เถียงกันจนปากบวม

“เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่” ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดอยู่ข้างใบหูเมื่อครู่ ยังทิ้งร่องรอยความวาบหวามไว้ราวกับรอยเหล็กเผาไฟ รินสะบัดหน้าหนีแรงสัมผัสคุกคามนั้นทันที ดวงตาคู่สวยตวัดมองซีอีโอหนุ่มผู้ถือดีด้วยความหมั่นไส้ระคนเคืองขุ่น กวินไม่ได้ถอยห่าง เขายังคงยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง ปิดกั้นทางหนทีไล่ทั้งหมดด้วยแผงอกกว้างและกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นนิคโคตินจางๆ ที่ชวนให้สติกระเจิดกระิง “ถ้าหมายถึงเรื่องสัญญาบ้าๆ ระหว่างคุณกับผม ผมว่ามันควรจบตั้งแต่ที่คุณเริ่มใช้อำนาจบาทใหญ่โตขู่ผมแล้วล่ะครับ คุณกวิน” รินเชิดคางขึ้น น้ำเสียงติดประชดประชันถูกส่งออกไปอย่างไม่เกรงกลัว ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความขบขันระคนหงุดหงิด มือหนายื่นออกไปคว้าข้อแขนเรียวไว้ก่อนที่รินจะทันได้ก้าวหนี แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะตรึงให้อีกฝ่ายต้องหันกลับมาเผชิญหน้ากันตรงๆ “ปากเก่งนักนะ” กวินก้มหน้าลงมา ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบจะแนบชิด ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ มาตลอดทั้งวัน “พูดเก่งขนาดนี้ เก็บแรงไว้พูดตอนอื่นดีกว่าไหมริน” “ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะเนื้อต้องตัวผม” รินพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม พร้อมกับใช้มืออีกข้างผลักไดอกแกร่ง แต่วลีประชดประชันกลับต้องกลืนหายลงคอเมื่อกวินรวบเอวบางเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเข้าหากันในพื้นที่แคบๆ ระหว่างโต๊ะทำงานกับชั้นหนังสือ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและความร้อนที่แผ่ซ่านมาจากผิวกายของกันและกัน รินชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงความใกล้ชิดที่เกินเลยขอบเขต คำพูดโต้แย้งนับร้อยที่เตรียมไว้พลันติดอยู่ที่ปลายลิ้น สมองตื้อAละม้ายคล้ายถูกสะกดด้วยนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของเขาอย่างไม่วางตา “ทำไม? กลัวหรือไง” กวินกระซิบถาม เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันคู่นั้นสิ้นเชิง ทำให้รินถึงกับผะเผกถอยหลังในใจแต่กายกลับขยับไม่ได้ “ผมไม่ได้กลัว... ผมแค่รำคาญ” รินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเย่อหยิ่งกลับมาสู้ “ปล่อยผมเถื่อนน่ากวิน! ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้ ผมจะแจ้งความข้อหาอนาจาร!” “เชิญ... เอาตำรวจมาทั้งโรงพักเลยก็ได้” กวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูร้ายกาจจนน่าหมั่นไส้ “แล้วบอกพวกเขาด้วยนะ ว่ากำลังลวนลามว่าที่สามีในอนาคตอยู่” “หน้าไม่อาย!” รินสวนกลับทันควัน หน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขินอายที่ถูกต้อนจนมุม “ใครจะเป็นสามีคุณ ฝันไปเถอะ!” “ก็รอดูแล้วกัน ว่าใครจะฝันหรือใครจะจริง” การปะทะฝีปากดำเนินมาถึงจุดเดือด เมื่อความอดทนของซีอีโอหนุ่มหมดลง กวินไม่เปิดโอกาสให้รินได้อ้าปากเถียงอีกต่อไป ริมฝีปากหนาประกบลงทาบทับกลีบปากนุ่มที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ทันที สัมผัสนั้นหนักหน่วง รุนแรง และเปี่ยมไปด้วยความเอาแต่ใจในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและเร่าร้อนจนรินแทบละลาย รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือที่เคยใช้ผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านพยายามร้องเตือนให้ผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองต่อรสจูบที่เอาแต่ใจและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันร้ายกาจนั้น กวินรุกไล่อย่างช่ำชอง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความโกรธเคืองและการประชดประชันเมื่อครู่มลายหายไปในอากาศ แทนที่ด้วยความวาบหวามที่ค่อยๆ กัดเซาะสติสัมปชัญญะทีละน้อย รินรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในกระแสคลื่นแห่งความปรารถนาที่อีกฝ่ายจงใจชักนำ ลมหายใจเริ่มขาดหช่วง รินส่งเสียงประท้วงในลำคอเมื่อรู้สึกเหมือนอากาศในปอดกำลังจะหมดลง กวินจึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้ร่างบางหอบหายใจโยนตัวซบกับแผงอกกว้าง ใบหน้าหวานแดงก่ำริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจุมพิตอย่างหนักหน่วง ดวงตาฉ่ำน้ำตวัดมองค้อนคนฉวยโอกาสด้วยความแค้นเคืองปนความเขินอายที่ซ่อนไม่มิด “คุณ... คนฉวยโอกาส” รินต่อว่าด้วยเสียงที่สั่นพร่าและเบาหวิว ไร้ซึ่งพลังในการต่อสู้ใดๆ อีกต่อไป กวินก้มมองคนในอ้อมกอด รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้าคมคาย นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นมาให้อีกฝ่ายสบตา “ปากดีนัก... ก็ต้องโดนทำโทษแบบนี้แหละ” รินเม้มปากแน่น พยายามจะรวบรวมเรี่ยวแรงผลักอกกวินออกอีกครั้ง แต่ทว่าก่อนที่สงครามคารมและอารมณ์ระหว่างเขาทั้งสองจะได้ดำเนินต่อ... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنอนุญาต ร่างสูงโปรดของ "เมธา" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดติดกันในมุมอับสายตา “อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณสินะครับ?” เมธากวาดสายตามองรินที่ยังหอบหายใจอยู่กับอกกวิน ก่อนจะหันมาสบตากับซีอีโอหนุ่มด้วยแววตาท้าทาย “แต่พอดีมีเรื่องด่วน... ที่คุณน่าจะต้องรู้ทันทีเลยล่ะครับ... กวิน” ตุ๊กตาโบราณขอขอบคุณคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!