เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางของกวินเย็นเยียบลงถนัดตา ราวกับอุณหภูมิในเครื่องปรับอากาศถูกลดต่ำลงไปอีกหลายองศาเมื่อประโยคท้าทายของเมธาดังขึ้น รินผละออกจากอ้อมกอดของกวินทันที ท่าทางของเขาดูตื่นตัวราวกับแมวที่ขนพองสู้เมื่อเจอศัตรู "เรื่องด่วนที่ว่า คือการบุกรุกเข้ามาในห้องทำงานคนอื่นโดยไม่เคาะประตูงั้นเหรอครับ คุณเมธา?" รินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด มือบางขยับจัดปกเสื้อตัวเองที่ยับย่นจากการปะทะคารมเมื่อครู่ให้เข้าที่ กวินยังคงยืนนิ่งแผ่นหลังกว้างของเขาสร้างอาณาเขตปกป้องคนข้างหลังอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงสแล็ค แววตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปที่คู่แข่งทางธุรกิจ "ถ้าเรื่องของคุณมันไม่ได้สำคัญเท่าการที่บริษัทจะล้มละลาย ผมแนะนำให้คุณถอยออกไปจากห้องนี้... เดี๋ยวนี้" เมธาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองรินที่ยืนอยู่ข้างหลังกวินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานตัวหรูของกวิน "ล้มละลายเหรอ? กวิน... นายมั่นใจในตัวพนักงานคนนี้มากไปหรือเปล่า?" เมธาเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องรินราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "เอกสารนั่นคือหลักฐานการยักยอกเงินทุนในโปรเจกต์ใหม่ และคนที่ถือรหัสเข้าถึงฐานข้อมูลนั่น... ก็คือคนที่ยืนทำหน้าซื่อตาใสอยู่ข้างหลังนายคนนี้นี่แหละ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที รินเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศถาโถมเข้ามา "คุณพูดอะไรของคุณ! ผมไม่เคยยุ่งเรื่องการเงิน!" "หลักฐานมันชัดเจน ริน" กวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขาไม่ได้หันไปมองริน แต่สายตาจ้องมองเอกสารบนโต๊ะราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง รินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เขามองแผ่นหลังของกวินด้วยความคาดหวังว่าคนตรงหน้าจะหันมาปฏิเสธคำกล่าวหานั่น แต่กวินกลับเงียบ... เงียบจนน่าใจหาย "นายจะเชื่อเขาเหรอ?" รินเค้นเสียงถาม เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธปนน้อยใจ "แค่นี้เหรอที่นายรู้จักฉันมา?" กวินหันกลับมามองรินช้าๆ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะหยั่งถึง ก่อนจะหันไปหาเมธาที่ยืนยิ้มเยาะด้วยท่าทางผู้ชนะ "ออกไป" "อะไรนะ?" เมธาชะงัก "ฉันบอกให้ออกไป... ก่อนที่ฉันจะให้คนลากคุณออกไปเอง" กวินกดเสียงต่ำ แววตาน่ากลัวจนแม้แต่เมธายังต้องถอยกรูด เขาหยิบซองเอกสารนั่นขึ้นมาโดยไม่เปิดดูด้วยซ้ำ "เรื่องหลักฐานน่ะ ผมจะตรวจสอบเอง แต่ตอนนี้คุณกำลังขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของผม... และนั่นเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด" เมื่อประตูปิดลงจนสนิท เสียงลมหายใจของรินก็เริ่มถี่กระชั้น เขาหันหลังตั้งใจจะเดินหนีออกจากห้องนี้ไปให้ไกล แต่ข้อมือกลับถูกมือหนาคว้าไว้แน่นเสียก่อน แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนจะทำร้าย แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความหวงแหน "ปล่อย" รินสั่งเสียงแข็ง พยายามสะบัดมือออก "ฉันยังไม่ได้บอกให้ไปไหน" กวินดึงรินเข้ามาใกล้จนร่างบางปะทะกับแผงอกกว้างอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ จากกายของรินทำให้ความอดทนที่กวินเก็บงำไว้แทบขาดผึง "คุณจะตรวจสอบผมใช่ไหมล่ะ? ก็ทำสิ! ทำไมต้องมาทำท่าเหมือนปกป้องผมทั้งที่ในใจก็สงสัย!" รินระเบิดอารมณ์ออกมา ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส กวินจ้องลึกเข้าไปในดวงตานั้น นิ่งนานก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดหยดน้ำตาที่ปริ่มอยู่ที่ขอบตาของรินอย่างทะนุถนอม "ฉันไม่ได้สงสัยในตัวเธอ... ฉันแค่กำลังสงสัยว่าทำไมคนฉลาดๆ อย่างเมธา ถึงคิดว่าแผนตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ฉันหันมาทำลายคนของฉันเองได้" รินชะงัก คำพูดของกวินทำให้ใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเริ่มสั่นไหวด้วยความห่วงใยที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน "แต่คุณก็ไม่ปฏิเสธเขาไปทันที..." "เพราะฉันอยากรู้ว่าถ้าฉันเงียบไป... เธอจะแสดงออกยังไง" กวินยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูร้ายกาจแต่กลับอบอุ่นจนรินใจสั่น "และฉันก็เพิ่งรู้... ว่าเธอขี้แยกว่าที่คิด" "ไอ้คนนิสัยเสีย!" รินผลักอกกวินออก แต่คนตัวสูงกลับรวบเอวเขาไว้แน่นกว่าเดิม "ริน... ต่อไปนี้ไม่ว่าใครจะเข้ามาปั่นหัวอะไร เธอต้องมาบอกฉันก่อน... ห้ามเก็บไว้คนเดียว เข้าใจไหม?" กวินกระซิบชิดใบหู เสียงที่เคยดุดันกลับอ่อนนุ่มจนน่าขนลุก "และเรื่องนี้... ฉันจะจัดการให้จบภายในวันนี้ ไม่ต้องห่วง" ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีทำให้รินทำตัวไม่ถูก เขาพยายามจะก้มหน้าหลบสายตาคมคู่นั้น แต่ทว่า จังหวะที่เขาจะเงยหน้าขึ้นเพื่อตอบโต้ กลับกลายเป็นว่ากวินก้มลงมาพอดี ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน ในวินาทีที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง รินรีบผลักกวินออกทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่กวินสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ประตูก็ถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของเลขาส่วนตัวกวินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณกวินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... หุ้นบริษัทเรากำลังดิ่งฮวบเพราะมีข่าวลือเรื่องการทุจริตภายในปล่อยออกมาในโซเชียลตอนนี้เลยค่ะ!" กวินตวัดสายตามาที่รินเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมองไปที่หน้าจอแท็บเล็ตที่เลขาส่งให้ ภาพในนั้นทำให้กวินชะงักไปครู่หนึ่ง รินขยับเข้ามาดูใกล้ๆ แล้วใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที บนหน้าจอไม่ใช่ภาพเอกสารยักยอกเงิน... แต่เป็นรูปถ่ายของเขากับกวินในจังหวะที่กอดกันเมื่อครู่นี้... พร้อมข้อความพาดหัวข่าวที่ว่า 'ซีอีโอหนุ่มล้มละลายเพราะพิษรักเด็กในสังกัด' รินหันไปมองกวินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความรู้สึกเปลี่ยนจากความเป็นห่วงกลายเป็นความกลัวจับขั้วหัวใจ เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าโทรศัพท์ของกวินที่วางอยู่บนโต๊ะกำลังสั่นรัวด้วยสายเรียกเข้าจาก... ประธานกรรมการบริษัท กวินคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับ แล้วกรอกเสียงลงไปสั้นๆ แต่ทว่าสายตาเขากลับไม่ได้มองที่ใครเลยนอกจากริน "ครับ... ผมกำลังไปชี้แจงครับ" เขาหันมามองริน แววตาเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "ริน... อยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา" พูดจบกวินก็เดินผ่านรินไป ทิ้งให้เขายืนเคว้งอยู่กลางห้องทำงานท่ามกลางเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ที่ดังระงมดั่งเสียงเตือนภัย หวังว่ารี้ดที่รักของตุ๊กตาโบราณจะยังไม่เทกันไปไหนนะคะ เพราะบทหน้าความแซ่บและปมดราม่าจะยิ่งเข้มข้นจนลืมหายใจเลยค่ะ!