกเวลางาน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นจากกรอบประตูห้องทำงานกระจกใสไม่ได้ดังมากนัก แต่เพียงพอจะทำให้รินที่กำลังแสร้งทำเป็นตรวจเอกสารอยู่หน้าโต๊ะของเพื่อนร่วมงานสะดุ้งสุดตัว เอกสารในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น หากมือเรียวไม่ได้รีบคว้าเอาไว้เสียก่อน รินสูดลมหายใจเข้าลึก, ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย ไร้พิรุธ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและสายตาดุราวกับเหยี่ยว กวินยืนกอดอกพิงกรอบประตู เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม "บอสคะ ตาฝาดหรือเปล่าคะเนี่ย ฉันแค่มารับแฟ้มจากพี่ภา ไม่ได้เดินวนค่ะ... ฉันเดินตรง แค่ขามันยาวเลยก้าวหลายรอบหน่อย" รินสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายที่ทำเอากวินอยากจะเดินเข้าไปจับตีเสียให้เข็ด บรรยากาศในแผนกการตลาดเวลานี้เงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน พนักงานหลายคู่แอบเหลือบมองเจ้านายหนุ่มกับเด็กปั้นคนโปรด (ที่ช่วงนี้ดูจะมีข่าวหนาหูเป็นพิเศษ) ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ เสียงซุบซิบที่เคยดังระงมเมื่อครู่ราวกับนัดกันเงียบเสียงลงทันทีที่ร่างสูงของกวินปรากฏตัว สายตาของทุกคนไม่ได้โง่ ภาพที่เห็นตลอดสัปดาห์นี้มันฟ้องชัดเจน—การที่ซีอีโอผู้รักความสมบูรณ์แบบยอมลงมาเดินตากแอร์ที่แผนกนี้วันละสามรอบ การที่กาแฟแก้วโปรดบนโต๊ะทำงานของกวินมักจะมีโน้ตลายมือหวัดๆ พร้อมสติกเกอร์รูปแมวกวนๆ แปะอยู่เสมอ และที่สำคัญที่สุด... ท่าทีที่กวินยอมให้รินเถียงกลับโดยไม่เคยไล่ออกนอกห้องสักครั้ง "เดินตรงจนเฉียดโต๊ะผมไปสามรอบเนี่ยนะ ริน?" กวินหรี่ตามอง ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ขายยาวๆ ของเขาทำให้ระยะห่างระหว่างเขากับรินลดลงอย่างรวดเร็ว จนคนฟังต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เอกสารเหล็กเสียงดังโปร้ง "ก็... ฉันจะดูว่าเอกสารของแผนกเราพร้อมส่งหรือยังต่างหากเล่า ถอยไปเลยค่ะ ตัวโตเป็นยักษ์มาบดบังรัศมีคนสวยอยู่ได้" รินเอ่ยเสียงอู้อี้เมื่อกวินก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ ฝ่ามือบางดันแผงอกอีกฝ่ายไว้เบาๆ แต่กวินกลับนิ่งสนิท ราวกับกำแพงหินที่ไม่มีวันสะเทือน "ทำงานร่วมกันมาตั้งนาน เพิ่งรู้ว่าเธอมีหน้าที่ตรวจสอบความพร้อมของคนอื่นด้วย... หรือความจริงแล้ว กำลังตรวจสอบอย่างอื่นกันแน่" กวินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของกวินทำเอารินใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะคะ คุณกวินกรุณาถอยออกไปห่างๆ ด้วยค่ะ พนักงานเขามองกันหมดแล้ว!" รินกระซิบลอดไรฟัน พยายามดันอกกว้างออก แต่ยิ่งผลัก เหมือนยิ่งเป็นการยั่วเย้าให้อีกฝ่ายได้ใจ กวินแค่นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจที่เห็นคนปากเก่งเริ่มมีอาการใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ "ให้มองสิ จะได้รู้กันไปเลยว่าใครเป็นเจ้าของพื้นที่ตรงนี้" คำพูดกำกวมเจือความเย่อหยิ่งนั้นทำเอารินตาโต ร้อนถึงขั้นต้องตอกกลับด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "ใครเป็นเจ้าของอะไรคะ! พูดจาพล่อยๆ แบบนี้ เดี๋ยวฉันก็ฟ้องแผนกบุคคลข้อหาคุกคามในที่ทำงานซะเลยนี่!" "เชิญฟ้องตามสบาย... เพราะคนที่จะนั่งเก้าอี้กรรมการสอบสวนก็น่าจะเป็นผมนี่แหละ" กวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายกาจที่นานๆ ครั้งจะปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น ทำเอาหัวใจของรินกระตุกวูบอย่างแรง รอยร้าวในความสัมพันธ์ที่เคยมีแต่การปะทะคารม เริ่มก่อตัวเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทั้งหอมหวานและอันตรายในคราวเดียวกัน แต่ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงกระแอมไออย่างจงใจก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง "ขอโทษนะครับ บอส... พอดีคุณเมธาจาก เอ็มไพร์ กรุ๊ป มาถึงแล้วครับ รอนายอยู่ที่ห้องรับรองพิเศษครับ" เสียงของเลขาหนุ่มทำลายมนต์สะกดนั้นลงในพริบตา กวินผละตัวออกช้าๆ สายตาคมกราบมองรินด้วยแววตาดุดันที่แฝงความเสียดายไว้ลึกซึ้ง ก่อนจะหมุนตัวกลับด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นดังเดิม ทิ้งให้รินยืนหายใจหอบถี่พิงตู้เอกสารอยู่คนเดียว เมธา... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะงาบทั้งโปรเจกต์และตัวรินไปพร้อมๆ กัน! รินกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นเงาร่างของเมธาก้าวเข้ามาสมทบจากลิฟต์ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มพราวเสน่ห์และท่าทีเจ้าเล่ห์ของเมธาที่ส่งมาให้ ทำเอารินรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด กวินชะงักฝีเท้าเมื่อเดินสวนกับเมธา บรรยากาศรอบตัวทั้งสองคนลดฮวบลงจนติดลบ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนพนักงานแถบนั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ไม่คิดว่าซีอีโอคนเก่งจะว่างมาเดินดูแลพนักงานระดับล่างด้วยตัวเองแบบนี้... หรือว่ากลัวคนของตัวเองจะปันใจไปให้คนอื่นซะก่อนล่ะครับ กวิน" เมธาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอย กวินไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองเมธาก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตารินที่ยืนอยู่ไม่ไกล "คนของผม... ต่อให้ใครหน้าไหนก็ไม่มีวันแย่งไปได้ง่ายๆ หรอกครับ ถ้าเจ้าตัวเขาไม่เต็มใจ" พูดจบ กวินก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของรินที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด ดึงเข้ามาประชิดตัวอย่างถือสิทธิ์ต่อหน้าต่อตาเมธาและพนักงานทั้งแผนกที่อ้าปากค้างกันเป็นแถบ รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่ากวินจะกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นแบบนี้กลางออฟฟิศ! "คุณกวิน! บ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยฉันนะ!" รินกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามสะบัดข้อมือออก แต่กวินกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อยู่เฉยๆ... ถ้าไม่อยากให้ผมประกาศความเป็นเจ้าของเธอให้ดังกว่านี้ตรงกลางห้องประชุม" **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนดราม่าในตอนนี้ แล้วมาลุ้นระทึกกับการปะทะคารมขั้นสุดในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!**