สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่แตะลงบนก้านคอระหงไม่ได้นุ่มนวลอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันคุกคามที่ทำให้ขนลุกซู่ กวินตรึงร่างของรินไว้กับผนังห้องทำงานด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างที่เขาเองก็คงไม่อาจหาคำอธิบาย ความมืดสลัวในห้องหลังระบบนิรภัยตัดไฟชั่วคราวขับเน้นให้ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดราวีอยู่ข้างแก้มนั่นชัดเจนเสียจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ
"คุณ... เล่นบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยนะ!" รินพยายามตวัดเสียงแข็งกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้เต็มแรง แต่ความรู้สึกที่ได้สัมผัสกลับเหมือนการดันกำแพงหินผา กวินไม่ขยับเขยื้อนซ้ำยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มใสไปหวุดหวิด
"ใครกันแน่ที่เล่นไม่รู้เรื่อง" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างคาดโทษ ไอความเย็นชาที่เป็นเกราะกำบังของท่านซีอีโอหนุ่มในยามปกติละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความดุดันเร่าร้อนที่จงใจแผדเผา "คุณกล้าดียังไงถึงเอาชื่อผมไปแลกเปลี่ยนกับเมธาในงานเลี้ยงเมื่อคืน... ริน"
รินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตากลมโตไหวระริกก่อนจะกลับมาทอประกายท้าทายดังเดิม คนอย่างรินไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ยิ่งเป็นสายตาคาดคั้นเอาเรื่องแบบนี้ด้วยแล้ว มันยิ่งปลุกสัญชาตญาณความกวนประสาทให้พุ่งทะยาน
"หูไวตาไวเสียจริงนะคะท่านซีอีโอ... หรือว่าแอบเงี่ยหูฟังเรื่องของฉันอยู่ตลอด ถึงได้รู้ดีกว่าเลขาหน้าห้องเสียอีก" รินสวนกลับทันควัน มุมปากหยักยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะแนบสนิทอยู่กับกำแพงเย็นเฉียบก็ตาม "ฉันจะคุยกับใคร จะเอาชื่อคุณไปทำอะไร มันก็เรื่องทางธุรกิจไม่ใช่หรือคะ หรือว่า... หึง?"
คำว่า 'หึง' หลุดลอดออกมาพร้อมรอยยิ้มพราวระยับในความมืด กวินชะงักกึก ลมหายใจของร่างสูงสะดุดไปวูบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า
"หึง? คุณเอาสมองส่วนไหนคิดว่าคนอย่างกวินจะรู้สึกแบบนั้นกับเด็กกะโปโลปากดีอย่างคุณ" กวินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชิดใกล้จนริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะโดนใบหูของอีกฝ่าย "แต่ถ้าอยากจะเล่นเกม... ผมจัดให้ได้นะริน"
ร่างสูงผละออกห่างเล็กน้อยเมื่อระบบไฟสำรองทำงานฉุกเฉิน แสงไฟสีสว่างนวลตาตกลงกระทบใบหน้าของทั้งคู่พอดีเผยให้เห็นสีหน้าฮึดฮัดที่ไม่ยอมแพ้กันเลยแม้แต่น้อย กวินจัดสูทสีเข้มของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่ง
"กฎข้อแรก..." กวินยกนิ้วขึ้นชี้หน้าอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบทว่าเฉียบขาด "ห้ามใช้ชื่อผมไปทำเรื่องส่วนตัวนอกเหนือจากโปรเจกต์เด็ดขาด"
รินแค่นหัวเราะออกมาดังๆ กอดอกมองหน้าซีอีโอหนุ่มด้วยสายตาที่บอกชัดเจนว่าไม่เคยเกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ในโลกใบนี้ "แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะคะ คุณจะทำไม จะไล่ฉันออก หรือจะจูบปิดปากฉันเหมือนในละครน้ำเน่า?"
ประโยคยียวนนั้นเกือบทำให้คนรักความสมบูรณ์แบบอย่างกวินหลุดมาดนิ่ง ดวงตาคมกราบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยประกายตาวาวโรจน์ที่อ่านไม่ออก ก่อนเขาจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินอีกครั้งด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน
"กฎข้อที่สอง..." กวินโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงเผยอเถียงไม่หยุด "ห้ามเข้าใกล้เมธาในระยะสามเมตร ไม่อย่างนั้น... คุณจะได้รู้ว่าบทลงโทษของผมมันหน้าตาเป็นยังไง"
รินรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะรัวเร็วก่อนหน้าเริ่มทรยศด้วยการเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ เกินกว่าจะยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจ
"แล้วกฎข้อที่สามล่ะคะท่านผู้บริหารผู้แสนเผด็จการ" รินเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันจนแทบเป็นเนื้อเดียวในระยะประชิดนี้
กวินชะงักไป ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาคนมองใจสั่นสะท้าน
"กฎข้อที่สาม..." กวินกระซิบเสียงพร่าทุ้มชิดริมฝีปาก "ห้ามหลงรักผม... เพราะคุณไม่มีวันชนะใจคนอย่างผมได้หรอก"
รินหัวเราะในลำคออย่างเหลืออด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "มั่นใจเกินไปหน่อยไหมคะ... คนอย่างรินไม่เคยสนใจกฎบ้าๆ พวกนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!"
สิ้นคำพูดนั้น รินก็เป็นฝ่ายยื่นมือไปคว้าปกเสื้อสูทของกวินแล้วกระชากเข้ามาหาตัวอย่างแรง หมายจะสั่งสอนคนปากแข็งให้รู้สำนึก แต่ทว่า...
*ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!*
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันด้วยจังหวะเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنญาต ร่างสูงโปรดของ 'เมธา' ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ ดวงตาคมกวาดมองสภาพที่ทั้งคู่ยืนชิดติดกันชนิดแทบจะสิงร่างด้วยแววตาวาววับ
"โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านซีอีโอรึเปล่าครับเนี่ย?" เมธาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยาะเย้ยไว้อย่างไม่ปิดบัง ขณะที่กวินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันราวกับพร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่า!
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและจิกหมอนไปกับความปากแข็งของคู่นนี้นะคะ
พันธะร้ายร้อยใจปากแข็ง•ตอนที่ 4
กฎสามข้อของเรา
ผลงานโดย ตุ๊กตาโบราณ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ตุ๊กตาโบราณ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง พันธะร้ายร้อยใจปากแข็ง นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!