ความกวนที่น่ารำคาญใจ

บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ตลบอบอวลไปด้วยไอความตึงเครียด ชนิดที่ว่าหากมีเข็มตกสักเล่มบนพื้นพรมราคาแพงลิบลิ่ว ก็คงจะได้ยินเสียงกังวานชัดเจน กวินยืนค้ำโต๊ะทำงานตัวยาวด้วยสองมือ แววตาดุดันคู่นั้นไม่ได้กวาดมองผู้บริหารระดับสูงคนใดในห้อง หากแต่จดจ้องร่างโปร่งของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง รินไม่มีทีท่าสะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวซีอีโอหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ริมฝีปากบางเฉียบกลับยกยิ้มหยันที่มุมปากอย่างยียวน ชวนให้คนมองอยากจะเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อมาเขย่าแรงๆ ให้หายหมั่นไส้เสียให้เข็ด คำพูดเยาะเย้ยของเมธายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทจากวินาทีที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น กวินก็เลือกที่จะสะบัดหน้าหนีคู่แข่งทางธุรกิจ แล้วหันมาเปิดฉากเชือดเฉือนกับ 'ตัวปัญหา' ที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนี้แทน "ผมเสนอให้ยกเลิกโปรเจกต์ร่วมทุนกับบริษัทของเมธาซะ" เสียงทุ้มต่ำตวัดกร้าวประกาศกร้าวกลางที่ประชุม จนบรรดาผู้จัดการฝ่ายถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อท่านซีอีโออารมณ์ดุดันราวกับพายุเข้า "หืม? ยกเลิกเหรอคะท่านซีอีโอ?" รินทวนคำเสียงสูง เจือแววเยาะเย้ยอย่างไม่คิดจะเกรงกลัว "ใช้สมองส่วนไหนคิดคะเนี่ย ถึงอยากจะปัดเงินก้อนโตทิ้งลงแม่น้ำเจ้าพระยาเพียงเพราะ... อ้อ ชักศึกเข้าบ้าน หรือว่ากลัวแพ้เขาจนขาสั่นกันแน่ล่ะคะ?" พรึบ! เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะดังสนั่นจนทุกลมหายใจในห้องสะดุดกึกลงทันที กวินก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวคนปากเกerg ชนิดที่ว่าระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดติด "คุณริน! รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดจาพ่อยกแม่ยกอะไรอยู่ กล้าดียังไงมาท้าทายอำนาจการตัดสินใจของผมกลางที่ประชุมแบบนี้" "แล้วกล้าดียังไงถึงคิดจะเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปะปนกับผลประโยชน์ของบริษัทล่ะคะคุณกวิน?" รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงตัว แต่รัศมีแผ่ซ่านความมั่นใจและความกวนประสาทกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด ดวงตากลมโตจ้องสบตากับร่างสูงตรงๆ ไม่มีหลบ "โปรเจกต์นี้ผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารแล้ว การที่คุณจะมาสั่งยกเลิกกะทันหันเพียงเพราะหึง... เอ๊ย ไม่ใช่... เพราะความอคติส่วนตัว มันบ่งบอกถึงความเป็นมืออาชีพที่ติดลบนะคะ" "ผมไม่ได้อคติ!" กวินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร "และผมไม่ได้หึงใครทั้งนั้น! เมธามันมีจุดประสงค์แอบแฝง มันไม่ได้หวังแค่ผลกำไรแต่มันหวังจะเล่นงานเราทางพฤตินัย คุณมองไม่เห็นรึไง หรือว่ามัวแต่ไปตกลงผลประโยชน์อะไรลับหลังกับมันถึงได้ปกป้องนักหนา!" "อุ๊ย! ใส่ร้ายกันแบบนี้ฟ้องหมิ่นประมาทได้นะคะเนี่ย" รินแสร้งทำเป็นยกมือทาบอก ทำท่าตกอกตกใจเสียเต็มประดา แต่แววตาพราวระยับกลับฟ้องชัดว่าสนุกสนานกับการได้ปั่นประสาทคนตรงหน้ามากแค่ไหน "ฉันเป็นมืออาชีพพอนะคะคุณกวิน ไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกที่วันๆ เอาแต่ทำหน้ายักษ์ใส่ชาวบ้าน ขาดความอบอุ่นมาจากไหนเหรอคะ ถึงได้ขี้หงุดหงิดใส่คนอื่นไปทั่วแบบนี้" ลูกน้องในห้องประชุมต่างพากันก้มหน้ามองเอกสารในมือแทบไม่ทัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองสงครามประสาทตรงหน้า เพราะรู้ดีว่ารินคือคนเดียวในบริษัทที่กล้าต่อปากต่อคำกับพญายมราชอย่างกวินได้ฉอดๆ แบบนี้ และที่สำคัญ... ไม่มีใครคาดคิดเลยว่านายรินคนนี้จะกล้าหาญชาญชัยถึงขนาดจี้จุดตายของท่านซีอีโอได้อย่างเจ็บแสบขนาดนี้ กวินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมดุฉายแวววาววับอันตราย มือหนาที่วางอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความอดทนของเขาเดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว ปากดีนักใช่ไหม... ริน! "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเก่งนัก แล้วกล้าพอที่จะรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมดถ้าโปรเจกต์นี้พังล่ะก็..." กวินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนอวดดี น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาขนลุกซู่ "เชิญรับหน้ากับเมธาตามลำพังเลยแล้วกัน... เพราะผมจะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยคุณแม้แต่ปลายนิ้วเดียว!" รินชะงักไปนิดเมื่อปะทะเข้ากับไออุ่นและกลิ่นกายสะอาดที่เจือความดุดันจากตัวกวิน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ด้วยสัญชาตญาณของการเป็นนักสู้ ปากไวๆ จึงรีบสวนกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมา "ไม่ต้องมาขู่หรอกค่ะ! ถึงฉันจะต้องลุยเดี่ยว รับรองว่างานนี้ฉันไม่ทำให้คุณต้องมานั่งกลืนน้ำลายตัวเองหรอกนะจะบอกให้!" "ปากดีแบบนี้... หวังว่าจะเก่งได้ตลอดรอดฝั่งนะ ริน" กวินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความหมั่นไส้ระคนเอือมระอา ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเตรียมก้าวเดินออกไปจากห้องประชุมเพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ดจนควบคุมยาก ทว่า... ในจังหวะที่ประตูห้องประชุมกำลังจะถูกเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาขัดจังหวะขึ้นเสียดื้อๆ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาสวีทหวาน... เอ๊ย ช่วงเวลาทำงานสำคัญของพวกคุณรึเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของเมธาดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับหมาป่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ กวินหยุดชะงักฝีเท้าทันที ร่างสูงหันขวับกลับมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันราวกับพร้อมจะฆ่าคนได้ด้วยมือเปล่าอีกรอบ บรรยากาศในห้องที่เพิ่งจะคุุกรุ่นด้วยไฟสงครามระหว่างพระ-นาย กลับถูกกระชากให้ดิ่งลึกลงไปอีกเมื่อตัวอันตรายอย่างเมธาก้าวเข้ามาเหยียบถึงถิ่น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอนะคะ