งานเลี้ยงและการเปิดตัว

ปลายนิ้วเรียวของรินตวัดปมเนกไทสีดำสนิทให้เข้าที่อย่างเบามือ สายตากลมโตช้อนขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นปูนปั้นอยู่เบื้องหน้า กวินในชุดสูททักซิโดตัดเย็บพิเศษรับกับไหล่กว้างและเอวสอบดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้... และเขากำลังทำหน้าเหมือนคนอมยาขมไว้ในปากตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน "ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนี้ ข่าวลือเรื่องเราเตียงหักคงไม่ต้องรอให้ถึงงานเลี้ยงหรอกค่ะ คนเขาคงคิดว่าผมกำลังพาคุณไปประหารมากกว่า" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าหยอก พร้อมกับตบเบาๆ ที่ปกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ กวินแค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนหนาตวัดมองร่างบางในชุดสูทกำมะหยี่สีไวน์แดงที่ขับผิวขาวผ่องจนแสบตา สีนั้นโดดเด่นและเย้ายวนเกินกว่าจะปล่อยให้เดินเฉิดฉายในงานสังคมที่เต็มไปด้วยพวกหมาป่ากระหายเหงื่อ "ปากเก่งนักนะริน... จำคำพูดตัวเองให้ดีก็แล้วกัน ว่าคืนนี้คุณจะมีปัญญาเอาตัวรอดจากฝูงไฮยีน่าพวกนั้นยังไง โดยไม่ต้องวิ่งมาซุกอภิสิทธิ์ความเป็นสามี(ในนาม)ของผม" "อุ๊ย! กลัวจังเลยค่ะท่านประธาน" รินยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนน่าหยิก ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า ต่อให้ไม่มีคุณ ผมก็เอาตัวรอดได้สบายมาก... ดีไม่ดี ผมอาจจะคว้าไฮยีน่าสักตัวกลับบ้านด้วย เพื่อให้คุณรู้ว่าสินค้าชิ้นนี้มีราคาค่างวดแค่ไหน" คำพูดนั้นทำให้กวินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วจนรินอุทานออกมาเบาๆ แรงดึงทำให้ร่างทั้งสองร่างแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ "อย่าแม้แต่จะคิด... ริน" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน กวินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดต้นคอขาว "คุณเป็นของผม... ต่อหน้าคนนับร้อยในงานนั้น จำใส่สมองอันแสนฉลาดของคุณไว้ด้วยว่า ห้ามยิ้มเรี่ยราด ห้ามมองตาใครนานเกินสามวินาที และที่สำคัญที่สุด... ห้ามห่างจากกายผมเกินก้าวเดียว" รินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาดกับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทานนี้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของกวินกำลังรุกรานสติสัมปชัญญะของเขาให้ปั่นป่วน แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความปากแข็งที่ถูกหล่อหลอมมาเป็นเกราะป้องกัน รินจึงเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับปลายจมูกโด่งเป็นสันของอีกฝ่าย "หวงเหรอคะ? หรือว่ากลัวเสียหน้ากันแน่ที่สามีในนามอย่างผม ดันฮอตกว่าเจ้าของบริษัทพันล้านอย่างคุณ" กวินจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้นอย่างกะทันหัน ความปรารถนาบางอย่างไหวระริกอยู่ในนัยน์ตาคู่คมนั้น ก่อนที่เขาจะยิ้มมุมปาก ยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รินต้องผวาถอยหลัง "ลองดูไหมล่ะ... ว่าผมหวงหรือแค่กลัวเสียหน้า" รถยนต์ลิมูซีนคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดเทียบหน้าพรมแดงของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงแฟลชจากบรรดาสื่อมวลชนสาดส่องเข้ามาภายในห้องโดยสารราวกับดวงดาวนับร้อยดวง กวินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกตามแบบฉบับ CEO ผู้ไร้พ่าย ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าคนข้างกาย รินมองรอยแยกของประตูรถที่เปิดออกสู่โลกภายนอก สูดหายใจเรียกความมั่นใจเข้าปอดเต็มที่ แล้ววางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นจัดของกวินอย่างสง่างาม ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ เสียงชัตเตอร์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพายุฝน แสงไฟวาบวับทำให้ต้องหรี่ตาเล็กน้อย แต่รินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าหวานฉาบด้วยรอยยิ้มมั่นใจและเย้ายวนในแบบฉบับของเขา มือหนาของกวินโอบกระชับเอวบางของรินแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ แรงกดเบาๆ ที่เอวส่งสัญญาณเตือนกลายๆ ว่า *'อยู่ใกล้ผมไว้'* กวินนำพารินก้าวเดินผ่านฝูงชนและนักข่าวด้วยท่าทีสง่างามดั่งพญาเสือโคร่งที่กำลังคุมอาณาเขต ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยพลังจนทุกคนต้องเหลียวมอง และภาพที่คนรัก(ในนาม) ทั้งสองคนเดินควงแขนแนบชิดกันอย่างสนิทสนม ก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับข่าวลือเตียงหักที่โหมกระหน่ำมาตลอดสัปดาห์ ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ภายในงานเลี้ยงสุดหรูที่ประดับประดาด้วยคริสตัลระยิบระยับ สายตาหลายร้อยคู่จากนักธุรกิจ เซเลบ และผู้ทรงอิทธิพลต่างก็พากันจับจ้องมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะเงียบลงชั่วขณะเมื่อความงามที่ตัดกันอย่างลงตัวของทั้งคู่สะกดทุกสายตา "ดูเหมือนเราจะเรียกเรตติ้งได้ดีทีเดียวเลยนะคะท่านประธาน" รินกระซิบเบาๆ ระหว่างที่กวาดสายตามองไปรอบงาน "อย่าเพิ่งนอนใจไป..." กวินเอ่ยเสียงต่ำ สายตาดุดันกวาดมองฝูงชนที่เริ่มขยับเข้าหา "ไฮยีน่าตัวแรกกำลังเดินมาทางนี้แล้ว" รินหันไปมองตามสายตาของกวิน และรอยยิ้มพราวเสน่ห์ก็ระบายขึ้นบนใบหน้าทันที เมธา คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญและอดีตคนที่เคยตามตื๊อเขาเมื่อหลายเดือนก่อน กำลังเดินตรงเข้ามาพร้อมแก้วแชมเปญในมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาที่ส่งตรงมาที่รินเต็มไปด้วยความหมายที่กวินเกลียดเข้าไส้ "อ้าว... คุณกวิน นึกว่าจะควงแขนกันมาแค่ในข่าวซะอีก ยินดีด้วยนะครับที่ความสัมพันธ์ยังดู... แนบแน่นดี" เมธายกแก้วขึ้นทักทาย น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันชัดเจน กวินขยับตัวบังรินไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบบริเวณนั้นลดลงไปหลายองศา "ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับคุณเมธา แต่ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึงได้อยู่แล้ว" เมธาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเบนสายตาเลยผ่านไหล่กว้างของกวินไปสบตากับรินโดยตรง "น่าเสียดายแทนคุณรินจริงๆ นะครับ ที่ต้องมาติดอยู่กับคนที่วันๆ เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาดูแลคนข้างกาย... ถ้าวันไหนเบื่อกรงทองนี่แล้ว มาหาผมได้เสมอนะครับ ริน ประตูห้องทำงานผมเปิดต้อนรับคุณตลอดเวลา" บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อสันกรามของกวินนูนเด่นขึ้นด้วยความโกรธ มือหนาที่โอบเอวรินอยู่กำชับแน่นจนแทบจมลงไปในเนื้อผ้า รินเองก็สัมผัสได้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ข้างๆ เขา แต่ก่อนที่กวินจะได้อ้าปากพ่นคำพูดเชือดเฉือนใส่เมธา รินกลับเป็นฝ่ายขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่แพรพราวเกินกว่าใครจะคาดเดา "ขอบคุณสำหรับคำชวนนะคะคุณเมธา..." รินเอ่ยเสียงหวานหยด ทอดเสียงช้าๆ อย่างจงใจยั่วเย้า "แต่พอดีว่า... กรงทองที่กวินสร้างให้มันทั้งกว้าง ทั้งหรู และที่สำคัญ..." รินจงใจเว้นจังหวะ เลื่อนมือไปแตะทับมือหนาที่วางอยู่บนเอวของตนเอง บีบเบาๆ เป็นสัญญาณ แล้วช้อนตามองกวินด้วยแววตาหวานเชื่อมที่ทำเอา CEO หนุ่มถึงกับลมหายใจสะดุด "...สามีของผมเขาทั้งดุ ทั้งเร่าร้อน และเอาใจเก่งซะจนผม 'ไปไหนไม่รอด' เลยล่ะค่ะ" กวินเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึงกับคำพูดที่กล้าได้กล้าเสียของคนตัวเล็ก เมธาถึงกับหุบยิ้มฉับ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเสียหน้าอย่างปิดไม่มิด ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบและเสียงหัวใจที่เต้นรัวกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ เสียงปรบมือช้าๆ และทุ้มนุ่มอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าพวกเขา "ช่างเป็นคู่รักที่สมานฉันท์กันดีเหลือเกินนะครับ... ลูกชายตัวดีของพ่อ" กวินและรินชะงักกึกพร้อมกัน รินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ และลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุดลงตรงนั้น เมื่อพบว่าชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าคมคายและแววตาดุดันถอดแบบมาจากกวินราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่แฝงไปด้วยความลับอันตราย --- *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความปากแข็งของท่านประธานกับนายรินด้วยกันนะคะ!)*