คนนอกที่น่ารำคาญ

“ถ้ารินยังไม่หยุดทำตัวเป็นจระเข้ขวางคลอง ผมว่าเราคงต้องทบทวนกันใหม่ว่า ตำแหน่ง ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ ของคุณ มันครอบคลุมไปถึงการก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวด้วยหรือเปล่า” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังปัง กลิ่นน้ำหอมรุ่นคลาสสิกของเขาลอยมาแตะจมูกริน ซึ่งนั่นทำให้คนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงข้ามเขาถึงกับแค่นยิ้ม รินไม่ยอมลดละสายตา เขายืดตัวตรง แววตาคมกริบสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบที่กำลังพยายามใช้ความเย็นชาปกปิดความหงุดหงิดภายใน “ไม่ต้องทบทวนหรอกครับท่านประธาน เพราะต่อให้คุณไล่ผมออกตอนนี้ พรุ่งนี้ผมก็จะโผล่มาทวงค่าจ้างที่ค้างอยู่ดี แต่อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยว่าผมสนใจชีวิตส่วนตัวคุณ... ผมแค่เบื่อที่จะต้องมานั่งตามเช็ดตามล้างเวลาคุณทำตัวงี่เง่าใส่พาร์ทเนอร์ธุรกิจ!” กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในสูทสั่งตัดพิเศษก้าวยาวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กกว่า บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปทันที ความอึดอัดที่เคยเป็นเพียงเส้นบางๆ บัดนี้กลายเป็นกำแพงเหล็กที่โอบล้อมรินไว้ “งี่เง่าเหรอ?” เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากรินเพียงไม่กี่นิ้ว “คำนั้นควรใช้กับคนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของคนอื่นโดยไม่ดูสถานะตัวเองมากกว่านะริน” “สถานะเหรอครับ?” รินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มกวนประสาท “สถานะคนที่คุณนอนกอดทุกคืนน่ะเหรอ? หรือสถานะคู่ปรับตลอดกาลที่ในใจคุณก็รู้ดีว่าขาดผมไม่ได้” กวินชะงัก สายตาที่เคยดุดันสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ เขายื่นมือออกไปราวกับจะเชยคางริน แต่ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างถือวิสาสะทำให้จังหวะการหายใจของทั้งคู่สะดุดลง กวินผละตัวออกอย่างหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น “เข้ามา” เขาตะโกนตอบ บานประตูไม้ราคาแพงถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ เธอมีดวงตากลมโตและเรียวปากสีสดที่ดูโฉบเฉี่ยวราวกับนางพญาที่หลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลชวนให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ “กวินคะ... เซอร์ไพรส์ไหม?” เสียงหวานหยดย้อยของเธอเอ่ยขึ้นทันทีที่สบตากับชายหนุ่ม รินขมวดคิ้วแน่น เขาสังเกตเห็นปฏิกิริยาของกวินที่เปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที—จากความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ กลายเป็นความนิ่งงันที่เหมือนคนถูกแช่แข็ง “มินตรา?” กวินพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ผู้หญิงคนนี้คือคนที่เคยเป็นข่าวหน้าหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน คู่หมั้นสาวผู้หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับในอดีตของกวิน หญิงสาวที่กวินเคยบอกว่า ‘ไม่มีวันกลับมา’ มินตรากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ริน เธอส่งยิ้มที่ดูเหมือนจะอ่อนหวานแต่ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก “นี่น่ะเหรอคะ คนที่ใครๆ ก็พูดถึง? ดูท่าทาง... จะเป็นคนโปรดของกวินที่ดื้อน่าดูเลยนะ” รินยืนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะเกรงกลัว แต่เพราะเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากกวิน มือหนาที่วางอยู่ข้างตัวกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน นี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติแน่ๆ “คุณมาที่นี่ทำไม” กวินถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “ก็มาทวงสิ่งที่เคยเป็นของมิน... และก็มาเตือนให้กวินรู้ ว่าช่วงเวลาที่มินไม่อยู่ กวินเผลอปล่อยให้ ‘ตัวสำรอง’ เข้ามาทำตัวเกินหน้าเกินตามากเกินไปแล้วนะ” มินตราเดินตรงเข้ามาหากวิน เธอถือวิสาสะวางมือลงบนต้นแขนของเขาอย่างคุ้นเคย รินรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่ความหึงหวงแบบไร้สติ แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า ‘เกมนี้มันกำลังจะเปลี่ยนไป’ และดูเหมือนว่ากวิน... กำลังจะเสียหลักให้กับอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอด กวินหันมามองริน สายตาของเขามีความสับสนปนกับความรู้สึกที่รินอ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังตัดสินใจเลือกอะไรบางอย่างที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต รินแค่นหัวเราะเบาๆ แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว “ถ้าคุณมีแขกพิเศษ งั้นผมขอตัวไปจัดการงานเอกสารต่อให้เสร็จนะครับ ส่วนเรื่องคู่หมั้นคนเก่า... จะคุยกันนานแค่ไหนก็เชิญตามสบาย” “ริน! เดี๋ยว!” กวินร้องเรียก แต่เขาก็ไม่กล้าผละจากมือของมินตราที่เหนี่ยวรั้งแขนเขาไว้ รินไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเดินตรงไปที่ประตูด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แต่ทว่าก่อนจะเอื้อมมือจับลูกบิด มินตราก็เอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเขาสั่นคลอน “อ้อ... ลืมบอกไป กวินคะ... เรื่องที่ ‘เรา’ คุยกันไว้เมื่อคืนก่อนที่จะกลับมาไทย พ่อคุณตกลงแล้วนะคะว่าจะให้เราจัดงานหมั้นใหม่ให้เร็วที่สุด” รินหยุดกึกอยู่หน้าประตู มือที่สัมผัสลูกบิดเย็นเยียบไปถึงหัวใจ เขาหันกลับมามองกวินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ทว่าลึกซึ้งไปด้วยความผิดหวัง กวินจ้องมองเขากลับมา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความซึนปากร้ายเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเงื่อนไขที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยง รินยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนที่สุดเท่าที่กวินเคยเห็น “ยินดีด้วยนะครับท่านประธาน... สงสัยวันนี้ผมคงต้องลาออกจริงๆ แล้วสินะครับ เพราะผมไม่ค่อยชอบแย่งของกับใคร... โดยเฉพาะกับ ‘คนนอก’ ที่น่ารำคาญแบบคุณ” กวินทำท่าจะก้าวตาม แต่ทว่ามือของมินตรากลับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ได้ยินเพียงสองคน ซึ่งทำให้กวินต้องหยุดฝีเท้าลงอย่างจำนน **รินผลักประตูออกไปทิ้งให้กวินอยู่ท่ามกลางความอึดอัดที่เขาก่อขึ้นเอง... และเขาก็ไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินครั้งนี้ของริน จะนำพาไปสู่ความลับที่กวินไม่อยากให้ใครรู้มากที่สุด!** ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยรินกับภารกิจท้าทายหัวใจคนซึนในตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่ารินจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน หรือกวินจะงัดเล่ห์เหลี่ยมไหนมาตามตัวคนดื้อคืน!