พายุหึงหวง

"อ้าว... คุณกวินครับ อยู่นี่เองเหรอ ผมกำลังตามหาตัวอยู่พอดี เรื่องโปรเจกต์ใหม่ที่คุยค้างไว้..." เสียงทุ้มคุ้นหูของเมธาที่ดังแทรกขึ้นกลางวงสนทนา ทำเอารินเกือบจะพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก แต่ทว่า... เขายังไม่ทันได้ขยับตัวถอยหนีรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของอีกฝ่าย ปลอกแขนแกร่งก็กระชากเข้าที่ข้อศอกของเขาอย่างแรง จนร่างเพรียวเซถลาไปปะทะกับแผงอกแข็งกร้าวของใครอีกคนที่มีรัศมีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว "ขอตัว" คำพูดห้วนสั้นหลุดลอดไรฟันของกวินราวกับเสียงคำรามจากเสือร้ายที่กำลังหวงอาณาเขต ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวมองข้ามหัวเมธาไปอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะออกแรงลากตัวรินพุ่งแหวกฝูงชนในงานเลี้ยงออกไปอย่างไร้ความปรานี "โอ๊ย! คุณกวิน เบาๆ หน่อยสิครับ แขนผมจะหักอยู่แล้วนะ!" รินร้องประท้วงเสียงหลง พยายามยื้อข้อมือตัวเองกลับแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อฝ่ามือหนาที่กุมอยู่ราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันยอมปล่อย กวินไม่ปริปากสักคำ สีหน้าของ CEO หนุ่มมาดนิ่งในตอนนี้มืดมนยิ่งกว่าท้องฟ้าไร้ดาว บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกจนรินที่ว่าแน่ยังต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน แรงก้าวเท้าฉับๆ ของคนตัวสูงพาพวกเขาเดินเลี่ยงผ่านผู้คนจนหลุดพ้นจากตัวอาคารหลัก เข้ามาสู่เขตสวนหย่อมส่วนตัวด้านหลังที่เงียบสงบและไร้ผู้คน ตุ้บ! ร่างของรินถูกเหวี่ยงเบาๆ ให้พิงติดกับกำแพงอิฐมอญเปลือยสีส้มอิฐท่ามกลางเงาสลัวของต้นไม้ใหญ่ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของกวินจะตามมาทาบทับ กักขังเขาไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจร้อนผ่าวที่หอบกระชั้นบ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายในอกของอีกฝ่าย "สนุกมากไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก แต่กลับแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ระอุคุโชน "อะ... อะไรของคุณ อยู่ๆ ก็ลากผมออกมาเนี่ย บ้าหรือเปล่า!" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ใจจะเริ่มเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นกับนัยน์ตาดุดั่งสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เขา "ผมถามว่าสนุกมากไหม... ที่ไปยืนอ่อยให้ไอ้เมธามันแทะโลมอยู่ท่ามกลางคนนับร้อย!" กวินเน้นทีละคำ ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ มือหนาเอื้อมขึ้นบีบปลายคางมนของคนตรงหน้าให้เงยรับสายตาคมกริบ "เก่งนักนะ ริน... คิดจะหาเรื่องท้าทายอำนาจผมนักใช่ไหม ถึงได้ไปออเซาะกับคู่แข่งตัวฉกาจของผมแบบนั้น!" "ปากพล่อย!" รินตวัดเสียงใส่ทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ไม่แพ้กัน มือเรียวยกขึ้นปัดป้องข้อมือของอีกฝ่ายออกอย่างไม่เกรงกลัว "อย่ามาใช้คำพูดต่ำๆ แบบนี้กับผมนะคุณกวิน ผมจะยืนคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็สิทธิ์ของผม คุณเป็นอะไรกับผมถึงมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบนี้!" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางใจ กวินชะงักไปชั่วขณะ ขากรรไกรแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมวับไหววูบด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "สิทธิ์งั้นเหรอ?" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อยากรู้ใช่ไหมว่าผมมีสิทธิ์อะไร... หึ คนอย่างคุณนี่มันต้องโดนดีถึงจะจำ" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็โน้มใบหน้าลงมาประชิดอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มที่กำลังอ้าเถียงทันทีอย่างไร้ความปรานี แรงจูบในครานี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดัน ความโกรธเกรี้ยว และความหึงหวงที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งและเบือนหน้าหนีเพื่อประท้วง แต่กวินกลับยิ่งได้ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของรินขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนอีกข้างก็บีบล็อคท้ายทอยบังคับให้อีกฝ่ายต้องแหงนรับรสจูบที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความหวานซึ้ง... แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน รินรับรู้ได้ถึงรสชาติเค็มปร่าของเลือดจางๆ ที่ริมฝีปาก ความเจ็บแปลบผสานกับความวับไหวแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นในอกจนหายใจแทบไม่ทัน สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วตอนนี้กลับขาวโพลนไปหมด แรงต่อต้านที่เคยมีเริ่มอ่อนระโหยโรยแรงลงทีละน้อย ภายใต้สัมผัสที่ร้อนแรงและสั่นสะท้านที่อีกฝ่ายมอบให้ กวินค่อยๆ ผ่อนแรงบด ริมฝีปากหนาถอนออกมาช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้รินได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าหวานแดงก่ำตั้งแต่พวงแก้มลามไปถึงใบหู นัยน์ตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยความโกรธปนความตื่นตระหนกที่ถูกปลุกเร้า "คุณ... คุณมัน..." รินหอบสะท้าน เงยหน้าขึ้นต่อว่าด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยคำด่าทอใดๆ ออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟจากโทรศัพท์มือถือก็สาดส่องเข้ามาทางมุมตึกเสียก่อน "คุณกวินครับ! อยู่นี่เองเหรอคะ แหม... หาตัวตั้งนาน..." เสียงหวานหยดย้อยของ 'นารา' เลขาคนสวยที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจิดจ้า ทำเอากวินต้องผละตัวออกจากร่างของรินอย่างไม่เต็มใจนัก นาราชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—CEO หนุ่มยืนบังร่างของรินไว้มิดชิด ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำและใกล้ชิดกันจนน่าสงสัย รินใช้จังหวะที่กวินเผลอ สะบัดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ ก่อนจะยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ ด้วยความเคืองแค้น เขาสบถเบาๆ ในลำคอแล้วหันหลังเตรียมจะเดินหนีจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ แต่ทว่า... กวินกลับเอื้อมมือมาคว้าชายเสื้อสูทของรินไว้แน่น รั้งไม่ให้เขาเดินจากไป พร้อมกับหันไปมองหน้าเลขาฯ สาวด้วยแววตานิ่งสนิทที่เดาอารมณ์ไม่ออก "มีอะไร?" กวินเอמהถามเสียงเรียบ "เอ่อ... คือท่านประธานใหญ่ให้มาตามค่ะ บอกว่ามีเรื่องด่วนต้องคุยกับคุณกวินเรื่องหุ้นส่วนใหม่..." นาราตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก สายตาเหลือบมองรินสลับกับเจ้านายหนุ่มด้วยความสงสัย กวินนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนกัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธเคือง ดวงตาคมกริบเปล่งประกายลึกล้ำยากจะคาดเดาในความมืด "ส่วนเธอ..." กวินโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหูรินด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสพายุอารมณ์ในบทนี้นะคะ